🟫 Ingezonden door: C.G
⚜️WIJ ONTVINGEN NATTE DOCUMENTEN⚜️
———————————
Beste OST-leden, vanndaag heb ik weer een ander spuku torie voor jullie. Dit verhaal speelde zich een aantal jaren geleden af. Ik was destijds een alleenstaande moeder en had een baan waar ik nog net van kon leven met mijn kind, maar de ruimte om leuke dingen te doen was er niet vanwege mijn minimale inkomen.
Op een middag verscheen er een vacature in de krant bij een bedrijf waar je documenten kon aanvragen om toestemming te krijgen om af te reizen naar het buitenland. Ik solliciteerde, en het sollicitatiegesprek verliep goed; met het salaris zat het ook prima. Ik werd gelukkig aangenomen en mocht al redelijk snel beginnen, alleen moest ik nog ingewerkt worden. De eerste weken verliepen goed, en na de eerste maand had ik het werk onder de knie en mocht ik zelfstandig werken.
Al snel merkte ik dat sommige klanten vaak terugkwamen, vooral als hun toestemming was afgekeurd, dus herkende je die klanten meteen. Wat mij ook opviel, is dat sommige mensen hun benodigde documenten afleverden met een bepaalde witte poeder, natte documenten met sterke geuren of kleine voorwerpen. Ik vond dit uiterst vreemd en dacht: "Waarom zouden mensen slordige papieren komen aanleveren?"
Tijdens mijn pauzes sprak ik er weleens met collega's over, maar zij reageerden nooit hierop of verdraaiden het verhaal naar een ander onderwerp. Ik wist zeker dat ik niet de enige was die dit had opgemerkt. Ik stopte die gedachte weg, maar het bleef vaker gebeuren, en ik vond het nog steeds een vreemd idee.
Er kwamen ook mensen binnen die zichzelf bespoten met een bepaalde spray bij de balie wanneer ze hun documenten kwamen afleveren, of mensen die met een zakdoek rondliepen met een indringende geur waarmee ze steeds over hun hoofd of gezicht wreven. Ook als ik dit opbracht bij de collega's, zeiden ze dat ze niets hadden gemerkt, maar het viel me op dat ze bijna bang leken om het toe te geven of erover te praten.
Een aantal maanden na mijn indiensttreding hadden we een nieuwe sollicitant. Zij werd aangenomen, en ik mocht haar helpen inwerken. Ze pakte het werk goed op, en al snel mocht ook zij zelfstandig werken. Zij merkte al snel de rare spullen tussen de documenten en het gedrag van sommige klanten. Ik was blij dat ik er met haar over kon praten, en het bevestigde ook iets in mij: dat ik niet gek was.
Maar sinds ik hier openlijk over begon te praten, gebeurden er rare dingen.
Ik was altijd al heel vroeg aan het werk en meestal de eerste die arriveerde. Op een vroege ochtend, rond half zes, zat ik in mijn auto die voor het werkgebouw geparkeerd stond. Zoals veel vrouwen, keek ik bij aankomst altijd even in de spiegel om te controleren of mijn make-up nog goed zat. Zo ook die ochtend. Maar toen ik mijn hoofd optilde van boven de spiegel, voelde ik me bekeken door iemand. Het was een apart gevoel. Het gebouw was een hoog pand en de bovenste verdieping stond leeg. Maar ik kon voelen dat iets mij zei om naar het raam op de bovenste verdieping te kijken.
Daar zag ik een kleine gedaante dat me vanuit het raam aankeek. Het leek op een kind, maar het had een heel vreemd lichaam. Ik voelde mijn lichaam verstijven en kon niet bewegen. De gedaante bleef me met een enge blik aankijken. Gelukkig arriveerde een collega en deze parkeerde naast mij. Ik was doodsbang, maar zei er niets over.
Deze bewuste dag op het werk voelde ik me niet lekker; ik kreeg koortsachtige symptomen, maar bleef de hele dag werken. Thuis aangekomen heb ik mijn kind in bad gedaan en daarna is hij in slaap gevallen. Ondanks ik mij niet lekker voelde, ben ik gaan koken. Opeens voelde ik kippenvel over mijn hele lichaam en daarna een koude hand die me aanraakte aan de achterkant van mijn nek. Wederom verstijfde ik en kon niet bewegen. Ik kon alleen huilen, want het enige waar ik aan dacht was mijn zoontje die lag te slapen. Ik was bang dat dit ‘ding’ hem dalijk iets aan zou doen.
Gelukkig gebeurde dit niet en heb ik verder niets gezien, maar ik linkte deze gebeurtenis aan wat ik die ochtend had waargenomen. Het duurde het niet lang voordat ik weer mezelf was. Ik heb mijn zoontje gebaad met blauwsel en we hebben die avond samen geslapen, omdat ik bang was dat er weer iets vreemds zou gebeuren.
Ik was verder niet meer koortsig, en die avond heb ik niets meer meegemaakt. De volgende ochtend ging ik weer vroeg naar het werk en liep meteen naar de deur zonder ergens anders aan te denken. Eenmaal in het gebouw ben ik koffie gaan zetten en maakte me klaar om mijn dag te beginnen. Opeens hoorde ik voetstappen op de bovenste verdieping, die helemaal niet in gebruik genomen was. Uiterst vreemd dus om juist daar voetstappen te horen. Ik was heel erg bang, maar probeerde sterk te blijven. Ik dacht: Misschien zijn er toevallig mensen boven vandaag. Gelukkig arriveerden mijn collega's al gauw op het werk, en wederom besloot ik er niets over te zeggen. Misschien als ik stil bleef, en alles negeerde, zou ik verder ook geen last hebben.
Onderweg naar huis gebeurde een heftige aanrijding vlak voor mij. Ik was hier erg van geschrokken en kon het niet uit mijn hoofd zetten, omdat ik dacht ‘ dit had mij ook kunnen overkomen’. Die avond lag ik al vroeg in bed met mijn zoontje. Rond tien uur werd ik plotseling wakker door een bonkend geluid. Mijn zoontje lag niet meer naast me.
Ik sprong uit bed en riep zijn naam, maar kreeg geen antwoord. Ik vond hem in de woonkamer, half zittend, met een slaperig gezicht. Ik vond het heel vreemd en nam hem weer mee naar de kamer. Ik vroeg hem wat hij in de woonkamer deed, maar hij rolde zijn ogen en viel weer in slaap. Bij het inspecteren van zijn lichaam merkte ik dat hij een grote blauwe plek op zijn zij had en een flinke bult op zijn voorhoofd.
De volgende dag was het weekend, en zoals altijd hield ik een grote schoonmaak. Mijn zoontje was vrolijk en leek geen last te hebben van zijn bult of blauwe plek. Hij speelde in zijn kamer met de deur dicht, en ik hoorde hem praten met iemand. Ik opende de deur snel en vroeg met wie hij sprak, maar hij gaf geen antwoord. Ik bleef het vragen, maar hij bleef stil. Ik werd kwaad en zei dat hij niet meer met de deur dicht mocht spelen.
Diezelfde avond kreeg hij ineens hevige koorts, terwijl hij de hele dag gezond leek. Ik viel vroeg in slaap, maar rond vier uur 's nachts werd ik opnieuw wakker van hetzelfde bonkende geluid. Deze keer hoorde ik ook een schreeuw van mijn zoontje. Ik sprong uit bed en rende de kamer uit. Mijn zoontje stond geschrokken in de woonkamer. Ik vroeg hem wat er gebeurd was en waarom hij niet in bed lag. Hij wees naar een donkere hoek van de kamer en zei: "Die jongen!"
Ik draaide me om, maar zag niemand. Ik pakte hem op en ging snel terug naar de slaapkamer. Ik kalmeerde hem, en hij viel weer in slaap.
Op maandag meldde ik me ziek op het werk en ging met mijn zoontje naar de huisarts, omdat hij nog steeds ziek was. De huisarts schreef medicatie voor, en ik ging met hem naar huis. Diezelfde dag kreeg ik een telefoontje van mijn nieuwe collega. Ze vertelde dat zij ook rare dingen thuis meemaakte: spullen die verplaatst werden, kranen die vanzelf open en dicht gingen, een toilet dat spontaan doorspoelde, en een gasfornuis dat aan ging. Ik hoorde de angst in haar stem toen ze vertelde dat ze twee gedaanten had gezien op kantoor en dat ze op dat moment verstijfde.
Ze zei dat ze 'iets', een soort vreemd figuur, had waargenomen op de bovenste verdieping, maar niet wist wat het was. Ze vond het supereng en was bang om terug te gaan naar het werk. Omdat ze en erg bang klonk, besloot ik haar niets te vertellen over wat ik zelf meegemaakt had.
Die avond bracht ik mijn zoontje naar mijn moeder, omdat ik de volgende dag moest werken. Ik vertelde haar alles. Ze zei dat dit niet goed was en gaf me een ouderwetse glazen fles met een onbekende vloeistof erin. Ze zei dat ik dit in mijn tas moest houden als bescherming.
Die avond ging ik alleen naar huis en heb niets meer gemerkt. De volgende ochtend kwam ik weer als eerste op het werk aan en had de glazen fles bij me. Ik ging naar het toilet, en toen ik eruit liep, zag ik de zelfde gedaante die ik voor het raam gezien had. Het kroop over de grond met ontzettende rare bewegingen. Ik sloot snel de deur en hield deze stevig vast. Het maakte enge, krijsende geluiden. Ik was doodsbang en moest huilen. Na een tijdje hoorde ik mijn collega's binnenkomen, en pas toen durfde ik uit het toilet te komen.
Mijn make-up was verpest door het huilen, en mijn collega's vroegen waarom ik huilde. Ik loog en zei dat het door mijn zoontje kwam, omdat hij zo ziek was. Ze wensten me sterkte, en ik liep terug naar mijn bureau. In mijn tas zoekend naar mijn telefoon, sneed ik per ongeluk mijn vinger aan glas. De glazen fles was gebroken, en de vloeistof was weg. Maar mijn tas was niet nat. Ik vond het vreemd. Ik pakte mijn telefoon en zag gemiste oproepen van mijn moeder. Ik belde haar terug, en ze vertelde dat het niet goed ging met mijn zoontje en dat ze onderweg waren naar de spoedeisende hulp.
Aangekomen in het ziekenhuis bleek dat hij een hele hoge koorts van 41 graden had, maar gelukkig was hij gestabiliseerd. Ik vertelde mijn moeder wat er was gebeurd, en ze belde meteen mijn oom. Hij deed vaak culturele werkzaamheden en kwam later naar het ziekenhuis. Hij bracht speciale culturele medicatie mee en werkte hiermee op het lichaam van mijn zoontje. Hij vertelde dat ik 'iets' slecht vanuit het werk had meegenomen en dat dit mijn zoontje lastig viel.
Ik was enorm geschrokken, want hoewel ik dingen had meegemaakt, had ik niet beseft dat ik ze mee naar huis kon nemen.
Mijn oom legde uit dat de fles die mijn moeder mij gaf me had beschermd, en dat deze was gebroken omdat de slechte entiteit werd afgewend. Hij zei dat klanten entiteiten meebrachten naar onze werkplek en deze achterlieten, wat verklaarde waarom sommige documenten vreemde stoffen bevatten en sommige klanten zich raar gedroegen.
Mijn zoontje knapte op, en ik heb direct ontslag genomen. Mijn collega's vroegen waarom, en ik vertelde kort wat ik had meegemaakt. Ze gaven toe dat zij soortgelijke dingen hadden ervaren, maar dat zij bescherming gebruikten en daardoor minder merkten. Ik ben nooit meer teruggegaan naar dat werk.
De andere nieuwe collega nam ook ontslag en zocht culturele hulp. Het gebouw wordt inmiddels voor andere doeleinden gebruikt.
⭐️⭐️= Het verhaal is 30% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties