STORY 697: JIJ BENT ZIJN VROUW - DEEL 1

🟨 Ingezonden door: C.K

               ⚜️JIJ BENT ZIJN VROUW⚜️ DEEL 1

————————

Dag OST leden, hier mijn persoonlijke ervaring. Het gaat over Sanjay en ik. Inmiddels is hij mijn ex, maar er was een periode dat ik ontzettend van hem hield.

Uiteraard zijn de namen in dit verhaal niet de werkelijke namen. Als u dit verhaal leest, zal u wel begrijpen waarom ik de mensen niet bij hun werkelijke naam wil noemen.

Maar goed, Sanjay was een bloedmooie man die mij het hof maakte tijdens een huwelijks feest in hotel Torarica. Hij was ook één van de gasten. Ik kende daar niemand, maar was met een vriendin daarheen gegaan omdat zij een collega was van de bruid. Ik was de ‘plus one’ van mijn vriendin, maar ondanks het allemaal vreemden waren voor ons was het was toch een ontzettend gezellige sfeer. En feit dat ik Sanjay daar leerde kennen maakte alles alleen nog erger betoverend voor mij.

Hij rook lekker, zag er heel verzorgd en netjes uit. Elke keer dat hij dichtbij van mij kwam staan, kreeg ik kriebels. Ik was destijds 22 jaar oud en hij was 26. Na het feest wisselden we nummers uit en zo begon onze relatie. Wij gingen veel uiteten, deden romantische dingen samen zoals koppels behoren te doen. Ik zat al die tijd op wolken. Hij was voor mij de perfecte man. Ongeveer 3 maanden na onze ontmoeting, ontdekte ik ook een duistere kant aan hem.

Hij had af en toe momenten waarbij ik zag dat hij dominant, gemeen, wreed en vooral een gevoelloos persoon was. En op andere momenten was hij weer de lieve man die ik ontmoet had. Naarmate tijd verstreek, bleek hij steeds meer de gemene kant op te gaan. Hij was op den duur alleen maar gemeen en onaardig tegen me. Die lieve kant van hem kwam niet meer naar boven. Hij had ook losse handjes en was gewoon een erg slecht iemand, het leek alsof hij genoot ervan mij te pijnigen. Hij behandelde me alsof ik niks voorstelde en geen mening mocht hebben. Ik was gewoon zijn eigendom.

Ik was toen al heel veel van hem gaan houden en ik kon mijn gevoelens niet uitschakelen voor deze man.

Ik was vaak depressief, at nauwelijks, en viel ontzettend veel af. Met mijn gezondheid ging het dus niet goed. Maar juist toen ik het niet verwacht had, raakte ik zwanger van hem. Ik was stiekem blij met deze zwangerschap, maar was behoorlijk bang voor Sanjay zijn reactie. Zou hij me in mekaar timmeren als hij dit hoorde? Of mij beschuldigen dat ik het met opzet zover had laten komen om zwanger van hem te raken? Of mij zeggen dat hij me niet meer wilde, omdat ik een dikke kikker zou worden.

Hij beledigde me trouwens al te vaak dat ik te dik was en lelijk aan het worden was. In werkelijkheid was dit natuurlijk onzin, omdat ik nauwelijks at en alleen maar afviel. Ik was nooit dik, maar ik hield van deze man en alles wat hij zei over mijn uiterlijk kwam enorm hard aan.

Wat zou hij doen als hij dit hoorde over mijn zwangerschap? Ik vertelde het hem met trillende lippen, klaar voor de slag die ik zou moeten incasseren. Maar tot mijn grote verbazing verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht. “Echt waar schat, ben je zwanger? Wat leuk, beter nieuws kon je mij vandaag niet gegeven hebben” zei hij, terwijl hij me in zijn armen nam. Ik voelde me zo gelukkig op dat moment. Ik hoopte dat dit kindje Sanjay helemaal zou veranderen. Misschien als hij vader wordt, zal hij inzien dat hij me fout behandelde.

Hij begon me werkelijk goed te behandelen, net zoals het begin van onze relatie. Ik werd op mijn wenken bediend. Kreeg het lekkerste eten en hij klaagde niet meer dat ik te dik werd. Ik was dolgelukkig en was blij dat het vaderschap hem nu al veranderde. Sinds mijn aankondiging, dat ik zwanger was, bracht Sanjay mij vaker naar zijn ouderlijke woning. Daar ontmoette ik meneer Singh, zijn vader. Ik was daarvoor nog nooit naar zijn familie geweest, maar nu wel. Blijkbaar betekende deze zwangerschap heel veel voor ze.

De moeder die vaak op reis was voor zaken, maar toevallig in het land was voor de ontmoeting, kwam mij hartelijk verwelkomen bij de deur, maakte kennis en gaf mij een korte rondleiding door bepaalde gedeeltes van de woning. Ze was vooral trots op haar nieuwe keuken en bijkeuken, die ze pas hadden laten plaatsen. Dus vertelde ze ronduit hierover en hoeveel ze van koken hield. De woonkamer was ook pas onder handen genomen en ze vertelde me hoe de woonkamer er voorbeen uitzag en ze liet mij in een album foto’s zien over al de veranderingen die nu doorgevoerd waren.

Het huis was echt prachtig. Ik stond echt vol verbazing te kijken naar alle details en hoe groot en ruim alles was. Ik hoopte op een dag ook zo een level van succes te bereiken als deze mensen. Ik had nooit geweten dat er in Suriname zulke ongelofelijk rijke mensen woonden.

Trouwens, Sanjay woonde gewoon in een simpele woning. Hij woonde niet bij zijn ouders toen ik hem ontmoet had. Hij had zijn eigen huis, het was wel nieuwbouw, spierwit en ruim. Alles was strak en modern ingericht, echt een mannen woning. Sanjay's woning was 200 vierkanten meter, op een nieuw project, hij reed een mooie auto. Maar verder zou je nooit aan hem kunnen zien dat hij zulke rijke ouders had. Ik wist wel dat hij een baan had die goed verdiende, hij maakte geen grappen met zijn werk. 

Ik kwam tijdens één van onze bezoekjes bij de ouders te weten dat San-jay al die tijd voor zijn ouders werkte in hun bedrijven. Ik wist dit nooit en vond het ook geen probleem, maar vroeg me af waarom hij zoiets zou verzwijgen voor me. Ik was niet met hem voor geld en dat zou hij moeten weten van mij. Ik eiste niks op materieel vlak van hem. Die geheimzinnigheid van hem begreep ik daarom niet. 

Maar goed, ik had nooit geweten hoe rijk die ouders waren. Dit wist ik pas toen hij mij begon te brengen naar zijn ouders en ik zag in wat voor gigantische woning zij woonden. Ik wilde het bijna een kasteel noemen, want hun huis was echt prachtig, ik was er helemaal onder de indruk van. Ik maakte nog de opmerking tegen de moeder “als ik uw zoon was zou ik hier nooit willen verhuizen hoor, het is zo adembenemend mooi hier”. Zijn moeder grinnikte en zei “ach, Sanjay is een eigenwijze jongen. Als het aan ons lag zouden wij hem hier ook voor altijd willen houden. Er is voldoende ruimte voor ons allemaal. Maar hij wilde zo graag op zichzelf wonen. Wij hebben hem niet tegengehouden, hij is al oud genoeg en hij wil de wereld verkennen”.

De vader daarentegen, meneer Singh, die had niet veel tegen mij gesproken. Hij bekeek mij van kop tot teen, alsof hij me niet echt zag zitten. Hij was wel beleefd tegen me, maar erg kortaf alsof hij me liever zag gaan dan komen.

Enkele maanden verstreken …..

Ik herinner de bevalling nog alsof het de dag van gisteren was. Ik had een enorm moeilijke bevalling, veel pijn, ik kan de pijn niet in woorden uitdrukken en ik werd er gek van. Ik perste als een gekke zoals de vroedvrouw mij aangaf. Deze betreffende vroedvrouw was ingehuurd door meneer Singh. De bevalling was verschrikkelijk moeilijk, ik gilde het uit van ellende. De baby kwam er maar niet uit. Ik deed het opnieuw, na eindeloos veel keren geperst te hebben, nog eens met alle kracht persen.... en toen voelde ik eindelijk het hoofdje die naar buiten kwam. 

“I naf luku kwa grong tang pers!!”

(* kijk niet naar beneden, blijf persen).

Ik bleef persen maar voelde dat deze baby abnormaal groot en of lang was want het was niet afgelopen. Terwijl ik voor een 3e keer flink wilde persen, tilde ik mijn hoofd op en tot mijn grote verbazing zag ik een dikke slang vol bloed uit mijn vagina komen. Ik raakte bewusteloos van datgene wat ik zag, ik kon het echt niet aan.

Ik werd wakker, keerde me om en zag dat het 10:00AM was op de klok in de slaapkamer. Ik weet niet eens als ik het slapen moest noemen, maar ik ontwaakte tegen 10:00u s’morgens. Ik vond het vreemd want mijn bevalling was rond de tijd van 7:00AM, dat moest dan de vorige ochtend geweest zijn. Hoe  werd ik nu pas wakker? Ik lag verward naar het plafond te staren en na te denken, omdat ik even mijn gedachten op orde moest brengen.

Ik had niet eens door dat Sanjay aan de andere kant van het bed lag en mij aan zat te staren. Hij had al die tijd niks gezegd toen ik ontwaakte, maar hij keek mij onderzoekend aan.

“Sanjay....... Sanjay?” Fluisterde ik zachtjes. “Ja?” klonk het heel rustig. “Waar is ons kindje?“ Vroeg ik voorzichtig. “Bedoel je de baby? Kijk, ik weet dat je met zoveel vragen zit maar niet op alle vragen krijg je antwoord, zo is het leven eenmaal. Beloof mij dat dit alleen tussen ons blijft, dat je een kindje gehad hebt! Zoek geen oplossing, vertel niemand hierover anders ga je problemen krijgen” zei hij.

Ik begreep meteen dat hij weer eens in zijn duistere fase zat. En ik die met mijn domme ass gedacht had dat ons kindje hem zou gaan veranderen. Maar nee hoor, aan zijn hele houding en gezicht zag ik al dat hij opnieuw onbeschoft en koud tegen me aan het doen was.

Ik knikte, ik wist dat hij geen tegenspraak duldde en begon te huilen. Ik durfde verder niks te vragen over het kindje want het leek alsof hij al goed geïrriteerd was. “Mag ik naar mijn moeder?” Vroeg ik. “Ja, maar kom eerst tot rust en je vertel je moeder niets als je daar gaat. Zeg haar dat die baby is overleden tijdens de bevalling en dat we hem begraven hebben” zei hij. “Sanjay …. Ik zag een slang, heb ik mij vergist of wat is er gaande? Zeg me dat ik me vergis en dat dit niet zo is?” Vroeg ik met een angstig stemmetje.

“Ja, je hebt goed gezien, het is een slang! Stop nu met praten erover, stel niet teveel vragen” zei hij kortaf. “Hoe kan dat? Ik zag op die echo een normale baby” zei ik met een klein stemmetje. Hij negeerde mij en gaf er geen antwoord op.

Na 3 dagen mocht ik eindelijk naar mijn moeder. Ik barstte in tranen uit. Sanjay zou me tegen 12:00u halen, ik kreeg precies 3 uurtjes om met mijn moeder door te brengen.

Éénmaal bij mijn moeder, wilde ik niet terug naar Sanjay en zat na te denken wat ik het beste kon verzinnen om niet terug te hoeven. Aan mijn gedrag kon mijn mams ook merken dat ik ergens mee zat, dus ze zei tegen me “mijn dochter. Ik weet dat er iets niet goed met je is want je ziet er zo angstig en bleek uit. Gaat het niet zo goed tussen jou en je Sanjay? Je weet dat hier jouw huis is, als je niet weg wil hoeft dat niet hoor. Je blijft dan gewoon hier en we zien dan verder”.

Mijn moeder vroeg me alles eerlijk te vertellen, maar ik kon in het begin alleen maar huilen. Met heel veel moeite vertelde ik mijn mams het heel verhaal. Ze luisterde rustig en oordeelde niet, ze troostte mij, ze wilde me alleen bijstaan en liet me weten dat alles goed zou komen. Ik voelde die liefde, die warmte, ik voelde me thuis. Ik realiseerde ineens dat deze liefde van mijn mams van me werd afgehouden. Ik mocht van Sanjay vrijwel nooit naar mijn moeder toe. Hij was vreselijk moeilijk wat dat aanging, en wilde niet dat ik teveel bemoeide met familie.

Mijn moeder maakte een stevige soep voor me, ik at en viel in slaap.

Ik lag te slapen en schrok wakker, ik hoorde mijn mams luid praten “oe kong tek’ ing ien’ mi mapangpang oso, mi sab fa mi pina nanga mi ptjieng fu sorgoe ing....na mi tjieng. oe durf kong tek’ ing!!! Tideh mo soor oenoe fa meh denkie, oe kong tek’ing”.

( * komen jullie haar uit me fucking huis halen, ik weet hoe ik hebben moeten pinaren om haar groot te brengen. Als jullie het durven, kom haar maar uit mijn woning halen. Ik zal jullie laten zien wat er dan gebeuren zal. Durf maar om haar te komen halen).

Toen ik wakker schrok en mijn moeder zo tekeer hoorde gaan op het terras, wist ik meteen ‘Sanjay is hier!’. Ik werd angstig en keek via het raam naar buiten. Hij zei: “ luku no vrouw, if ju lob ju ptjieng mek a kong mee”.

( *Luister hier vrouw, als je echt geeft om jouw dochter, stuur haar mee!)

Waarop hij als antwoord kreeg van mijn mams “ if ju lob joe libi jeh gwanga mapangpang”.

(* Als jouw leven je lief is, ga hier weg met stront!)

Ik heb mijn moeder voor het eerst zo boos gezien. Ik werd echt bang van het gescheld en de bedreigingen tussen mijn moeder en Sanjay. De politie beloofde iemand te sturen. Ik hing op en niet lang daarna reed Sanjay ineens met volle vaart weg. Mijn moeder kwam naar binnen omhelsde mij en zei “a dey sa jeh go drape baka na a dey sa meh dede .....en toch junneh go drape, mo soor deng dat dede ab machti ooktoe”.

(* De dag dat jij daar ooit weer heen gaat, zal ook meteen de dag zijn dat ik sterf, jij gaat daar echt niet naartoe. En mocht ik doodgaan, laat ik hem zien de doden ook macht hebben)

De volgende dag had mijn tante een afspraak voor mij gemaakt met een pandit die alle hebi's (spirituele Last) weg zou halen. Ik was ready om los te laten en wilde dit al heel gauw vergeten. Onderweg naar de pandit stopte mijn moeder om een fles water te kopen. Er was geen parkeerplek voor de winkel dus stopten wij aan de overkant. Ze kwam uit de winkel, stak de straat over en liep richting de auto.

🌺 VOOR VERVOLG:

                     (LEES DEEL 2)

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.