🟧 Ingezonden door: C.K
⚜️JIJ BENT ZIJN VROUW⚜️ DEEL 2
————————
Maar ze zou de auto nooit bereikt hebben, want ze werd geschept door een auto die in een enorme vaart aan kwam rijden.
Ik was van stomheid geslagen, ik zag alles als een film voor mijn ogen gebeuren. De wereld leek stil te staan, ik hoorde geen geluid meer rondom mij. Als in een waas gebeurde er zoveel rondom mij wat ik nauwelijks kon bevatten. Iedereen rende naar haar toe, gillende mensen van alle kanten. Mijn tante rukte het portier van de auto open en rende naar haar toe. Zo ook vele omstanders, snelden naar mijn moeder toe. Ik zat daar maar als een standbeeld, ik was in shock want ik zag zoveel bloed over de straat. Het was een waar bloedbad en echt een hele traumatische ervaring om dit te zien en mee te maken.
De tranen vloeiden als een waterval over mijn gezicht. Ik hoorde mensen gillen om de ambulance te bellen, anderen sloegen de handen voor het gezicht. Sommige mensen schoten spontaan in de tranen van hoe het daar eruit zag. Ik wist dat mijn moeder zo een slag onmogelijk zou kunnen overleven maar toch hoopte ik op een wonder. Mijn moeder lag daar op de grond met open ogen en ze keek naar mij. Een lege blik, ik zal het nooit meer vergeten.
“Bel de ambulance, bel de politie, mijn God toch... bellen jullie de politie. Ik denk dat die vrouw al overleden is, eyyy... doen jullie snellllllll” gilde een dame die haar best deed mijn moeder te helpen. Ik zat nog ik de auto en voelde mijn lijf compleet niet, was versuft en nog steeds in shock. Mijn moeders ogen en de mijne waren nog steeds op elkaar gericht, tenminste zo zag het eruit. Toen ik mezelf eindelijk herpakt had, rende ik de auto uit en snelde naar mijn moeder.
“ Mama mama mamaaaaaaa, God aubbb neeeeee Mamaaaaaaaa....neem mijn moeder nog niet! Ik kan niet zonder haar, haal haar niet weg uit mijn leven. Ik heb haar keihard nodig!!! Mamaaaaaaaa, blijf aub met me”. Mijn moeder knipperde weer met haar ogen, zwakjes fluisterde ze iets maar ik kon het niet verstaan. “Mama, wat wil je mij zeggen … mama praat met me?” Smeekte ik. Ik zette mijn gezicht en mijn oor dichterbij haar. “Ik ga weg, maar ik laat je niet in de steek” fluisterde ze nog eens. Hierna blies ze haar laatste adem uit.
“Neeeej mama neeeeeeejjjjj“ gilde ik. Ik kon niet begrijpen waarom het leven zo wreed en onvoorspelbaar was. Ik heb zo lang gewacht om weg van Sanjay te gaan en tijd met mijn moeder door te brengen en nu gebeurt dit!!!
“mama nee mama aubbbb!!!!NEEEEEEEEJJJ ....Kom terug?!!!”. Gilde ik uit, ik hield haar levenloos lichaam vast en smeekte mijn moeder terug te komen en niet op te geven. Maar het mocht niet baten. De ambulance kwam pas na 45minuutjes ondanks er vlak daar om de bocht een ziekenhuis was. Precies zo lang heb ik daar gegild, gehuild en gesmeekt, naast mijn moeder gelegen op het asfalt en haar vast gehouden. Niemand kon mij weghalen van het lichaam van mijn moeder, ik hield haar zo stevig vast dat men me maar zo liet tot de politie arriveerde.
De dokter kwam en stelde de dood vast ik weet niet hoe of wat er allemaal gebeurde, maar iemand kwam me troosten en tilde mij op van de grond. Heb mijn moeder in een lijkenauto zien gaan, dit was echt het grootste dieptepunt in mijn leven. Ik denk dat niemand klaar is hiervoor, want als het je werkelijk overkomt ga je letterlijk helemaal kapot om je eigen moeder zo te zien. Ik stond met tranen in mijn ogen te kijken hoe de lijkenauto wegreed met het lichaam van mijn mams, toen ik op de bebloede plek van het asfalt ineens een slang zag.
Ik weet niet hoe ik dit wist, maar een stemmetje zei mij dat dit de slang was die ik gebaard had. ‘Dit is die slang die uit jouw lijf gekomen is’ hoorde ik. Niemand anders leek de slang te zien, dus keerde ik mij om en dacht dat ik gek aan het worden was. Verder weet ik niet hoe ik van de plek wegging, alles ging als een waas aan mij voorbij.
Ik lag naar die klok te staren, het was bijna 7:00PM. Vandaag hebben wij voorgoed afscheid van mijn mams genomen. Mijn moeder zien liggen in een kist liet me beseffen dat het harde van dit leven nu pas echt zou beginnen.
Mijn moeder had een mooie uitvaart. Gekleed in een prachtige rode jurk welke ze speciaal had gemaakt voor haar 55ste verjaardag. Het werd uiteindelijk haar uitvaartsjurk. Haar kist was wit opgemaakt met rood en goud. “Gecondoleerd, sterkte en het komt goed schatje” klonk het van alle kanten. Tja, wat kan nog goed komen? Ik ben enigs kind. Mijn moeder haar enige zus is 6 jaren terug overleden en mijn vader heb ik nooit gekend.
Van mijn moeder had ik vernomen dat mijn paps tijdens haar zwangerschap op vakantie ging naar nederland en nooit meer teruggekeerd is. Wie heb ik dan eigenlijk? Precies .... totaal niemand. Het was druk op de begrafenis, mijn moeder was geliefd bij velen. Andere familieleden beloofden zo af en toe op bezoek te komen, maar ik rekende daar niet op omdat we niet echt een band hadden.
“Mama mama moest dat echt zo?” Ik lag op haar bed en zag alles weer gebeuren. Ik voelde me diep van binnen heel erg schuldig. Ik heb in feite mijn moeder vermoord. “Was ik maar bij Sanjay gebleven, dan was het niet zover gekomen. Waarom moest dit alles mij speciaal overkomen? God, ben ik zo slecht geweest?” Vroeg ik me zelf huilend af. Terwijl ik huilde voelde ik iets scherps in mijn rug. Ik voelde met mijn hand om te zien wat dit was. Het bleek een ring te zijn van mijn moeder. Ik herkende de ring meteen en dacht bij me zelf ‘saang, deze ring zie ik na lange tijd weer. Ik wist niet dat mijn mams hem nog had’.
Deze ring was van mijn grootmoeder geweest. Zij had hem aan mijn moeders oudere zus gegeven, die het op haar beurt aan mijn mams gegeven had op haar sterfbed. Die ring was jarenlang spoorloos en wij konden hem nergens vinden, maar nu was hij ineens weer boven water. Ik dacht er niet teveel over na en besloot dat deze ring nu de mijne was. Natuurlijk vond ik het vreemd dat het ineens midden van mijn mams haar bed lag. Maar ik ging ervan uit dat mijn moeder hem misschien kort voor haar dood gevonden had en vergeten was dit aan mij te zeggen.
Drie weken verstreken …
Ik nam geen enkel telefoontje op, ik wilde even van niemand iets weten, deed ook voor niemand de deur open die bij mij op visite kwam. Ik at niet en dronk alleen water. Ik was behoorlijk afgevallen en zag er niet gezond uit. Ach, who cares …. ik wilde niet meer leven. Ik heb toch geen moeder en dat van die zwangerschap en die slang kon ik maar niet begrijpen, daarom ook niet verwerken. Allemaal veel te verwarrend, dus het leven had voor mij echt geen zin meer.
Het was bijna 11u s’avonds toen ik iemand hoorde kloppen “Naomi, Naomi.. ben je daar?”. Ik herkende die stem meteen, het was Sanjay. ‘mi gadoooo sa a boi disi’ kong suku dja?’ Vroeg ik mezelf af.
(*mijn hemel, wat wil deze jongen van me? Wat is hij hier komen zoeken?)
“Naomi, ga je nog open maken?” Vroeg hij. Ik gaf geen antwoord en voelde mijn hart heel luid kloppen. “Naomi, kom naar buiten aub, ik wil met je praten. Naomi toch … geef mij de kans even met je te praten?” Drong hij aan. Ik begon te tranen en werd er zenuwachtig van. Het gevoel liet mij niet los dat Sanjay meer wist over mijn moeder haar dood. Ik had trouwens die slang kort na mijn moeders aanrijding gezien op de plek waar ze haar lastste adem uitblies. Dit was echt geen toeval, het was ook geen ongeluk. Maar van Sanjay hoefde ik geen antwoorden te verwachten en ook geen eerlijkheid.
Ik bleef muisstil in de woning, ik wilde niet met hem praten. Ik durfde het ook niet, na ongeveer 10min hoorde ik zijn auto starten en weg rijden. “Aiiii a gwe” (*hij is weg ). In feite hield verdomd veel van Sanjay, maar vanwege alles wat ik meegemaakt had in de relatie, wilde ik niets van hem horen. Hij was een narcist, was enorm manipulatief, geslepen, wreed, jaloers en dominant. Vaak kreeg ik gewoon het gevoel alsof hij compleet psycho was. Precies hoe mooi hij was, precies zo gestoord was hij.
De volgende dag rond het zelfde tijdstip kwam hij weer naar de woning toe. “Naomi, laten wij onze problemen uitpraten, ik weet dat je nu kapot bent van verdriet. Je bent niet alleen, ik ben hier voor je. Doe je zelf dit niet aan schat. Ik weet dat je daar binnen bent, ik zag de gordijnen bewegen …. naomi, kom aub zodat we kunnen praten?’. Ik gaf wederom geen antwoord en na een half uur gesmeekt te hebben, vertrok hy.
Die dag daarop lag ik te wachten op zijn komst. Ja, ik was helemaal ready voor hem. Ik zou hem vandaag wegjagen en hem zeggen wat ik op mijn hart heb, maar helaas kwam meneertje niet opdagen. Hij had blijkbaar al opgegeven. ‘Zo arrogant en zelfingenomen als hij is, hij zal heus niet komen voor een derde keer om te smeken’ dacht ik.
Ik viel in slaap en voelde plotseling iets kouds naast me. Ik was slaperig, dus dacht dat ik me vergist had. Ik trok mijn deken iets hoger en zorgde ervoor dat ik mezelf warm maakte. Het had geregend dus in feite moest ik dit verwachten dat het zo koud aanvoelde. Ik nam een betere positie en voelde wederom het zelfde. Iets koud tegen mijn lichaam aan. Ik durfde niet te kijken maar voelde voor de zekerheid met mijn handen. Ik voelde iets koud en glad, ik schrok me kapot. Ik dacht meteen dat het een geest, takru sani of iets in die richting was. ‘Soort san’ e kong spuku mi dja’ vroeg ik me angstig af.
Ik probeerde toch voorzichtig in de richting van het koude ding te kijken. Ik zag daar geen geest liggen, maar opnieuw die slang die ik ook gezien had kort na het ongeluk van mijn moeder. Ik gilde en rende naar buiten, nog voordat ik het terras verlaten had, zag ik die zelfde slang in een hoek op het terras liggen.
Verder wist ik niks meer.......
Ik verloor mijn bewustzijn.
🌺 VOOR VERVOLG:
(LEES DEEL 3)
⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties