STORY 685: MIJN MOOIE WARUNG TE LELYDORP

🟪 Ingezonden door: Lavur Rse

              ⚜️MIJN MOOIE WARUNG TE LELYDORP⚜️
————————

Geachte OST familie, ik wil mijn persoonlijk verhaal op deze mooie ochtend met jullie delen, en deze is een recente ervaring.

De namen in dit verhaal zijn niet de werkelijke namen van de betrokkenen. 

Het is zo dat ik enkele maanden geleden een warung huurde te Lelydorp. Ik heb met de eigenaar (oma Sarinah) van het pand afgesproken dat ik daar zou renoveren omdat het niet zo aantrekkelijk eruit zag. Zij ging hiermee akkoord, dus begon ik met mijn uitgebreide renovatie. Heb het gebouw een andere kleur gegeven, heb alles dat slordig of kapot was gerestaureerd. En alles wat aan vervanging toe was ook daadwerkelijk vervangen. Ik wilde dat mijn warung aantrekkelijk en hygiënisch eruit zou zien voor mijn toekomstige klanten.

Lang verhaal kort gemaakt, ik heb ontzettend veel geld geïnvesteerd in dit nieuwe huurpand. Terwijl ik nog aan het renoveren was, en al zoveel geld gepompt had in het gebouw, was alweer een maand voorbij en diende ik alweer 450 USD te betalen voor de huur. En dit terwijl ik nog niet eens eraan toe gekomen was daadwerkelijk te werken en geld te verdienen. Want het gebouw had zoveel renovatie nodig dat het onmogelijk binnen 1 maand ready kon zijn voor gebruik.

Tijdens de renovatie van het gebouw werd mijn man verschrikkelijk ziek. Het begon meteen nadat hij het gebouw een andere kleur gaf. Hij was nog aan het verven, toen hij plotseling ziek werd en instortte, alsof 'iets' hem aanviel, vertelde hij. Maar wij zochten er niks achter, wij gingen ervan uit dat het gewoon vanwege de hitte kwam dat hij zich niet lekker voelde. Hij kon hierna geen enkel werk meer verzetten, hij was compleet uitgeschakeld. Hij lag gewoon op de vloer, het leek alsof hij dood ging op dat moment, zo besmeerd met verf lag hij daar.

Ik maakte mij enorm zorgen om hem, want hij zag er zorgwekkend slecht uit. Het verven werd dus steeds vertraagd en werd met veel moeite gedaan op verschillende dagen.

Uiteindelijk toen het gebouw ready was voor de opening, heb ik oma Sarinah gevraagd als ik ter gelegenheid van de opening een Djaran kepang groep en een Dj mocht uitnodigen om dit feestelijk gebeuren te vieren. Zij vond dat ik alleen een Dj mocht laten komen maar geen Djaran-kepang. Ik vond dit uiterst vreemd. Oma benadrukte heel duidelijk dat ze niks van Djaran-Kepang wilde weten en dat die daar niet mochten komen op haar terrein.

De reden waarom ik oma dit gevraagd had als ze er problemen mee zou hebben, is omdat zij vlak achter het gebouw woonde van de warung. Ik vond het dus passend om even met haar te overleggen, maar dit weigerde ze pertinent.

Okey, ik liet het voor wat het was.
Ik heb dus alleen de Dj laten komen op de opening.

Alles verliep normaaltjes en er leek niks aan de hand te zijn. Maar toen begon het vreemde. Ik kreeg vanaf het begin geen enkele klant, ondanks mijn Warung er zo aantrekkelijk en uitnodigend uit zag. Dit was uiterst vreemd voor zo een druk gebied, dat er niet eens één klant bij mij binnen stapte. Ik deed mijn uiterste best meer reclame te maken voor mijn bedrijfje en veranderde mijn menu elke dag, want dacht dat het misschien daar aan gelegen kon hebben. Ik had echt van alles, van oso njang tot verse BBQ, maar niks mocht baten.

Ik bleef ondertussen de fout bij me zelf zoeken dat ik misschien iets verkeerd deed of iets over het hoofd gezien had.

Het viel mij kort daarna op dat ik aldoor mijn sleutels op andere plekken terugvond dan waar ik ze voorheen neergelegd had. Eerst dacht ik dat het aan mijn geheugen lag, dus begon ik extra erop te letten. En ja hoor … die sleutels waren steeds op een andere plek en het lag heus niet aan mijn geheugen. De sleutels leken zichzelf steeds te verplaatsen als ik bezig was te koken in de keuken van de warung. Natuurlijk raakten niet alleen sleutels kwijt, of verplaatsen ze zichzelf. Het gebeurde met bijna alle spullen, aldoor raakten spullen zoek. En ik vond ze dan even later op hele andere plekken terug. Het was gewoon eng en nog erbij op klaarlichte dag gebeurden deze dingen.

Enkele keren was het zo dat ik vanuit mijn ooghoeken ineens een heer zag staan, die volledig gekleed was in het zwart. Als ik me dan snel omkeerde naar hem, was ie ineens verdwenen. Een keer tijdens het koken stond er ook ineens een man achter mij, hij had ook pikzwart aan, maar toen ik omkeerde om beter te kijken was hij spoorloos. 

Ik voelde mij in de warung aldoor ongemakkelijk en kon het gevoel niet van mij afschudden bekeken te worden. Ondanks ik zeker wist dat ik alleen in het gebouw was, voelde ik gewoon dat ik bij elke move die ik maakte bekeken werd.

Ik bleef me zelf wijs maken dat er niks aan de hand was en dat het gewoon een idee van mij geweest zal zijn. Maar het begon steeds vaker voor te komen dat ik donkere figuren vluchtig voorbij zag gaan. Het was zo snel, dat het in één oogwenk al gebeurd was als ze langs gingen. Ik kon op den duur niet meer ontkennen dat er iets mis was met het gebouw, want het gebeurde gewoon veel te vaak dat er vreemde schimmen langs schoten/ renden in het gebouw. Ik voelde gewoon een hele vreemde en vooral ongemakkelijke sfeer zodra ik in de warung aanwezig was.

Ik ging op zoek naar iemand die op cultureel gebied zou kunnen helpen om dit gebouw te ‘zuiveren’, want dit kon zo echt niet verder.

Ik ging bij een oude javaanse man, genaamd opa Ferdinand, en vroeg hem voor hulp. Hij deed een luku, om meer informatie te krijgen over de plek en het gebouw. Opa wist mij te vertellen dat daar geen goede plek is. Er zijn amandelbomen voor het gebouw en hier wonen er twee kleine ‘jongens’(bakru’s). Ik vroeg hem om deze bakru’s weg te halen aangezien ik zoveel geld geïnvesteerd had in mijn eigen bedrijfje.

“Nee, dat kan helaas niet want deze bakroes zijn van de eigenaresse van het terrein. Jij zal moeten accepteren dat je daar een groot verlies geleden hebt, want je zal daar heel snel weg moeten gaan. Het is niet raadzaam daar te blijven en je bedrijfje voort te zetten. Mocht je dit wel doen, wees voorbereid op de gevolgen. Jij zal komen te overlijden zo niet je partner, of jullie beiden! Ga daar weg!!! Die bakru’s zijn daar met een doel, dat is om zoveel mogelijk offers binnen te halen voor hun eigenaresse. Jullie worden geofferd zonder dat jullie dit doorhebben. Zorg ervoor dat jullie niet ten prooi vallen en geen offer zullen worden. Die oma meent het niet met jou, wees opgepast! Haar eigen man is overleden door deze zelfde bakru's die ze dienen” zei opa.

Ik bleef met open mond luisteren naar de informatie die opa mij voorhield. Ik voelde me enorm verdrietig en kapot, nu daar ik hoorde dat ik al mijn investeringen gewoon als verloren moest beschouwen en daar weg diende te gaan. Als ik wilde leven moest ik los laten.

Opa zei nog “niemand die daar huurde, bleef daar lang. Degene die het pand huurde voor dat jij dit deed, was een heer en hij is ook kort daarna overleden. Deze meneer was iemand die heel erg bezig was met het culturele, dus hij had al gauw door dat oma bakroes had. Hij dacht met zijn culturele kennis de plek zelf te kunnen reinigen, maar die dingen waarmee oma werkt zijn veel krachtiger dan hij verwacht had. Hij had het allemaal onderschat en moest dit met zijn leven bekopen. Hij werd een offer van oma Sarinah, en hij was heus niet de enige. Pak je spullen en verhuis van die plek!”

Mijn hart zonk in mijn schoenen, hoe meer details opa mij gaf over wat er allemaal gaande was. Ik wist dat ik niet door kon gaan want sinds ik het pand gehuurd had, leek alles fout te gaan in mijn leven en ik zag er ook helemaal uitgeleefd en slecht uit. Ik ging achteruit en veel mensen maakten opmerkingen hoe ik er zo uitzag, en vroegen mij als alles goed met mijn gezondheid was. Zo slecht ging het met mij, sinds ik het pand huurde. Ik kon dit niet meer, ik wilde gewoon dat er een eind aan kwam.

Ik had eigenlijk toen al moeten weten dat er iets niet pluis was met het gebouw toen mijn man zo ongelooflijk ziek werd tijdens het verven van het gebouw. Maar wie zou nou een oude lief uitziende vrouw wantrouwen? Natuurlijk dacht ik op dat moment niks verkeerd, het was trouwens een simpel warung gebouw. Maar ik had me rijkelijk vergist. Het kwaad loert overal waar je het minst zou verwachten.

Ik ben kort geleden naar oma Sarinah gegaan en heb haar de sleutel van het gebouw terug gegeven. Ik ben er klaar mee, ik wil niks meer weten over die groene warung.

Kort nadat ik de sleutel terug gegeven heb, werd ook ik ziek als een hond. Zo erg dat ik met spoed opgenomen werd, want ik had hoge koorts en aanhoudende hoofdpijnen. De dokter kon niks vinden wat mis was, het wees steeds weer op een andere oorzaak tijdens onderzoeken. Het kwam bijna zover dat ik geopereerd zou worden aan mijn hoofd. Het gaat nu wel weer een klein beetje beter met mij. Ik heb heel veel gebeden, want anders zou het hoogstwaarschijnlijk niet mooi aflopen voor mij. 

Die oma is nog niet klaar met ons. Want mijn man heeft nu plotseling een wond, een soort van gat aan zijn voet. het doet het enorm pijn en hij kan nauwelijks lopen. Soms zwelt het verschrikkelijk op en sommige dagen lijkt het alsof het aan het genezen is, maar uiteindelijk lijkt er nooit een genezing te komen. Ook al wat wij doen om deze wond te verzorgen, niks lijkt te helpen. Ook de medicatie die wij van de dokter hiervoor krijgen schijnen geen verschil te maken. Wij weten vrijwel zeker dat deze oma nog steeds bezig met ons is. 

Ik zit nu pas terug te denken; er waren vanaf het begin al signalen dat er iets niet klopte. Sinds de opening van de Warung, kwam een tante van mij op het terrein en ze wilde meteen instorten en voelde zich onwel. Ze is daarom ook heel kort gebleven bij de feestelijke aangelegenheid, want de plek voelde verkeerd aan naar haar mening. Na het schieten van de pagara is ze meteen als een speer vertrokken. Ik heb oma naderhand hierover gevraagd, als er misschien iets mis was met de plek en ze ontkende dat ze zich met zulke dingen bezig hield. Ze wist te vertellen dat ze alleen een amandelboom voorin had voor de schaduw. Dit vertelde ze uit zichzelf want ik had niks over die boom gezegd. 

Ach, welke dief zegt nou dat ie steelt. Maar goed, ik geloofde oma dat er niks aan de hand was, omdat ze ook zo onschuldig eruit zag. 

En ik herinner mij ook, dat ik één week VOORDAT ik het gebouw huurde bij oma Sarinah, dat ik ineens een droom kreeg over haar. In die droom zag ik dat Oma in de Warung kwam en tegen mijn 15 jarige dochter zei "als je rijk wil worden moet je een grote slang kweken en deze aanbidden en offeren aan hem. Ik doe ook precies hetzelfde. Ik heb een hele grote slang!". Een zeer vreemde droom natuurlijk, maar ik zocht er niks achter destijds. 


Wat frappant was, is dat toen ik daarna bij oma langs ging betreffende de huur van het gebouw, dat ze zomaar ineens tegen mij zei "luister eens, mensen gaan je allerlei dingen over me komen vertellen, zelf dat ik een slang kweek, maar je moet niet naar ze luisteren". Dit was zeer opmerkelijk, omdat ik niks gezegd had over mijn droom. En toch .... toch was ik zo dom om dit pand te gaan huren, want er waren voldoende aanwijzingen dat er iets fout zat. Maar ik wilde zo graag mijn bedrijf beginnen dat ik de waarschuwingen over het hoofd gezien heb. 

Wij zijn nu al weg, maar hoe dit af zal lopen weet ik echt niet. Ik ben zeer bezorgd, voor mij en mijn gezin. Dus mocht er ooit iets mis gaan, dan mag een ieder weten bij WIE en WAAR ze DE SCHULDIGE moeten gaan zoeken. Ik maak mij ook zorgen voor de mensen die na mij zullen volgen, die daar zullen huren…

Lieve leden, wees aub opgepast!

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.