🟧 Ingezonden door: Amberley Moesredjo
⚜️HUURHUIS TE KWATTA: LAGE STREEK⚜️
——————————————
Lieve lezers van OST, ik las daarnet die ervaring van die dame die woonde in het huis achter AK stadion. Ik heb ook in de zelfde woning gewoond toen ik nog maar een tiener meisje was, maar ben inmiddels een volwassen vrouw met drie kinderen, twee zonen en één dochter.
Ik heb mijn verhaal over het huis achter AK stadion al eens gestuurd enkele jaren geleden, toen OST pas bestond, maar het verhaal was toen verwijderd door facebook, blijkbaar mag de waarheid niet gesproken worden volgens hun. Als ik eens wat vrije tijd heb zal ik mijn ervaring weer voor jullie neerpennen.
Vandaag zal ik een andere ervaring met jullie delen:
Ik heb gewoond in een huurhuis te kwatta. Deze woning stond in een zijstraat van de Kwattaweg, tegenover SOL. Precies daar waar Subway op de hoek is, … nou, in die straat woonde ik dus. Het huis was van een oma, voor dit verhaal zal ik haar oma Sila-Persad noemen. In het begin was de verstandhouding tussen deze oude vrouw en ik heel goed. Ze was echt een schat van een vrouw en ik had geen enkel slecht woord te zeggen over haar, wij konden het prima vinden met elkaar.
Onze afspraak was dat ik elke maand, op den 12e mijn huishuur moest betalen en dat deed ik altijd netjes op tijd, zonder hier ooit problemen over te maken.
Okay wij begonnen daar ons leven als een gelukkig gezinnetje. Ik woonde daar met mijn vriend en onze twee kinderen. Tegen die periode was het derde kindje nog niet geboren. Om eerlijk te zijn was er ook geen planning voor nog een kindje, de derde was gewoon een verrassing die later kwam. Maar goed, wij waren erg blij met de nieuwe woning. Vooral hoe een goede woning vinden in Suriname altijd een ware hel is.
Mijn partner en ik sliepen in de eerste kamer, omdat die wat ruimer was. In de tweede kamer, de middelste kamer, sliepen de kinderen, daar zette ik hun twee bedden neer. Om het aantrekkelijk te maken voor de kinderen zette ik daar heel veel beertjes en poppen. Ik heb echt mijn best gedaan om het een leuke kinderkamer te maken zodat de kids zich thuis zouden voelen. En de derde slaapkamer diende als kleding/ verkleed/ opslag kamer, de grote kledingkast zette ik daar neer
Destijds was mijn dochter 8 jaar, zij was de oudste van mijn kinderen.
Maar het vervelende was, dat mijn dochter sinds dag 1 weigerde in haar kamer te slapen. Er was niks dat ik zeggen kon om haar hiertoe te verleiden, ze wilde het gewoon niet en die kamer maakte haar gewoon bang. Ze huilde, gilde, smeekte daar niet te hoeven gaan. Ze liet mij weten daar echt niet te gaan slapen en ze wilde de kamer niet eens betreden. Ze zei “mama, er is een pop in die kamer met rode ogen die steeds naar me staat te kijken, het maakt mij heel erg bang. Ik wil daar echt niet slapen”.
Ik wilde er niks van horen en dacht dat het één of ander smoesje van haar was om niet in haar eigen kamer te slapen. Ook al wat ik tegen haar zei, zodat ze in haar eigen kamer zou slapen scheen tegen dovemansoren gezegd te zijn. Zij wilde er niks van weten. Ze bleef volhouden dat die pop met rode ogen daar was en naar haar keek. Ik was op den duur zo kwaad geworden, dat ik haar een afgedonderd pakslaag gegeven heb. Ik was gewoon ten einde raad, want ze bleef maar huilen en smeken.
Ik dacht dat ze gewoon verwend deed en aan het liegen was, ondanks ik zo mijn best gedaan had die slaapkamer zo mooi in te richten voor haar.
Mensen, a fas’ fa mi priet a meisje ing mars was echt niet prachtig voor haar. Want ik begon me zelf af te vragen waar het fout gegaan was in haar opvoeding dat ze zo een ondankbaar nest geworden was. Ik had haar helemaal niet zo opgevoed dus dit gedrag maakte mij woest. Want sommige kinderen hebben niet eens een eigen slaapkamer, niet eens een bordje eten als de dag begint. En zij had alles wat haar hartje begeerde en toch kwam ze nu een hele drama maken om in haar slaapkamer te slapen. U begrijpt mijn frustratie dan ook waarom ze een koti’go kreeg.
Ondanks het pakslaag bleef ze huilen, gillen en tegen stribbelen dat ze niet in die kamer durfde te gaan. Uiteindelijk na het pakslaag en eindeloos gesmeek, moest ze wel in die kamer slapen.
Okay, de volgende avond was het weer hetzelfde probleem. Opnieuw het zelfde verhaal “mama, die pop met rode ogen is in die kamer, het kijkt me aan, het maakt mij bang. Ik ben verschrikkelijk bang ... ik wil echt niet in die kamer slapen”. Ik weet niet waarom, het was alsof ik ineens een helder moment kreeg, ik geloofde mijn dochter deze keer meteen. Want geen enkel kind zou blijven vasthouden aan een leugen, wetende dat je dan weer een pakslaag te wachten stond. Als je eens wist hoe ik mijn dochter de avond ervoor geslagen had, geen enkel kind zou dat nog eens mee willen maken. Mijn dochter bleef volhouden dat die pop haar lastig viel en bang maakte.
Dit moest gewoon de waarheid zijn, ik twijfelde niet meer aan mijn dochter. Er was dan iets mis met die slaapkamer. Ik maakte mij enorm zorgen en vroeg me af wat er precies mis met die kamer was.
Ik liet mijn dochter bij mij op de kamer slapen. Mijn zoon die ook in de tweede kamer sliep, had totaal geen last. Hij sliep altijd als een roos en niks viel hem daar lastig.
Alleen mijn dochter was ontzettend bang voor die slaapkamer dat ze helemaal beefde en trilde. Het was dus geen leugen en ook geen toneel wat ze speelde. Blijkbaar had zij de gave om dingen waar te nemen en was gevoeliger dan mijn zoon. Ze bleef maar herhalen over die enge pop met rode ogen die haar aankeek en bang maakte. Ik raakte er alleen maar radelozer van want mijn dochter werd vrijwel meteen daarna heel erg ziek. Plus begon ze in de hele woning allerlei vreemde gedaantes waar te nemen.
Ik zag natuurlijk niks, maar zij duidelijk wel want ze keek angstig rondom zich en wees mij aan waar die dingen stonden op dat moment. Ze vertelde dat ze soms die pop zag met die enge rode ogen die dreigend op haar afkwam en haar dood wilde maken. Op zulke momenten als ze die dingen waarnam in de woning trilde ze als een blad, en ze greep me vast en verborg haar gezicht in mijn schoot.
Mensen, ik twijfelde geen moment meer aan haar verhaal want ze was altijd bang sinds we ingetrokken waren in deze woning. Voorheen was ze niet zo, mijn dochter was een vrolijke en goedlachse meid. Maar daar was niks meer van over sinds wij daar woonden. Het brak mijn hart mijn kind zo te zien, want ze was ook aldoor ziek, had hoge koorts en voelde zich zwak. Het was elke keer rennen naar de dokter, omdat ze soms zo heet was dat het alarmerend was.
Ik wist mij vaak geen raad, omdat ik teveel hooi op mijn vork had. Ik had een eigen bedrijfje, een kinder oppas huis, dus nam ik haar s’ochtends mee naar het werk zodat ze bij mij was. Ik kon dan beter op haar letten en zien als ze het beter maakte of niet. Mijn oppas huis was gevestigd bij mijn grootmoeder aan huis, omdat de ruimte daar ideaal was. Het was ook op kwatta dus niet zo ver van mijn eigen woning.
Het vreemde was dat mijn dochter zich altijd stukken beter voelde als ze niet in onze woning was. Ik zag haar letterlijk weer opbloeien, lachen en haar koorts daalde. Maar het moment dat wij onze woning weer betreden begon ze weer verschrikkelijk ziek te worden. Het was ook elke keer zo dat zodra wij bij de poort stonden en het erf op wilden gaan, dat mijn dochter verschrikkelijk tekeer ging en begon te huilen.
Zij weigerde een voet op het erf te zetten. Met alle kracht in haar klein lijfje vocht ze zodat ik haar niet over de drempel van de poort kon trekken. Huizen-ver gilde ze dat ze daar niet naar binnen wilde. Het was altijd een hele misère en de hele buurt kwam dan mee kijken als mijn dochter weer eens zo baldadig tekeer ging. Ze bleef gillen en zeggen dat ze die pop zag en allerlei enge gedaantes die binnen in de woning waren en naar haar keken en haar lastig vielen. Ze rolde dan in het zand en gilde, weigerend die woning te betreden.
“Die pop gaat me dood maken, die pop is daar mama, ik wil niet naar binnen. Laat mij niet daar gaan, ik wil dit niet. Mama, ik smeek je, doe dit niet met mij, die pop is daar!!!!!” Smeekte ze. Op den duur was er niks meer te doen dus bracht ik mijn dochter bij de buurvrouw. Daar was ze meteen rustig, ze kalmeerde, het gehuil stopte meteen. Maar toen ik haar weer naar huis wilde brengen, begon het liedje opnieuw. Ze gilde en rolde in het zand, opnieuw weigerend het erf te betreden.
Mensen, geloof mij, ik nam dit probleem heel serieus. Maar ik wist op dit moment nog niet hoe ik mij eruit moest manoeuvreren, want ik kon niet zo snel een andere woning vinden en ik moest zelf mijn boontjes zien te doppen met mijn gezin.
Mijn kind loog niet... want ze bleef bij haar punt, dat die pop met rode ogen haar steeds bang kwam maken en dat hij haar dood zou maken. Het ‘ding’ wat zij steeds zag moet iets heel angstwekkend geweest zijn, want de manier hoe mijn kind beefde en sidderde was niet normaal. Ik liet mijn dochter dus een tijdje niet in het huis komen. Ze mocht van mij bij de buurvrouw blijven voorlopig tot ik een oplossing gevonden had. De buurvrouw met wie ik ook altijd een goede verhouding had, vond het ook geen probleem dat mijn dochter daar bleef.
Ik ben culturele hulp gaan zoeken. Een javaanse heer, die verstand had van dit soort dingen haalde ik erbij om in ons huis te komen kijken. Hij bevestigde vrijwel meteen dat er ‘iets’ in ons huis woonde. Ik heb hem meteen gevraagd als hij het voor ons weg kon halen. Want ik was echt al moe van die problemen van de laatste tijden sinds we ingetrokken waren. Ik had nauwelijks geslapen al die weken, want mijn kind was aldoor ziek, en de volgende ochtend moest ik naar het werk met allemaal huilende en gillende kinderen. Ik was mentaal helemaal leeggezogen door alle problemen die gaande waren in mijn leven.
Ik wilde nu echt geholpen worden, dat ‘ding’ moest gewoon uit mijn huis, uit mijn leven. De meneer zei “dit ding is iets van het huis, ik kan het helaas niet weg voor je halen. Het is gebonden aan deze woning!”.
Die heer adviseerde mij om achter alle deuren zout te plaatsen, en volgens hem zou dat helpen tegen die ‘dingen’ van het huis. Maar geloof mij nou maar, dat hielp ons helemaal niet. Want mijn dochter bleef nog steeds bang en ze zag nog steeds die gedaantes in ons huis. Ze moest dus nog steeds bij de buurvrouw blijven, want in de woning durfde ze nog steeds niet. Het vreemde was dat ik er compleet geen last van had, ik sliep heerlijk in die woning. Ook mijn partner en mijn zoon die sliepen normaal, hadden nergens last van.
De buurvrouw had natuurlijk ook haar eigen leven, ze moest naar het werk en had dingen te doen. Tussendoor was mijn dochter dan gewoon thuis bij mij. Mijn dochter werd steeds zieker als ze in het huis was, hoge koorts aldoor en ik was elke keer ontzettend bezorgd. Zodra de buurvrouw thuis was, kwam ze het kind gelukkig halen en dan ging het vaak wel stukken beter met haar.
Een ochtend, tegen 5:30AM, kwam mijn dochter terug naar huis want ik moest haar klaarmaken voor school.
Ze was toen eventjes normaal, toen ik haar klaar maakte voor school... maar het begon weer, ze kreeg koorts en begon ineens een soort van witte schuim over te geven. Het was gewoon heel eng om te zien, alsof ik mijn kind aan het verliezen was. Ik haastte mij uit de woning, ging richting mijn grootmoeder en daar aangekomen was mijn dochter ineens weer normaal. De koorts was weg als sneeuw voor de zon. Alsof nooit iets voorgevallen was.
Ik wist dat het groot probleem in het huis was, want elke keer als wij weer naar huis gingen begon mijn kind weer schuim over te geven, het kwam gewoon spontaan uit haar mond. Dit was geen aanstellerij, het was echt een serieus probleem. Mijn partner was deze betreffende dag aan het werk en zijn collega’s wisten over de situatie thuis, omdat ik hem elke keer in paniek belde. Ze lieten hem weten, dat dit niet zo door kon gaan met het kind. Ze gaven hem een nummer en adres van iemand die eventueel zou kunnen helpen.
Mijn vriend is dus naar degene geweest, met een foto van onze dochter. Ook van deze meneer kregen we te horen dat het ‘ding’ in ons huis gewoon iets was van de plek zelf.
Voor de zekerheid wilde die meneer toch even thuis komen kijken. Hij zou dan de situatie beter aan kunnen voelen. Hij had al gauw door wat het probleem was. Het bleek dat er in de laatste kamer van ons huis, 5 bakroe’s woonden. Deze bakroes ‘speelden’ dus met mijn dochter, via die poppen lieten ze zich zien met die rode ogen. Zogenaamd ‘speelden’ ze met mijn dochter, maar ze maakten haar alleen maar ziek en bang.
Die meneer zag dat dit geen gezonde situatie was. “Breng het kind naar mijn huis, ik zal haar dan helpen” zei hij.
Die dag dat mijn partner en ik haar zouden brengen naar die man, begon ze ineens heel erg vreemd te gedragen in de auto. Ze sperde haar ogen wijd open en keek ons heel raar aan, alsof ze in een trans toestand verkeerde. Met een enge stem zei ze “nee hor...jullie gaan me nergens brengen, ik wil niet...dit gaat niet gebeuren!!! Ik weiger met jullie mee te gaan, waarvoor brengen jullie mij daarheen?!! Breng mij niet naar die man zijn huis!”.
Het vreemde was dat wij mijn dochter niet gezegd hadden waar wij naartoe gingen. Ze kon het ook niet gehoord hebben want zij was niet in de woning aanwezig toen die man ons vertelde dat wij haar bij hem thuis moesten brengen. En toch wist ‘zij’ precies waar we naartoe gingen. Dit was voor ons nog eens een bevestiging dat mijn dochter op dat moment bezeten was door ‘iets’ van het huis.
Okay, we kwamen bij die meneer aan. Hij gaf mijn dochter een wasie. Alles is goed verlopen. Daarna zei die meneer dat we naar huis moesten rijden, hij zou achter ons rijden... omdat hij die ‘dingen’ voor ons weg zou komen halen uit onze woning. Die meneer zei tegen ons dat mijn dochter het huis nog niet mocht betreden. Ze was pas gebaad en gereinigd, dus ze kon voorlopig die woning niet binnen aangezien deze nog ‘vuil’ was. Ik bracht haar dus bij de buurvrouw, en ondertussen ging die meneer ons huis binnen.
Die heer deed allerlei rituelen in de woning, en uiteindelijk na een poos liet hij ons weten dat alles nu goed was. Hij vertelde ons “die bakroes wonen hier al heel lang. Ze zijn van de eigenaresse van deze woning. De bakroes hebben dit zelf aan mij laten weten, zij moesten braaf in de woning blijven en mochten de buren niet lastig vallen. Niemand mocht opmerken dat ze er waren en daarom had de eigenaresse ze opgedragen in de woning te blijven. Ze gingen weleens naar buiten om rond te dwalen in de hele omgeving, maar vormden geen last en hierdoor wist niemand van hun bestaan. Deze woning stond een hele poos leeg dus konden ze doen en laten wat ze maar wilden. Deze woning was dus eigenlijk hun huis”.
Ongelukkigerwijs trok ik daarna als huurder in de woning met mijn gezin. En die bakroes kozen mijn dochter uit om mee te ‘spelen’, blijkbaar omdat ze wisten dat ze ‘gevoelig’ was voor paranormale dingen. Ze wisten dat zij hun kon waarnemen en zij was dus het slachtoffer. Naar hun inzien waren ze slechts met haar aan het spelen zoals ze het vertelden aan die meneer. Maar het is zo dat een levend mens niet met dit soort wezens om kan gaan zonder gevolgen, vooral een kind niet. Want kinderen hun lichaam staat spiritueel gezien nog helemaal ‘open’ en hierdoor worden ze gauw ziek. Dit overkwam dus ook mijn dochter, daarom was ze zo ziek als een hond elke keer als ze in de woning was.
Nadat die meneer zijn werk gedaan had, leek de rust wedergekeerd. Ik had eindelijk rust in die woning en ook mijn dochter kon normaal in de woning vertoeven. Ze was niet meer bang en was zelf vrolijk als ze in de woning aanwezig was.
Mevrouw Persad was gewend mij te zeggen “Chella, je moet niet weggaan hoor, want ik ga je heel erg missen als je besluit te verhuizen. Ik heb helemaal geen problemen met jou, je bent zo een lieve meid. Je bent een goed mens en je bent zakelijk als het erop aankomt, je betaalt altijd netjes op tijd. Geen enkele van de vorige huurders was zo stippelijk als jij”. Ik dacht bij me zelf 'ach, dit is een aardige oude vrouw, ondanks alle problemen die ik ondervonden heb in het begin, was dit toch een vredige buurt. Nu kunnen wij hier gewoon verder blijven wonen zonder problemen'.
Ik wilde niet bemoeien in mevrouw Persad haar privé leven met haar bakroes, ik wist trouwens niet als ze slechte intenties had om mijn gezin en ik wat aan te doen. Ik kreeg dat niet mee uit het gesprek met die meneer die ons huis kwam reinigen. Als dit wel de bedoeling geweest zou zijn, had die man me zeker op het hart gedrukt op te passen met mevrouw Persad. Hij zou mij sowieso gewaarschuwd hebben. Dit deed die meneer dus niet, het enige wat duidelijk was, is dat mevrouw Persad de eigenaresse was. Hij had niet gezegd dat die bakroes gestuurd waren om mijn gezin iets aan te doen, integendeel dat wij zijn gaan wonen in hun huis.
Ik bleef dus met de gedachte in mijn hoofd dat mevrouw Persad gewoon een lief oud vrouwtje was. Het vreemde was dat, ondanks ze mij altijd smeekte niet te verhuizen, ze mij ineens verzocht te verhuizen kort nadat ik die bakroe's had laten verwijderen. Ze wist het meteen.
Zoals ik eerder zei, betaalde ik mijn huishuur elke maand op den 12e. Ik voldeed mijn betaling op 12 September. 11 dagen daarna, op 23 september kreeg ik ineens het dringende verzoek van oma Persad om een andere plek te zoeken, omdat het huis zogenaamd gerenoveerd zou worden. Ondanks ik het volledige bedrag netjes betaald had, wilde ze mij ineens eruit hebben.
Achteraf bleek niks van haar renovatie verhaal te kloppen, het was gewoon een leugen zoals ik al vermoedde. Die vrouw had gewoon die woning verkocht zonder mij hiervan op de hoogte te brengen. Zij en ik hadden altijd een leuke band sinds we er kwamen wonen, altijd goede gesprekken gehad en ze zag er zo eenzaam uit altijd. Dus probeerde ik haar een beetje aandacht te geven, zodat ze zich een beetje blij kon voelen. Oude mensen voelen zich vaak eenzaam en ik probeerde haar een beetje de nodige aandacht te geven. En dit is hoe je mij terug betaald?
Ik dacht bij me zelf ‘had je niet even tegen mij kunnen zeggen dat je de woning wilde verkopen of ermee bezig was? Ik heb kinderen, hoe ga ik zo snel een andere woning vinden?’. Zij was trouwens degene die me aldoor smeekte de woning nooit te verlaten omdat ze zo blij met mij was. Ik had dus nooit durven te denken dat zij mij zoiets zou flikken, geen rekening houdende met mij of mijn gezin. Want nu ineens wilde ze dat ik haast moet maken en gauw de woning moest verlaten.
Maar nu pas realiseerde ik mij hoe gemeen, geslepen en wreed deze oude vrouw was.
Ze wist heel goed dat het huis een probleem had met die bakroes. Niemand kon lang in die woning blijven en daarom wilde ze niet dat ik weg ging. Want er kwam op tijd geld binnen en daar genoot ze natuurlijk van. Ondanks zij wist hoe ziek mijn kind was en hoe radeloos ik was. Ik huilde vaak zelf voor haar als ik klaagde over wat er gaande was. Deze zelfde vrouw troostte mij en sprak alleen lieve woordjes tegen mij, dat ik niet op moest geven en dat alles goed zou komen.
Ze bleef wel uitdrukkelijk herhalen dat ik niet moest verhuizen. Ondanks ze goed wist hoe serieus de situatie van mijn dochter was en dat daar blijven wonen de dood van mijn zou kind zijn!
En mensen, er was geen twijfelen aan .... mijn dochter was in feite al bezig dood te gaan, want die bakroes zouden haar niet met rust laten. Als wij niet tijdig hulp gevonden hadden, zou het fataal afgelopen zijn. Dit wist mevrouw Persad ook, dat het kind zou komen te overlijden. Maar het kon haar niks schelen en ze bleef mij vertellen dat het niet aan de woning kon liggen. Volgens haar had een ieder voorheen prettig gewoond in de woning. Dit was ook de reden dat ik soms even in tweestrijd was als het wel de woning was of iets heel anders.
Deze vrouw was gewoon door en door slecht want ze wist precies wat er ‘woonde’ in dit huis. Ze wist boeng boeng wat er gaande was. Maar geen enkele dag had ze uit de doeken gedaan wat er werkelijk gaande was. Ze hield zich van de domme en zette altijd haar liefste stemmetje als ik weer eens radeloos vertelde wat er allemaal thuis bij ons gebeurde. Zij liet mij gewoon in die shit met mijn doodziek kind. Zelf toen er schuim kwam uit mijn dochter haar mond en het verschrikkelijk erg was, heeft mevrouw Persad haar lippen stijf op elkaar gehouden. Als het aan haar gelegen had was mijn kind maar overleden, want geen dag heeft ze de waarheid tegen mij gesproken.
Maar sinds ik het probleem van die bakroes opgelost heb, wist oma Persad het ook.... het waren trouwens haar bakroes. Ze heeft daarom ook vliegensvlug het huis verkocht, aangezien deze nu dus bevrijd was van al het kwade.
Vanwege haar ouderdom kon ze de bakroes blijkbaar niet meer in toom houden en niemand die de woning huurde bleef er lang. Die bakroes zorgden voor teveel problemen en ze kon de woning ook niet zo verkopen. Dus toen ik het probleem opgelost had, was de woning geschikt om te verkopen. Dit heeft ze ook gedaan, en ik mocht vertrekken, ik telde niet meer voor haar. Ze had me al voldoende gebruikt voor haar eigen gewin. Ze bleef me nu onder druk zetten snel de woning te verlaten. Ze was ineens niet meer het lieve oude vrouwtje die ik gedacht had te kennen.
Ik moest snel een oplossing zien te vinden om te verhuizen. Het was geen makkelijke taak hoor, ik heb me zelf in de nesten moeten werken om binnen korte tijd aan een nieuwe huurwoning te komen. Daarom neem ik deze vrouw ook echt kwalijk. Want is een lage streek die ze mij geflikt heeft.
🌺 Zo mensen, dit was mijn ervaring. Ik ben blij dat die creoolse meneer aan de Estreliastraat te Uitvlucht ons heeft kunnen helpen met die bakroe’s. Ik zal hem voor altijd dankbaar zijn, want dankzij hem leeft mijn dochter nog.
⚠️ Foto is slechts ter illustratie geplaatst.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties