STORY 671: NICKERIE: OP DE TERUGWEG

⬛️ Ingezonden door: Sarfaraaz Inayat

                ⚜️NICKERIE: OP DE TERUGWEG⚜️
————————————

Geachte lezers van OST, vandaag wil ik mijn eigen ervaring kwijt.

Wij waren in een gezelschap van tien familieleden in een busje en wij reden richting Nickerie. Het was het jaar 2010/2011 als ik het mij correct herinner. Wij moesten in het rijst district aanwezig zijn voor een groot huwelijksfeest. Het was een vrijdag of een zaterdag, dat herinner ik mij nog helder, want het was weekend. Wij vertrokken 3:00PM en zouden te Nickerie arriveren om 7:00PM volgens onze planning.

Wij begonnen de reis zo mooi en de sfeer was vrolijk. Er werd luidop gelachen, gezonden en gebabbeld in de bus. Wij hadden voldoende versnaperingen, voeding en drank met ons meegenomen dus er ontbrak ons aan niks.

Op een bepaald moment kwamen wij bij een gedeelte, ik kan me niet herinneren bij welke paal het precies was, waarbij de bestuurder zei “kijk! Een grote aanrijding heeft zich daar voorgedaan”. Hij stopte het busje, want er waren al enkele auto’s gestopt voor ons om te gaan kijken. Wij deden hetzelfde, het busje werd geparkeerd langs de weg en wij gingen poolshoogte nemen van het gebeuren. We zagen een terreinwagen die over de kop geslagen was en het zag er echt niet goed uit, die auto was helemaal ingedeukt als een blik sardien.

Toen kwamen wij erachter dat het Wesje en Turbo waren die daar lagen vlakbij het wrak. Ze vertoonden geen enkele vorm van leven meer. Wij hebben toen met onze mobieltjes een filmpje gemaakt en deze stuurden wij naar het televisiestation te Nickerie. Aangezien nog bijna niemand op de hoogte leek te zijn van dit vreselijk ongeluk. De hulpdiensten waren nog niet aanwezig en wij wisten ook niet als men deze inmiddels al gecontacteerd waren door de aanwezigen. Wij zagen wel veel mensen aan de telefoon dus we gingen ervan uit dat ze dit wel gedaan hadden.

Na een poos daar gestaan te hebben besloten wij onze reis te vervolgen, want het was inmiddels drukker geworden. Wij kwamen veilig aan in Nickerie en in de avonduren hebben wij het huwelijksfeest bijgewoond.

Wij hebben een gezellige tijd gehad en het was echt de moeite waard om naar Nickerie gereden te zijn daarvoor. Na het feest wilden enkelen uit de groep niet in Nickerie blijven tot de volgende dag, dus werd er besloten dat wij met z’n allen terug zouden gaan rijden naar Paramaribo. Wij vertrokken rond middernacht vanuit Nickerie. Op de terugweg was de weg ontzettend donker, want er was nauwelijks licht. Destijds hadden vele delen van de weg gewoon geen straatverlichting en je kon gewoon niks zien op de weg als je naar buiten keek. Het enige wat je zag op de weg was datgene waar de lampen van het busje op schenen.

Mijn grootmoeder, die ook in het busje zat, begon ineens te bidden en vroeg voor bescherming en een behouden aankomst. Het was alsof ze iets voelde dat niet klopte.

En ze had geen ongelijk, want niet veel verder, ongeveer 10-15 meter voor ons in de straal van de verlichting van de bus, zagen mijn moeder, zus en grootmoeder iets vreemd. Zij zagen vanuit het niets ineens rookwolken verschijnen, als een soort van dikke mist. Je kon nauwelijks meer iets anders zien voor enkele seconden, het was compleet wit. Toen verdween de rook op een plek in het midden. En uit de straat, vanuit het asfalt, vanuit de grond, leek er een figuur te verrijzen. Eerst was niet te zien wie/ wat het precies was. Maar al gauw bleek het een vrouwelijk figuur te zijn.

Dit alles gebeurde in een fractie van seconden dat dit gebeurde.

Het busje was intussen dichterbij gekomen en mijn moeder, zus en grootmoeder konden beter zien wie/ wat daar stond. Het was een vrouw in het wit gekleed en zij stak haar rechterhand uit, vragend voor een lift. Niet een ieder in ons busje kon haar waarnemen dus reden wij gewoon verder zonder voor haar te stoppen. Zelf ook al hadden ze haar gezien denk ik niet dat ze gestopt zouden zijn voor haar. Wie gaat nu ineens midden op een pikdonkere weg een dame oppikken om een lift te geven? Wij in ieder geval niet en vooral niet hoe mijn grootmoeder een slecht voorgevoel had.

Toen wij die vrouw net gepasseerd waren, keek mijn zus meteen achterom om te kijken naar die vrouw. Zij was nergens meer te bespeuren.

Naderhand hoorden wij van anderen die ook de zelfde weg afgelegd hebben die nacht, dat hen ook hetzelfde overkomen is. Zij hebben deze ‘dame’ ook midden op de weg gezien, ze verscheen ineens en vroeg voor een lift. Maar niemand is gestopt voor haar omdat ze ook een vervelend gevoel kregen bij het zien van haar. Wie weet wat er gebeurd zou zijn als er iemand gestopt zou zijn om ‘haar’ een lift te geven?

Wij vragen ons af als dit misschien gebeurd was met de verongelukte twee heren. Waren zij gestopt voor deze dame om haar een lift aan te bieden? Want naderhand begrepen wij van anderen, dat de plek waar wij allemaal die ‘vrouw’ gezien hebben ook precies de plek was waar Wesje en Turbo het leven gelaten hebben die middag. Of was er een andere reden? Want hun ongeluk gebeurde overdag en wij zagen die dame in het wit in de nachtelijke uurtjes.

Het blijft voor ons in ieder geval een raadsel ….
Waar wij nooit antwoorden op zullen krijgen.

🌸 Dit was mijn ervaring, bedankt voor het lezen.

⭐️⭐️= het verhaal is herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.