STORY 669: IK VERGEEF MIJN WISIE TANTE NOOIT - DEEL 2

🟦 Ingezonden door: J.J 

    ⚜️IK VERGEEF MIJN WISIE TANTE NOOIT⚜️ DEEL 2
———————

Uiteindelijk was ik degene die het meest en van dichtbij alle lijden van mijn moeder meegemaakt heeft. Aangezien ik de enige was die aan één stuk door met mijn moeder in hetzelfde huis gewoond heb.

Rayen, mijn broer die ook met ons woonde, was merendeels bij een andere tante van me, dus hij maakte niet mee met mijn moeder wat ik mee maakte. Ik was degene die aldoor mijn mams haar lichaam moest jeuken, zodat ze even rust kreeg en het niet zelf hoefde te doen. Vaak zat ze er hopeloos en huilend bij, wist geen raad met deze situatie, en ik wist natuurlijk nog minder wat ik kon doen om haar probleem te verlichten. Ik gaf haar zoveel mogelijk steun, een luisterend oor, stond altijd klaar als ik haar moest jeuken, voeden, liefkozen.. etc, ook liet ik haar weten dat ze me mocht roepen zodra ze me nodig had. Ze moest nooit voelen dat ze mij lastig viel want dat was immers ook niet zo.

Mijn moeder heeft een jongere zus (Tante Louisa) die vaak naar de kerk gaat, ze is heel erg christelijk. Ik belde haar op en vertelde haar wat er precies aan de hand was met mama. Ik mag niet liegen, mijn tante maakte meteen haar moeite om naar ons toe te komen zodat ze voor mijn mams kon bidden. Dit deed ze vaker om ons thuis te bezoeken en te bidden voor mijn moeder haar genezing. Want de artsen konden niet ontdekken vanwaar die vreselijke jeuk kwam en waarom haar gezondheid zo achteruit ging.

Maanden gingen weer voorbij ....

Mijn moeder ging steeds meer en meer achteruit, zij wilde op den duur helemaal niet meer eten. Gewoon alles wat ze at en dronk gaf ze hetzelfde moment weer over. Ik had echt met haar te doen, het brak mijn hart gewoon om mijn eigen moeder zo te zien, maar ik hield me sterk voor haar. Een ochtend toen mijn moeder uit de badkamer kwam, riep ze mij “kiarra kan je even luisteren?”. Ik liep haar tegemoet en ze lag op bed, ze zei “kiarra luku giem sang deh ondro mi bereh .....ey brong mi”
(* kiarra, kijk eens even onder mijn buik wat er precies daar aan de hand is... iets voelt daar wat branderig aan)

Mensen, jullie geloven me of niet, ik zag er 3 blaren onder mijn moeders buik. Ik nam een spiegel en wees haar, “mama kijk dit is het“. Toen zei ze op bezorgde toon “kandeh na mi bruku du a san’ dat’”
(* misschien heeft mijn ondergoed me die blaren gegeven).

Na precies 3 dagen riep me mams me weer, ze zei “kiarra, mi go wasi ...maar die mi pot mi anoe drapeh, mi luku mi anoe baka, mi sji soso pus”
(* ik ben gaan douchen, zette mijn hand op de plek van die blaren en zag dat mijn hand vol pus was).

Ik begon me echt zorgen te maken, want mijn moeder zag er zo zwak en fragiel uit, en nu kwam dit ook nog erbij. Nadat mijn mams gedouched was ging ze weer in bed liggen.

Ik moest ervan tranen, het maakte me zo verdrietig haar zo te zien. Ik zag inderdaad dat die 2 blaren helemaal ontstoken waren en vol met groen geel zwartachtige pus zaten. Het zag er echt niet goed uit. In mijn radeloosheid belde Tante louisa (die ene van de kerk) en ook mijn broers en zussen, omdat ik me gewoon vreselijk zorgen maakte en ik legde ze uit dat het steeds erger werd met onze moeder. De blaren waren nu echte vieze etterende wonden, waarbij het vlees eruit stak. Gewoon niet normaal om te zien, alle alarmbellen sloegen bij mij erop los.

Mijn oudste zus Simone, bracht mijn moeder weer met alle spoed naar de dokter. Het was een heen en weer geloop met mijn moeder, want het ging nog steeds niet beter met haar en we gingen daarom opnieuw naar de dokter. Wij wilden nu eindelijk antwoorden en verbetering zien. De dokter heeft mijn moeder enkele keren op moeten nemen, omdat ze niks wilde eten en met de dag zwakker werd. Men was genoodzaakt haar op te nemen, waardoor ze haar in de gaten konden houden en zodra het weer beter ging mocht ze naar huis.....

Maar zodra ze thuis kwam, begon het versje opnieuw dat ze niks wilde eten. Beter gezegd, ze wilde wel, ze deed haar best te eten en drinken, maar het lukte haar gewoon niet. Alles kwam er gelijk weer uit via braken en diarree

Nadat mijn mama weer een keer uit het ziekenhuis kwam, werd er besloten door me broers en zussen om haar voorlopig even bij mijn tante Louisa te laten slapen. Zodat ze haar beter konden verzorgen en beter in de gaten konden houden.

Mijn moeder vroeg mij “kiarra, dan moet je ook met me meekomen hoor, als ik daar bij tante ga slapen, want je kan niet alleen in dat huis blijven, je weet dat je vader eeuwig dronken thuis komt en voor problemen zorgt”. Mijn moeder had gelijk wat dat betrof, daarom besloot ik met mijn moeder mee te gaan toen ze bij Tante Louisa ging logeren. Ondanks ik zelf al een moeder ben, voelde ik me nog steeds als een mama’s kindje om de liefde van me moeder te willen voelen. Dit was ook een reden waarom ik aldoor dichtbij mijn moeder wilde zijn, dus logeren bij mijn tante met haar was de logische keus voor mij.

Ik nam mijn oudste zoon ook met mij mee om daar te gaan logeren. Ik was op dat moment hoogzwanger. Mijn man was tegen die periode ook niet in suriname, omdat hij meer in Nederland verbleef. Ik moest gewoon sterk zijn voor mijn moeder en alles zelf doen om haar bij te staan samen met de rest van mijn broers en zussen.

Eenmaal bij me tante thuis, at mijn moeder weer een beetje. Elk beetje eten of drank die Tante Louisa mijn moeder gaf, zei ze eerst een gebedje op voor mijn moeder en voor het voedsel. Op deze manier lukte het mijn moeder wel om te eten, zo bleef er ook een beetje voedsel binnen in mijn mams haar lijf. Het grootste gedeelte gaf ze wel over. Tante Louisa ging ook met ons naar de kerk, daar werd er veel gebeden voor ons allemaal. Het leek toen alsof het stukken beter met mijn moeder ging. Wij hadden goede hoop.

Maar juist toen we vooruitgang begonnen te zien, ging het kort daarna weer even slecht als voorheen. Ging ze even 2 stappen vooruit, daarna ineens 5 stappen achteruit erna. Het was echt onbegonnen werk, wij werden maar radelozer met de dag. Mijn moeder werd steeds donkerder, geen normale donkere kleur hoor, maar een hele vreemde kleur. En het enige wat mijn moeder nog kon doen was liggen in bed, ze was zo zwak geworden.

Mijn oudere zus die kwam mij tussendoor helpen met onze moeder in de ochtend uren, voordat ze 2:00PM naar haar werk moest. Dat waardeerde ik heel erg want ik was zo uitgeput door de 1x24u zorg die ik bood aan mijn moeder. Ik deed het met alle plezier, maar als hoogzwangere vrouw is het een hele inspanning en een ware uitdaging. Omdat alle hormonen gieren door mijn lijf, ik was vaak emotioneel, moe en in de war van mijn eigen gevoelens. Maar ik moest alles wegstoppen omdat mijn moeder haar zorg nu prioriteit had.

Een dag vroeg ik mijn moeder “mama, wil je een beetje pap? Want je hebt niks op je maag”. Ze knikte dat ze daar wel zin in had, dus ik gaf haar een lepeltje pap. Precies hoe ik haar die pap gegeven had, kwam het er even snel weer uit. Ik zag mijn moeder toen heel strak kijken naar 1 bepaalde richting in de slaapkamer. Ze zag duidelijk iets/ iemand die ik niet waar kon nemen. Ik vroeg haar “mams, wat is er aan de hand? Alles goed met je?”. Ze gaf mij geen antwoord maar het leek alsof ze plotseling zichzelf niet meer was en in een trans toestand ging. Ze bleef gefocust kijken in de zelfde richting.

Geloof me mensen, ik was ontzettend bang op dat moment hoe ze deed, maar ik hield me sterk voor haar en wilde me bangheid niet tonen.

Plotseling begon mijn moeder te praten “Mama .....papa .......ie sjie fa ung neh kong tekeh mi toch, ma lib ing, wel mi sref ow kong maar unu uneh jereh nho?!“
(*mama....papa..... jullie zien zelf hoe jullie me nog niet zijn komen halen, maar niet erg, ik zal maar zelf naar jullie toekomen, horen jullie me niet ofzo?)

Ik schrok hier behoorlijk van, wat sprak mijn moeder nou? Wilde ze echt dat haar overleden ouders haar kwamen halen om mee te gaan in het dodenrijk? Ik was heel erg in de war, ondanks ik wist dat mijn moeder in een trans was en zichzelf niet was. Ik riep mijn moeder herhaaldelijk bij haar naam “ mama, mama... mama is alles goed? Zeg eens wat tegen me, mama?!”. Maar het leek alsof ze mij niet hoorde, ze keek me wel strak in mijn ogen aan, terwijl ze gewoon verder aan het praten was in haar trans toestand.

Ik was op dat moment alleen thuis met mijn moeder en belde mijn zus Simone. Ik vroeg haar dringend naar mij toe te komen “kom snel, ik weet niet wat er hier met mama aan het gebeuren is, ze doet zeer vreemd. Het maakt mij bang, ze is nu ineens in trans en praat allerlei rare dingen”.

Aangezien mijn zus niet dichtbij woonde, duurde het best lang voordat ze naar ons toe kwam. Enkele uurtjes heb ik zitten wachten op haar. En doordat ze zover woonde, besloot ze bij ons te logeren voor de nacht, en dat was geen probleem aangezien haar kids in de stad op school gingen. Dus konden zij gemakkelijk van ons uit naar school. Toen Simone aankwam, keek ze huilend naar onze moeder.

Ze vroeg ook “mama, wat is er met je aan de hand?”, maar ze kreeg natuurlijk geen antwoord terug, omdat mijn moeder nog in trans was. Alsof ze in een ander wereld was en niet bereikbaar was.

Wij hebben gewacht tot mijn moeder weer bijkwam, maar zelf toen weigerde zij met ons te praten. We hebben het wel aldoor zitten proberen met haar te communiceren, maar het lukte ons niet. We zijn daarna gewoon gaan slapen, want de kids moesten de volgende dag naar school. De volgende dag gingen de kids netjes naar school en mijn zus bleef nog even met me. Ze hielp met opruimen en met de verzorging van mijn moeder, maar daarna moest ze toch wel weer naar huis.

Intussen waren we weer bij ons eigen woning ....

Een ochtend kwam mijn vader thuis, helemaal stom bezopen natuurlijk. Hij riep me moeder en zei “vrouw mi beng chille na watra sey nanga wan toe sma, mi sa beng deh erby .....en i sab sa mi eygi sa bar giem? alla mi sking gro vrouw!!! A tak’ ieno sjie fa joe vrouw bereh ey pori, na pori ow tang pori “.
(* ik was aan het chillen bij de waterkant, ik was er met een aantal mensen. Mijn zus Sandra was er ook bij. Weet je wat mijn eigen zus schreeuwde tegen me? Ik kreeg gewoon kippenvel van wat ze tegen me zei. Ze vroeg me als ik niet zag hoe mijn vrouw haar buik aan het verrotten was, het zal alleen maar meer verrotten)

Ik schrok toen ik dit hoorde, ik keek me moeder aan... zij begon meteen te huilen. Ze zei “wat heb ik haar zo aangedaan dat ze zulke dingen moet zeggen? En hoe weet jouw zus dat mijn buik aan het verrotten is?”. Mijn vader gaf ons geen antwoord op die vraag want hij was te dronken en viel precies daar bij de deur in slaap. Hij wist trouwens ook niet waarom zijn gestoorde zus zulke uitspraken deed. Hij was immers zelf nooit nuchter, precies zoals Sandra dat ook nooit was.

Ik huilde en huilde, er leek geen einde aan te komen, want mijn moeder en ik waren beiden geschrokken van datgene wat me vader ons was komen vertellen. Ik belde simone, ook tante Louisa belde ik en vertelde ze alles wat ik vernomen had van mijn vader. Beiden zeiden “Hmmm, klinkt niet als iets goeds wat hier gaande is, maar als Sandra hierachter zit om mama dit aan te doen, dan zal god met haar afrekenen. Dat ze zo ver gaat om wisie te sturen is echt heel vergaand en wreed”.

Wij gingen ondertussen gewoon door met de behandelingen van de dokter om mijn moeder geregeld daarheen te brengen voor haar gezondheid. Niet lang na dit gebeuren, werd mijn moeder weer eens opgenomen voor de zoveelste keer. Ze had een ernstig bloed tekort, de dokter liet mijn zus Simone weten dat er voor het bloed betaald moest worden want mijn moeder zou per dag 2 zakken bloed nodig hebben, dit zou natuurlijk een aardige duit gaat kosten. Simone had geen andere keus, ze moest het geld zien te vinden want mijn mams had het bloed echt dringend nodig.

Tante louisa bleef ondertussen door bidden voor mijn moeder. Ik herinner me dat ik alleen thuis was met mijn zoontje, nog steeds hoogzwanger..... ik luisterde naar muziek in de woonkamer, ik voelde gewoon hoe alle emoties in me los kwamen. Het werd mij allemaal gewoon even teveel, ik had alle gevoelens en emoties opgespaard. Ik heb vreselijk zitten huilen als een klein meisje, ik liet de tranen maar rollen... want dit was gewoon veel teveel voor me geworden. Ik huilde en huilde, daarna ging ik in gebed.

Ik vroeg de here daar boven om ons kracht te geven en bovenal vergiffenis voor onze fouten, ook om te vragen iedereen te zegenen en te beschermen van al het kwade. Voor mijn moeder deed ik een speciaal gebed, aangezien zij daar lag met zoveel pijnen en die verschrikkelijke jeuk. Ik heb flink gehuild die dag en toen mijn zus van bezoek uur kwam in het ziekenhuis, vroeg ik haar meteen “hoe is het met mama? Is er al een beetje vooruitgang, heeft de dokter hoop dat het goed met mama zal komen?”. Ik was zo wanhopig, ik zocht elke dag naar kleine positieve veranderingen die mij een sprankje hoop zouden geven ten aanzien van mijn mams haar gezondheid.

Er waren natuurlijk van die dagen dat het mijn zus Simone ook even te moeilijk werd, ze wilde dan zelf liever eventjes niet meer praten over de situatie. Maar dat begreep ik ookwel...

Mijn zussen en broers bezochten mijn moeder wel om de beurt en zorgden ervoor dat er altijd iemand op bezoek uur ging in het ziekenhuis. Ik kon niet altijd daarheen vanwege mijn zwangerschap en had een kleine thuis op wie ik ook moest passen. Het was allemaal te vermoeiend en zwaar voor me. Ik wilde alles doen voor mijn mams, ik wilde haar superhero zijn, maar mijn lichaam wilde niet mee werken. Ik bleef wel mijn uiterste best doen, met alle kracht die ik in mij had om er voor mijn moeder te zijn. Ik zorgde ervoor dat ik mijn mama trouw belde elke dag, zodat ze wist dat ze mij nog had als ze wilde praten of als ze zich alleen voelde.

Zo belde ik weer een dag en ze zei tegen me “even onder ons, ik wil jouw kindje nog geboren zien worden hoor”. Deze woorden raakten mij echt, het leek ergens alsof ze een soort van afscheid nam, maar ik wilde er niet eens te diep over nadenken. Misschien overdreef ik wel, ik was gewoon teveel aan het ‘overthinken’ door de emoties van de hele situatie.

Zelf me moeder haar zusje, Tante Marlien (die ene die de kant gekozen had van Tante Sandra) kwam uiteindelijk naar het ziekenhuis om vergiffenis te vragen voor haar daden. Vanaf ze de deur binnen stapte en mijn moeder zo zag liggen, barstte ze in tranen uit. Ook mijn moeder hield het niet droog, zij begon even emotioneel te huilen. Mijn moeder was helemaal zwart geworden, ze was zo mager dat je haar botten zag uitsteken en haar haren vielen bij bosjes af.

Mijn moeder zei “mi tjieng sa... wiens sa mi doe joe of wiens sang psa, altyd mi sa lob unu, sa meh aksi vergeef mi”.
(*mijn kleine zus, ook al wat er gebeurd is... of als ik jou iets aangedaan heb, blijf ik van jullie allen houden, ik vraag daar vergiffenis voor).

Tante Marlien zei “jij hebt helemaal niks gedaan grote zus, helemaal niks. Je bent niks dan een goede zus geweest voor ons allemaal. Ik weet niet wat mij bezielde om derden te geloven. Ik had beter moeten weten dat jij nooit al die slechte dingen gedaan kon hebben waarvan Sandra je beschuldigde. Ik was gewoon dom. Ik schaam mij diep, ik heb geen woorden genoeg om te zeggen hoeveel het mij spijt. Ik wens dat ik de tijd terug kon draaien maar helaas ….”.

Mijn tante heeft een hele tijd zitten huilen terwijl ze aan het bed van mijn moeder stond. Ik kon echt merken dat ze spijt had van haar daden. Ik gaf ze wat privacy want ze hadden veel zaken uit te praten. Tante Marlien kon het echt niet aanzien hoe mijn moeder eruit zag. Ze was onherkenbaar, heel slecht zag ze eruit, abnormaal mager en zwakjes. En die uitpuilende botten dat was heel erg confronterend om te zien.

Iedereen die mijn moeder bezocht was geshockeerd van hoe mijn mams er nu uitzag. Het deed ons enorm pijn haar zo te zien. Ze was van een mooie wulpse vrouw ineens graatmager, als een ondervoed kind.

Jullie zullen je afvragen, hebben we geen hulp buiten gezocht? Ja, we hebben behalve alle dokters ook aldoor buiten naar hulp gezocht en zijn geweest van de ene naar de andere “luku man”. Mijn zus Simone gaf handenvol geld uit aan lukumangs, terwijl Tante Louisa van de kerk ook aldoor aan mijn moeder haar zijde aan het bidden was.

We waren ten einde raad en hebben van alles geprobeerd om mijn moeder te helpen. Tante louisa heeft echt dag en nacht gebeden voor me moeder, ze deed dat samen met haar man.

🌺VOOR VERVOLG:
( LEES DEEL 3 )

——
Mensen in het verhaal :
Tante Sandra ——> De zus van mijn vader
Tante Marlien ——> Jongere zus van mijn moeder
Tante Louisa ——> Kerkelijke zus van mijn moeder
Simone —————> Mijn oudste zus
Rayen ——————> Één van mijn broers
——

⭐️⭐️= Het verhaal is 95% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.