STORY 652: ACHTER COLA KREEK: GA WEG

🟥 Ingezonden door: Rachel

                ⚜️ACHTER COLA KREEK: GA WEG!⚜️
————————————

Beste Yvanna en OST lezers, ik deelde al eens een persoonlijke ervaring met jullie (STORY 286: Duizend Surinaamse dollar) maar vandaag wil ik een andere ervaring met jullie delen.

Ik weet niet als jullie dit al over mij wisten, ik heb de paranormale gave om dingen te voelen, heldervoelend dus en krijg soms ook sterke ingevingen als er gevaar dreigt of iets mis is met een plek. Alleen heb ik mijn gave niet echt ontwikkeld en heb deze dus ook niet onder controle. Ik krijg dus tij en ontij ingevingen of voel sensaties die ik niet in de hand heb. Ik ben intussen wel bezig mijn gave te ontwikkelen, ik probeer het tenminste te onderzoeken/ experimenteren ermee. Maar toen dit verhaal zich afspeelde deed ik dat nog niet. De gave is er dus wel maar heeft alleen ontplooiing nodig en ontdekken hoe/ wanneer deze te gebruiken. En ook de kracht van mijn krachten dien ik nog te ontdekken.

Mijn vriend en ik zijn gewend om buiten de stad te gaan voor ontspanning. Soms gaan we er door de week, soms weekend. We verkennen dan een heleboel plekken. Op bepaalde oorden kennen de mensen ons al omdat we er vaker zijn.

Zo weer een dag, gingen we Achter colakreek, hou me ten goede, ik denk het die weg van de kinderboerderij moet zijn.... waar de bekende Rasta heer zijn woning is. Op het terrein/oord van de rasta's, een beetje tussen de bomen/bos heb je huizen waar je kan chillen. Soms kookten we, soms kochten we eten. We hebben op die plek heel veel plezier mogen beleven en de mensen hebben ons altijd hartelijk en warm ontvangen. Vaak sliepen we zelfs daar omdat er daarvoor ook de accomodatie is.

Op deze bewuste dag hebben we besloten te koken, om exact te zijn heerlijke grote garnalen. Tijdens het koken voelde ik me ergens raar maar ik heb niets gezegd omdat ik de pret niet wilde verpesten.

Ik wilde mijn vriend niet zeggen dat ik me raar voelde.
Toen ik het eten aan het uitscheppen was, begon er ergens in een hoek ineens een hond te blaffen. Hij keek in een bepaalde richting alsof hij iemand aankeek, maar er was daar helemaal niemand te zien. En toch kon je aan het beest zien dat hij echt ‘iets’ zag. Te zien hoe heftig de hond tekeer ging, trok het aandacht van ons allemaal. We bleven allemaal gefocust volgen als er alsnog iemand te zien zou zijn maar dit gebeurde niet.

Mijn vriend vertelde mij toen pas dat hij kort ervoor, kort voordat de hond zo vreemd begon te doen, hij een kleine jongen gezien had die de schutting overgesprongen was. Hij herinnerde zich niet meer welke richting de jongen daarna heen ging want het gebeurde vliegensvlug. Ondertussen bleef die hond maar als een bezetene doorgaan met blaffen en mijn gevoel werd erger, ik kreeg kippenvel over mijn hele lijf en een angstig gevoel bekroop me.

Jason (mijn vriend) en ik zijn heel alert als het om deze dingen gaat. We weten mekaar goed te begrijpen, met weinig woorden als het hierom gaat, dus zei hij tegen me om dat gevoel van me af te schudden zodat we verder gewoon een leuke tijd konden hebben. Ik wilde de sfeer niet verpesten dus probeerde ik me geen zorgen te maken, maakte me zelf wijs dat niemand ons lastig kon vallen en hoopte dat er verder niks aan de hand was.

Mensennnnnn, Ik zat met mijn bord op de schoot en was bezig te eten, ik nam net m'n 2e hap toen ik ineens in mijn hoofd een heldere stem hoorde “GWE NOW!” (Ga hier weg, nu!!!)
Mensen, als ik eraan denk, krijg ik weer kippenvel,
Het moment ik hoorde “GWE NOW!” begon mijn lichaam nog meer kippenvel te krijgen, ik werd paniekerig en pakte alles meteen in. Jason stelde niet eens vragen, alsof hij het meteen begreep. Ook hij begon met inpakken zonder dat wij elkaar iets gezegd hebben. 

We liepen naar de auto, in de haast vergat Jason nog wat spulletjes onder dat huis, toen hij terug ging om deze te halen kwam ook hij terug vol kippenvel. Hij voelde gewoon dat er iets goed mis daar was. Het lag dus echt niet aan mij …..

Hij snelde terug naar de auto en guess what, onze auto zat vast in een diepe modderpoel, alsof iets ons daar vast wilde houden. Het heeft ons 2 uurtjes en enorm veel moeite gekost om de auto uit de modder te krijgen. Het was ondertussen al behoorlijk donker geworden en het vervelend gevoel op dat moment was niet uit te houden. We moesten daar gewoon weg, het gevoel dat er daar iets niet goed was op dat moment bleef duidelijk voelbaar. 

En iets wat je vooral moet doen op tapsey, is het naar je gevoel en ingevingen luisteren. Als je waarschuwing krijgt, ga daar gewoon weg. Precies dat deden we, we niet meer gebleven op tapsey.

Ik begrijp er tot de dag van vandaag niet wat er precies aan de hand was met die plek in het bos en waarom ik die overduidelijke waarschuwing kreeg om daar meteen weg te gaan. Want wij zijn daar vaker geweest om te overnachten en nooit eerder zoiets meegemaakt, of een vervelend gevoel gehad over de plek en waarom deze keer wel? Wie kan mij antwoorden geven?

Wilde iets voorbij gaan en waren wij aan het storen of stonden wij ‘iets’ in de weg? Want mijn vriend zag een jongen en ineens niet meer? Wij vermoeden dat dit echt geen normale jongen geweest kan zijn gezien hoe snel hij zich voortbewoog.

Of is het omdat we garnalen hebben klaargemaakt op het terrein van een rasta man?
Wie heeft ook vreemde ervaringen gehad op die plek te colakreek of elders in de omgeving?
Wie kan mij antwoorden geven?

Want geloof me, daar is echtttt chill, lekker en relaxed.

⭐️⭐️= het verhaal is 70% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.