🟨 Ingezonden door: Stephanie Sadam
⚜️SPI: DOE ALTIJD JOUW ZEGJE⚜️
—————————
Beste leden van OST, ik las daarnet een verhaal over SPI en wil ook mijn eigen persoonlijke ervaring delen.
Mijn naam is Stephanie Sadam en ik was een student van het SPI. In 2018 zat ik in de derde klas, specialisatie jaar 1. In dat jaar voelde ik mij erg eenzaam in de klas, ik had bijna geen vrienden. Er bestonden al groepjes die elkaar leken te kennen, maar ik had dus niemand. Ik was ook verlegen en durfde niet zomaar op mensen af te stappen om vriendjes te maken. Af en toe kwamen enkele studenten met me babbelen, maar dat duurde maar even en daarna gingen ze weer verder naar hun eigen groepje en was ik opnieuw alleen.
Omdat iedereen groepjes vormde, was er nooit echt een eenheid in de klas, er was een soort sfeer van discriminatie. De ene groep bemoeide niet met de andere, want dan voelde de andere groep zich de slimste … en de andere voelde zich de rijkste, … en weer anderen voelden zich de mooisten. Zo was er altijd weer iets onder de groepjes. Niemand mocht elkaar, zo leek het altijd. En ik, was gewoon daar, moederziel alleen en was alles rustig aan het observeren.
Daarnaast was er een groep die altijd de baas in de klas wilde spelen over iedereen. Ik probeerde me er niet aan te storen, aangezien ik niet daar was om gezelligheid te maken. Ik was daar voor één doel en dat was studeren, mijn examens maken en afstuderen. Dat was mijn focus en niemand zou me van mijn doel afhouden.
Meestal bleven we tot half 2 les volgen en het was dan erg heet, ja snikheet vooral als je in de barakken moest zitten. Het was laatste lesuur en een ieder begon zich te haasten om naar huis te gaan. Ik zat alleen in een hoek van de klas, op de tijd te wachten zodat ik naar huis te kon. Gebruikelijk parkeerde mijn moeder altijd tegenover SPI, als ze mij op kwam halen. Ze stond dan vlakbij copy center ‘Road Tuner’.
De bel ging, iedereen rende uit de klas om de bus te gaan pakken vlak voor de school. Ik ging ook naar buiten, liep de drukte in tussen de andere leerlingen om mijn weg te banen naar buiten, richting mijn moeder. Het was toch wel een stukje lopen naar de auto van mijn moeder. Gebruikelijk liep ik altijd netjes over het zebrapad als ik moest oversteken om naar mijn moeder te gaan. Maar deze betreffende dag kreeg ik een sterke ingeving om naar de berm te gaan om over te steken, zodat ik sneller bij mijn moeder kon zijn. Gelukkig gebeurde er op dat moment niks, ondanks ik een vreemd voorgevoel had alsof er iets gebeuren zou.
Onderweg naar huis voelde ik me ineens onwel. Mijn lichaam begon heel erg pijn te doen, en ook mijn hoofd bleef niet achter met de pijnen. Ik begreep niet vanwaar die vreselijke pijnen plotseling kwamen.
Thuis aangekomen ben ik gaan douchen, wat gaan eten en ben in bed gestapt. Ineens voelde ik iets zwaars in me keel....., alsof ik iets groots geslikt had, ik kon erg moeilijk slikken. Ik dacht ‘misschien is het griep die mij zo laat voelen, of heb ik misschien veel te lang gelopen in die snikhete zon?’. Ik wist niet wat ik ervan moest denken want ik voelde me steeds beroerder. Anderzijds zat ik echt te stressen, omdat ik de volgende dag een simulatie les moest geven. Hoe zou ik dit klaarspelen?
Ik kon nauwelijks praten, nauwelijks slikken en als ik moeizaam slikte dan was het behoorlijk pijnlijk. Ik zou niet kunnen verzuimen want sommige leerkrachten hebben compleet geen begrip ervoor als leerlingen verzuimen. Ik zat hiermee in mijn maag want ik zou niet in deze staat voor kunnen gaan. Ik stond op van het bed en liet mijn moeder weten hoe ‘vervelend’ ik me voelde. Ik zei dat ik niet begreep vanwaar deze ziekte ineens kwam omdat ik op school nog helemaal in orde was.
Mijn moeder sprak met mijn vader erover. Want hij is degene bij ons thuis met een paranormale gave. Hij weet veel over het culturele en spirituele, en hij kan met entiteiten en geesten communiceren die anderen niet kunnen waarnemen. Mijn mams vroeg mijn vader als hij voor mij kon bidden om mij te reinigen voor geval ‘iets verkeerds’ met mij meegekomen was. Mijn vader heeft een speciale kamer waar hij zijn spiritueel werk verricht, dus nodigde hij me uit om daar binnen plaats te nemen op een stoel. Ik moest mijn ogen dicht doen, ze dicht houden en tot rust komen.
Ik voelde alsof iemand achter me stond en mijn benen kregen vreemde tintelingen.
Ik was niet bang want ik wist dat ik met mijn vader was. Hij zou me beschermen indien het nodig was. Ik was trouwens in zijn ‘werk’ ruimte, dus niks zou me kunnen overkomen. En als er iets verkeerd de ruimte binnen zou komen zou mijn vader het ook zien want hij had wel zijn ogen open. Ik weet niet wat er allemaal gebeurde in die ruimte, maar na 15 minuutjes (naar schatting) kon ik ineens weer normaal slikken …. Zomaar ineens lukte het weer zonder moeite en zonder pijn. Zelf praten ging weer probleemloos.
Ik vroeg aan mijn vader wat er aan de hand was, hij zei “er is een vrouw met je meegekomen, ze zegt dat je haar op het erf van de school getrapt of geschopt hebt. Het is gebeurd daar waar die studenten hun auto’s geparkeerd stonden op het terrein, legde ze mij uit. Het heeft haar pijn gedaan en daarom wilde ze jou ook pijnigen als straf. Ze zou je weken lang laten lijden, dat was haar plan. Ik weet niet zo zeker als dat haar enige plan was maar dat beweerde ze wel”.
Ik keek geschrokken toen ik dit hoorde. Er was gewoon een geest met mij meegekomen van het SPI terrein.
Mijn vader zei toen “maak je geen zorgen. Ik heb de nodige rituelen gedaan om haar tot rust te brengen, gezegd dat het je oprecht spijt en laten weten dat jij de gave niet hebt om haar te zien en waar te nemen. Zij moet je met rust laten, je had helemaal geen slechte bedoelingen. Als je weer naar school gaat, en je betreedt het terrein, doe altijd even je zegje dat je daar niet bent voor verkeerde redenen en dat je niemand pijn komt doen en dat je graag in alle rust je schoolwerk wil komen doen. Praat met de plek, zoals je ook zou doen als je buiten de stad zou gaan. Zodat die dingen die daar huizen ook weten dat je echt alleen daar komt om je studie af te maken. Zeg ook even sorry aan die vrouw als je daar weer gaat!”.
Ik zei tegen mijn vader “Ik weiger dat te doen papa. Hoe kan ze zoiets met me doen? Ik kan toch onmogelijk oppassen voor iets dat ik niet eens kan zien? Dit is zo oneerlijk dat ze me straft voor zo iets stoms?!!”.
Waarop mijn vader zei “dat weten die geesten niet, enige wat ze weten is als je ze onrecht aandoet, zoals hun dat bekijken, dan gaan ze je ook pijnigen. Dat is hoe het bij hun werkt. Je moet ze dan uitleggen dat het niet zo bedoeld was en vergiffenis vragen. Net als wat ik je uitlegde, als je buiten de stad gaat en je gaat ergens plassen zonder netjes toestemming te vragen, kunnen er ook hele erge dingen gebeuren, harde consequenties zullen er volgen op sommige plekken. Mensen kunnen soms zelf doodgaan als er niet tijdig ingegrepen zal worden. Ondanks je gewoon even wilde plassen en geen kwade bedoelingen had, die geesten/ entiteiten die daar wonen op de plek hebben geen genade. Ze voelen alsof je hun persoonlijk iets aandoet. Daarom moet je altijd je zegje doen en laten weten dat je met goede bedoelingen komt en ze niks kwaads aan wil doen. Vraag ze daar te vertoeven, een leuke tijd te hebben en geen last van ze te hebben. Zo ook met de school, het zit vol met entiteiten en geesten. Dus als je het erf opgaat, doe vanaf nu jouw zegje voor de lieve vrede. Niet iedereen is zo gevoelig om dit soort dingen waar te nemen, maar jij hebt pech dat je ermee te maken kreeg. Wees blij dat ik de gave heb, en meteen kon zien dat er iets mis met je was. Vaker hebben mensen dit niet door en gaan ze ineens dood. Men denkt dan dat het een medische ziekte is, terwijl het eigenlijk geen normale ziekte was”
Ik begreep mijn vader toen wat beter. Ik moest niet moeilijk zitten doen en voorkomen is altijd beter dan genezen.
Vanaf die dag, voordat ik het erf betrad deed ik mijn zegje altijd. Ik mompelde de woorden zachtjes, dat ik echt geen kwade bedoelingen had en met rust gelaten wilde worden. Sommige leerlingen keken me zelf vreemd aan als ik elke ochtend even daar even stond te praten. Ze zullen wel gedacht hebben dat ik gek was, maar ik stoorde me er niet aan. Ik weet wat ik meegemaakt heb en dat wilde ik niet nog eens zien gebeuren. Ik wist nu dat het schoolerf dingen had die niet gezien konden worden door anderen.
Zo mensen, dit was mijn ervaring …..
Ik geloofde vroeger niet in paranormaal gedoe, omdat ik er nooit mee geconfronteerd was, maar nu weet ik wel beter. Soms moeten dingen je overkomen om je met de neus op de feiten te drukken, dat er meer is tussen hemel en aarde.
🌺 Mijn advies:
Blijf geloven in de almachtige god daarboven. Hij zal er altijd voor je zijn in tijd van nood. Soms vraag je je af waarom je in bepaalde situaties beland, maar dat is slechts om je een wijze les te leren en te zien hoe je daarmee om zal gaan. Maar als je god nodig hebt dan zal hij er altijd zijn om je te beschermen.
⭐️⭐️= het erhaal is 80% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties