STORY 641: WAAROM LEEF JE NOG?

🟩 Ingezonden door: Anoniem

                      ⚜️WAAROM LEEF JE NOG?⚜️
—————————

Beste Yvanna en OST leden, ik wil een ervaring delen van moeder Sadé, die de gave bezit om spirituele wezens waar te nemen en met ze te communiceren.

Hier even een korte inleiding: 

Sadé is een zachtaardige lieve dame, ze woont samen met mijn neef Jerrel, en dit is hoe ik bekend ben met deze tori die ik nu vertellen zal. Het is dus een familie tori die ik met jullie deel uit noodzaak.

Sadé en Jerrel zijn woonachtig in een dorp, waarvan ik de naam liever niet noem. Het koppel kreeg twee kinderen twee mooie zonen, Jason en Fred. Enige vervelende was dat Jerrel vaak van huis was vanwege zijn werk in het bos. Gebruikelijk bleef hij een maand of langer weg van huis. Tussendoor kwam hij enkele dagen thuis om met zijn gezin door te brengen en daarna moest hij weer naar het bos om er te gaan werken.

Sadé was over het algemeen moederziel alleen in het huis met de kids. Dat vond ze minder fijn, maar ze wist dat Jerrel keihard ging werken om zijn gezin te onderhouden. Ze moest maar met de situatie leren leven.

Ze voelde vaak een vreemde sfeer hangen in de woning, maar ze dacht dat het een idee van haar was. Soms hoorde ze geluiden die niet te verklaren waren, maar ze zocht er niks achter. Ze belandde in een depressie, want ze voelde zich uiterst eenzaam. 

Ze kreeg op den duur hulp van mijn nicht Sabrina (de zus van Jerrel) die de oppas kwam doen voor de kids. Hierdoor had Sadé wat vrije tijd en kon ze gaan werken in een bedrijf in de omgeving van het dorp waar ze woonachtig waren. Maar toen Sabrina plotseling kwam te overlijden, had Sadé niemand meer om op de kinderen te passen dus moest ze zich weer volledig richten op de verzorging van haar kinderen.

Zorgen voor twee kleintjes was enorm veel werk, ze was altijd uitgeput, waardoor ze alleen kans kreeg te slapen in de nachtelijke uurtjes als de kids eindelijk in bed lagen.

Dit was toen Sadé last begon te hebben van paranormale activiteiten in de woning. Ze hoorde aldoor geluiden in de woning. Ze meende zelf te weten wanneer die ‘entiteiten’ eraan kwamen, want ze hoorde ze duidelijk ‘landen’ op het dak. Het klonk alsof ze met een zwaar gewicht daar ‘sprongen’ of ‘neervielen’. Vervolgens kropen ze over het dak en ergens kwamen ze de woning binnen, ondanks de woning op zulke momenten hermetisch afgesloten was. Ze wist nooit hoe ze dit deden, maar het lukte ze altijd de woning binnen te komen.

Als ze het huis eenmaal binnengedrongen waren, kwamen ze haar slaapkamer binnen. Ze probeerden haar altijd mee te sleuren uit haar bed. Hoogstwaarschijnlijk om haar mee te nemen. Waarheen wist ze ook niet, maar zij begon in zulke gevallen altijd hevig tegen te stribbelen en te bidden. Hierdoor was het hun nog nooit gelukt haar mee te krijgen, het vervelende was dat ze wel steeds terug kwamen om het te proberen haar weg te sleuren. Die wezens gaven het niet op en waren vastbesloten haar mee te nemen. 

Sommige nachten was het stil en kwamen ze niet, maar weer andere nachten kwamen ze ineens weer. Ze wist dus nooit hoe, waarom en wanneer er weer een nieuwe aanval zou volgen.

Een nacht lag Sadé in bed en ze werd gewekt door haar oudste zoon, die toen 4 jaar oud was. Hij voelde zich bang en wilde bij haar slapen. Zij stemde ermee in en hij sliep bij haar, maar juist deze nacht kreeg ze weer bezoek van die vier entiteiten. Het was opnieuw een heel spiritueel en fysiek ‘gevecht’ om van deze demonische wezens af te komen. Hierna viel ze van uitputting in slaap.

Later werd ze wakker, het was alsof een stemmetje haar wakker maakte die haar dringend verzocht om haar andere zoon te checken in de andere kamer.

Toen ze de slaapkamer van haar jongste zoon binnen kwam, zag ze hem snakken naar adem. Hij leek helemaal geen zuurstof binnen te krijgen. Hij had een vreemde kleur, waarschijnlijk vanwege het zuurstofgehalte die gedaald was in zijn klein lijfje. Ze wist niet hoe lang dit al gaande was, maar hij zag er helemaal niet goed uit. Het was gewoon eng om te zien en aan te horen hoe dit gaande was. Ze raakte in paniek en begon haar zoon te schudden, om hem wakker te krijgen want het leek alsof hij bewusteloos was.

Ze begon voor hem te bidden en god zijn naam aan te roepen voor hulp want ze wilde haar zoon niet kwijt. Nadat ze zo een poos had zitten bidden en smeken, voor god om haar zoon te beschermen en hem niet dood te laten gaan, begon die jongen ineens weer normaal te ademen. Hij reageerde weer normaal en ze was opgelucht. Ze huilde het uit, want ze dacht al bijna geen kind meer te hebben. De situatie zag er zo slecht uit. Maar godzij dank, keerde zijn toestand weer terug naar het normale waarbij hij weer snel zijn kleur kreeg en goed ademde.

Maar dit gebeuren zat haar enorm dwars want ze vroeg zich af wat het volgende zou zijn dat deze demonische wezens met haar gezin zouden doen. Ze wilde haar kinderen niet kwijt, dus bleef ze in angst leven. Ze wist ook niet waar ze heen moest voor hulp.

Sinds deze nacht werd haar zoon vaker ziek. Hij kreeg aldoor andere aandoeningen en werd lastig gevallen door entiteiten.

Een middag, toen haar zonen wat ouder waren, gingen ze spelen met andere vriendjes van het dorp. Sadé was thuis, en ze had wat rust nodig dus wilde ze even een dutje doen nu daar de kinderen er niet waren. Maar ineens werd ze gewekt omdat ze voelde dat iemand naast haar lag. Ze keek naast zich en zag haar jongste zoon naast haar liggen. Ze lachte naar hem en vroeg als hij klaar met spelen was.

Hij begon toen te praten tegen haar, maar ze verstond er niks van. Ze wist niet welke taal hij sprak, het klonk allemaal zo onverstaanbaar. Ze deed haar best hem te verstaan en ze vroeg hem wat hij bedoelde en als hij normaal wilde praten. Uiteindelijk lukte dit niet en hij begon ineens onbedaarlijk te huilen. Hij stond op van het bed en hij liep de kamer uit zonder een uitleg te geven.

Haar ingeving zei dat ze haar zoon achterna moest, dus ze snelde hem achterna, maar hij was nergens te vinden. De voordeur stond wijd open, maar niemand was er te zien. Ze hoopte dat hij nog in de woning was dus bleef ze zijn naam roepen maar er kwam geen gehoor. De woning was leeg en ze stond nog een poos in de deuropening, wachtend tot haar zoon tevoorschijn zou komen. Helaas gebeurde dit niet en later toen haar zonen werkelijk thuis kwamen, bleek geen van ze te weten waarover hun moeder het had. Ze waren tussendoor niet naar huis gekomen.

Sadé had dus een ‘entiteit’ in huis gehad, naast haar in bed, die helemaal niet haar zoon was. Dat ding had de vorm aangenomen van haar jongste zoon. Ze wist ook niet wat zijn bedoeling geweest was om haar lastig te vallen.

Ondertussen werd haar jongste zoon regelmatig ziek, maar de oorzaak kon nooit achterhaald worden. Dit leidde tot veel stress voor Sadé, want ze moest lijdzaam zien hoe haar zoon zijn gezondheid achteruit ging. Een dag kreeg ze ineens een bezoek van een geest, of misschien een andere entiteit die haar wilde misleiden, die aangaf dat zij haar woning gebouwd had op een graf. De geest daagde haar uit te gaan graven onder de woning om zodoende te zien dat dit werkelijk zo was. De geest gaf ook aanwijzingen welke kant er gegraven moest worden.

Aangezien Sade op dat moment alleen was en Jerrel weer eens in het bos was, begon ze zelf te graven op de aangegeven plek. En ja hoor, lang verhaal kort gemaakt, ze vond inderdaad een menselijk skelet.

Je zou verwachten dat ze nu minder last zou hebben van deze betreffende geest, aangezien hij nu ontdekt was en misschien was dit zijn enige doel om nog rond te zwerven op deze aarde. Maar nee hoor, hij begon haar juist nog meer lastig te vallen. Deze geest wilde dat zij hem toebehoorde. Hij wilde haar hebben als zijn vrouw. De geest bleef haar achtervolgen en ze zag hem overal in de woning. Hij liet haar gewoon niet met rust en was zeer opdringerig.

Ze begon veel te bidden, meer dan voorheen het geval was en ze smeekte god om over haar en de kinderen te waken. Ze was ten einde raad en wist niet wat ze nog meer moest doen om van deze problemen af te komen. Ze wist ook niet eens vanwaar deze problemen ineens kwamen, ineens zoveel paranormale activiteiten in de woning terwijl ze niks apart of vreemd gedaan had in de woning. Waaraan had ze dit te danken?!

Vanwege het bidden voelde Sadé zich op spiritueel vlak gesterkt, maar haar soon bleef maar ziek worden om de haverklap.

Op den duur was Sadé er overtuigd van dat er bakroes met haar zoon meeliepen. Want die hadden zich vaker aan haar laten zien, dus had ze haar uiterste best gedaan om op verschillende plekken naar culturele/ spirituele hulp te gaan zoeken. Maar de mensen waar ze terecht kwam konden haar niet helpen of hun ‘ritueel werk’ leek compleet niks te veranderen. Hierdoor raakte Sadé echt in paniek, want ze was echt bang haar kinderen te verliezen. Vaker hebben die bakroes geprobeerd haar zonen van het leven te beroven en er moest nu echt een oplossing komen.

Tijdens al die bezoeken aan lukumang’s en andere culturele mensen is Sadé wel achter belangrijke info gekomen. Degene die haar dit aangedaan heeft, om wisie (demonische entiteiten) naar haar woning te sturen, was niemand anders dan Romana, haar eigen schoonmoeder. Romana wilde niet alleen de kinderen dood hebben maar ook Sadé wilde ze uit de weg ruimen. Ze was niet blij met de keus van haar zoon Jerrel om met haar een gezin te beginnen.

Sadé wist dat haar schoonmoeder haar niet mocht, maar ze wist niet dat het zo extreem veel haat was wat die vrouw voor haar voelde. Ze kon zich niks bedenken wat ze zo gedaan had wat al die haat teweeg kon brengen.

Maar Romana had geen genade, ze bleef haar ‘wisie’ sturen in de richting van Sadé’s woning. De schoonmoeder wist dat haar zoon op dat moment niet in de woning aanwezig was, dus ze ging met volle kracht door met haar black magic. De kinderen hadden enorm veel last van die entiteiten die tij en ontij opdoken in de woning. De jongens waren aldoor bang in hun eigen woning. En ze waren ook aldoor ziek en hadden nauwelijks energie, alsof hun levenskracht uit hun lijf gezogen werd.

Sadé kreeg vaak het advies van mensen rondom haar om gewoon de kids te nemen en te verhuizen uit het dorp. Dit wilde ze ook en het leek haar logisch, maar steeds als het erop aankwam dan lukte het haar toch niet weg te gaan. Alsof een stemmetje in haar zei om daar toch maar te blijven. Ze baalde ook van zichzelf dat ze altijd plannen maakte om te vluchten uit de woning, maar toch bleef ze. Ondanks alles wat ze mee maakte bleef ze.

Zelf met die grote last van een geest, die begraven was onder woning, die haar steeds liet weten dat zij hem toebehoorde en dat zij zijn vrouw was. Hij bleef steeds opduiken en het maakte haar bang. Ondertussen kreeg Sadé vaak dromen, waarin ze te zien kreeg dat zij en haar zonen op spiritueel vlak ‘gebonden’ waren aan de grond van de woning. Dit was ook zeker het ‘werk’ van Romana. Ze wilde het gezin daar vast houden tot haar doel gelukt was om ze te doden.

Zelf met deze informatie, dat dit gaande was en dat haar schoonmoeder met haar ‘bezig’ was, bleef Sadé daar wonen. Het lukte haar gewoon niet de stap te nemen te verhuizen.

Soms nam een onbekende geest, die zichzelf voorstelde als Sjaak, bezit van haar jongste zoon Fred en ‘hij’ begon te praten tegen Sadé. Hij wilde gebruikelijk altijd zijn hart luchten, alsof hij heel veel niet had kunnen zeggen vòòr zijn dood en nu wel alles eruit wilde gooien want hem al lang op het hart zat.

Sjaak (de geest) drong erop aan dat ze diende te verhuizen, anders zou het niet mooi aflopen voor haar. De geest zei “ik was nog jonge vent toen ik plotseling overleed, ik had graag mijn leven af willen maken maar dat is helaas niet gelukt. Ik heb twee mooie dochters die ik graag had willen zien opgroeien, maar helaas is dit mij niet gelukt. Ik meen het met je, volg mijn advies op en verhuis van deze plek. Ik weet waarom ik jou dit zeg, doe het gewoon en verhuis, weg van hier, weg uit dit dorp! Maak gewoon de stap dit te doen, wees sterk! Het is niet veilig voor je als je hier blijft wonen”.

Jaren gingen voorbij …..

Sadé’s zonen groeiden op, ze werden tieners, maar Sadé bleef nog gewoon daar wonen in het dorp. Ze had de kracht niet op kunnen brengen uit het dorp te vertrekken. Soms had ze de voornemens dit wel te doen maar als het erop aankwam, deed ze het steeds niet.

Als Jimmy tussendoor thuis was, vertelde ze hem soms wel wat er gaande was in de woning, al de vreemde gebeurtenissen, maar juist als hij thuis was gebeurden er geen vreemde dingen. Hij geloofde haar wel, maar hij kon niks doen als hij niks zag. Bovendien was hij altijd zo vermoeid van zijn zware baan, dus wilde zij hem niet belasten met haar problemen. Ze wilde de weinige tijd die ze had met haar man niet verpesten met klagen. Ze deed haar uiterste best lief voor hem te zijn en hem in de watten te leggen.

Ondertussen, als Jimmy niet thuis was, nam de geest nog regelmatig bezit van zijn zoon Fred.

Zodra Sjaak vond dat hij iets te melden had, kwam hij weer in Fred’s lijf. Zo deed de geest uit de doeken “toen ik nog leefde, was ik verslaafd aan sterke drank. Ik wilde niks anders dan de hele dag drinken, het gevoel dat drank mij gaf was magisch, ik voelde mij onaantastbaar en stoer, dus ik wilde nooit stoppen ermee. Doordat ik een goeduitziende jonge vent was, werden de vrouwen gek van me. Negentien jaar oud, mooi lijf, ik kon de hele wereld aan, zelf mijn eigen grootmoeder wilde seks met mij. Ze maakte aldoor avances naar mij toe, in het begin weigerde ik want het was maar vreemd en dit hoorde niet zo te zijn. Maar een dag toen ik weer dronken was ben ik maar ervoor gegaan. Ik weigerde niet meer, ook omdat mijn oma er nog mooi, spang en jong uitzag. Sinds die eerste keer hadden wij vaker seks want mijn oma kon er niet genoeg van krijgen, ze had aldoor zin om mij te bespringen. En aangezien mijn grootmoeder nog in de leeftijd zat om kinderen te baren, werd ze zwanger van mij en baarde een dochter voor me. Ik genoot gewoon van de seks met mijn oma, maar liefde had ik niet voor haar. Ik kreeg op den duur een relatie met de buurvrouw van mijn grootmoeder. Haar naam was Emmeline, ze was echt een sexy dame en ook zij werd al gauw zwanger van me. Zij was mijn grote liefde. Emmy kon me echt gek maken als ze mij alleen maar aankeek. Ik kreeg met haar mijn tweede dochter. Toen mijn grootmoeder erachter kwam dat ik zo verliefd was op de buurvrouw en daar ook een relatie mee had, was ze woedend omdat ze mij als haar man zag. Ze wilde me niet delen en daar was ze duidelijk over. Maar ik had alleen oog voor de buurvrouw. Ik deed voor Emmy alles wat ze maar wilde en dat viel mijn oma ook op. Dit maakte dat mijn grootmoeder verdomd jaloers werd. Ze ging naar ergens om wisie voor me te sturen. Deze wisie heeft me zodanig ziek gemaakt dat ik snel kwam te overlijden onder vreemde omstandigheden. Dit is helaas het einde van mij geweest, dankzij de ziekelijke jaloezie van mijn oma”.

Wel een treurig verhaal hoe Sjaak zijn leven kwijt geraakt is, maar nu was hij een ware last voor Sadé’s zoon. Want zodra de Sjaak bezit van Fred nam, wilde hij aldoor sterke drank nuttigen. Fred ging uit huis en kwam altijd stomdronken thuis tot grote bezorgdheid van zijn moeder. Sadé was bang dat haar zoon straks zo dronken zou zijn dat een auto hem aan zou rijden of dat hij een ander ongeluk zou krijgen vanwege zijn beschonken toestand. Die geest (Sjaak) bracht haar kind alleen in gevaar en ze zat hiermee echt in haar maag.

Een avond zat Sadé op de trap voor haar woning te piekeren, toen de geest van haar overleden schoonzus Sabrina zich ineens aan haar toonde. De geest stond eerst een poos op afstand en zei niks. “Wat wil je? Wat doe je hier?” Vroeg Sadé. “Kun je me al die tijd zien? Ik wist niet dat je mij zag” Vroeg Sabrina verbaasd. “Ja, ik kan je gewoon zien, ik weet niet hoe. Maar ik zie je gewoon daar staan de hele tijd en naar me kijken. Is er een reden dat je hier bent?” zei Sadé.

Sabrina zag er verdrietig uit en zei “ik wil sorry zeggen, voor de slechte dingen die ik je aangedaan heb, je verdiende het helemaal niet”. Natuurlijk was dit allemaal vreemd voor Sadé, waarom excuses aanbieden? Tot zover zij wist was Sabrina altijd heel aardig geweest voor haar en ze kwam op de kinderen letten toen ze klein waren. “Je hebt mij toch niks aangedaan? Waarom sorry?” Vroeg Sadé.

“Ik heb op verzoek van mijn moeder meegeholpen om die wisie voor te bereiden, ik was er ook altijd bij. Ik was dus op de hoogte van haar wrede bedoelingen om jullie uit de weg te ruimen, maar heb je er nooit iets over gezegd. Ik was laf, ik had iets moeten zeggen om voor je op te nemen, maar ik kon het niet, durfde het gewoon niet. Want mijn moeder is geen makkelijke vrouw waar je problemen mee wil. Daarom hielp ik mee zoals ze van me verwacht had. Maar het heeft me altijd dwars gezeten dat ik er niks over gezegd heb” zei Sabrina, waarop zij begon te huilen.

Sadé begreep het en ze zei dat ze haar vergaf. Ze wist trouwens ook hoe haar schoonmoeder was. Ze was inderdaad een zeer moeilijke vrouw die altijd alles beter wist en ze duldde geen tegenspraak. Hierna verdween Romana, precies zoals ze ineens verschenen was.

De maanden vlogen voorbij …..

Sadé bleef bidden voor antwoorden en bescherming, want haar zonen kregen nog regelmatig last van bakroes. En zij kreeg zelf ook nog last van die entiteiten die haar mee wilden sleuren uit haar bed. Allemaal werk van Romana, haar gemene schoonmoeder. Verder heeft ze het gevoel dat haar zoon Fred niet helemaal in orde is, want met haar Paranormale gave ziet ze vaak zijn ‘ziel’ ineens ronddwalen. Ze weet niet wat dit te betekenen heeft, maar ze weet wel dat het nooit goed kan zijn. Ze wil hulp hebben van iemand hebben die Fred weer de oude kan maken.

Elke keer als haar zonen gaan sporten, krijgen ze last van die bakroes die ze tot last zijn. Vooral Fred heeft iets meer last dan de andere zoon Jason. Fred verliest vaak bewustzijn tijdens het voetballen, en een oorzaak kan nooit gevonden worden. Maar Sadé weet heel zeker dat dit de bakroes zijn dit die veroorzaken omdat zij de gave heeft ze te zien. Maar hoe ze af moet komen van deze vervloekte wezens, dat weet ze niet. En de mensen waar ze geweest is, die hebben ook geen goed werk afgeleverd. Want die bakroes zijn er nog steeds.

Romana, de wrede schoonmoeder, die leeft nog, maar is bedlegerig. Maar van geest is ze nog sterk en goed bij zinnen. Toen ze nog kon praten en zij Fred per toeval ergens tegen kwam. Stapte ze brutaal op hem af, keek hem aan en zei “waarom leef je nog?! Je had al dood moeten zijn! Kan je mij geen genoegen doen en eindelijk eens dood gaan?!!!”. Ijskoud, gevoelloos en wreed is deze vrouw. Ze maakte er geen geheim van op den duur, toen ze eenmaal wist dat ik uitgevonden had dat zij degene was achter de paranormale activiteiten in mijn woning. Ik was niet geschikt voor haar zoon en dat mocht ik weten, mijn kinderen telden niet voor haar. Wij allemaal mochten dood, ze zou er helemaal niet wakker van liggen.

Ondertussen worden de aanvallen op zoon Fred alleen erger en erger. Eén keer was het zelf zo erg dat er schuim kwam uit zijn mond, hij kreeg stuiptrekkingen en het was alsof hij al aan het doodgaan was.

Fred vertelde later dat het voelde alsof ‘iets’ zijn rug wilde breken. Hij voelde een immense kracht, van iets onzichtbaar die hem in mekaar wilde drukken alsof hij een propje was. Hij gilde het uit van angst, want hij had zoveel pijn en hij voelde zich machteloos want hij kon zelf niet zien wie dit met hem deed. Sadé zag haar zoon snel knipperen met zijn ogen alsof hij al dood aan ‘t gaan was. Enige wat ze kon doen was in hysterisch gillen en huilen. En uiteindelijk in gebed gaan voor hem en god te smeken hem te helpen en beschermen.

Vanwege dit steeds voorkomend probleem, durft Fred niet naar school te gaan. Hij is bang dat hij op het schoolplein aangevallen zal worden en iedereen dit te zien zal krijgen. Het zal een ware schande zijn en iedereen zou erover blijven praten. Als tiener wil je dit natuurlijk niet dat een ieder je zal zien als die ‘ene vreemde jongen’, die bezeten is door iets duister.

Sadé was naar zoveel plekken geweest om hulp te zoeken, kostte haar handenvol geld maar uiteindelijk is haar huis nog steeds vol met entiteiten en geesten. Die zich tij en ontij laten zien in de woning. Nu heeft Sadé compleet geen geld meer voor luku’s en het reinigen van haar huis. Maar ze wil wel graag hulp hebben, omdat dit probleem nog steeds gaande is.

Er is al geprobeerd om enkele mensen van deze groep te contacten die aangeven te helpen bij spirituele problemen. Maar zodra je contact met ze maakt, nemen ze nooit de telefoon op. Geen idee waar het precies aan ligt, dat deze mensen nooit bereikbaar zijn voor hulp terwijl ze dit wel adverteren.

Maar hier mijn oproep voor Sadé:
Mochten er mensen in de groep aanwezig zijn die kunnen helpen, met een goed hart, die niet gefocust zijn op geld. Plaats aub jouw naam + telefoonnummer hieronder in de reacties, er zal dan contact opgenomen worden met je.
Ook de mensen die zelf hulp gevonden voor hun problemen bij iemand betrouwbaar, mogen de gegevens delen, zodat Sadé misschien ook daar heen kan voor hulp.
Alvast bedankt.

⚠️ DE MENSEN IN HET VERHAAL:
Sade => De vriendin/vrouw van mijn neef Jimmy
Jimmy => Sadé’s man ( mijn neef)
Jason => Zoon 1
Fred => Zoon 2
Sabrina => Zus van Jerrel (dochter van Romana)
Romana => Schoonmoeder van Sadé (jimmy’s moeder)
Sjaak => De geest van de jongeman (de alcoholist)
Emmeline => De grote liefde van Sjaak

⚠️ Namen zijn fictief, zodat de mensen hun anonimiteit kunnen behouden. 

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.