STORY 640: DONDERSKAMP: IK WIL JOU

🟫 Ingezonden door: Zwart X Vanessa Chamiera

               ⚜️DONDERSKAMP: IK WIL JOU⚜️
———————————

Goedemorgen OST leden, vandaag wil ik een ervaring delen met jullie van enkele jaren geleden. Ik schat dat ik destijds 17 was en mijn broer 19 jaar.

Ik ben een jongedame en ben woonachtig te donderskamp. Hier ben ik geboren en getogen. Deze ervaring speelde zich ook daar af.

Op een middag zei mijn broer tegen me, dat hij het enorm warm had dus wilde hij een beetje verkoeling gaan zoeken bij de rivier. Hij wilde een beetje gaan zwemmen in het koude water, zoals wij tieners van de omgeving dat altijd gewend waren te doen als we even niet meer konden met de drukkende hitte. Eigenlijk deden de ouderen dit ook hoor, zodra ze daar even wat tijd voor hadden.

Lionel, mijn broer, wilde dat ik met hem mee ging voor gezelschap en ik vond het geen probleem. ‘Hij kan rustig zwemmen en ik ga dan één van mijn boeken uit de bouquet reeks lezen’ dacht ik in me zelf.

Wij liepen samen richting de rivier tegen 5:00PM, onderweg kwamen we mijn tante (bij wie wij inwonen) tegen. Ze vroeg waar we heen gingen. Wij gaven aan even te gaan zwemmen. Ik zou niet zwemmen want ik was ongesteld, dus was het streng verboden het water in te gaan. Vanwege culturele redenen en ook vanwege de piranha’s en agressieve vissen die er rond zwommen in de rivier. Je kon tenslotte nooit weten wat je aantrekt met jouw bloed.

Na even kort met tante gesproken te hebben, liepen we verder tot we bij de rivier kwamen. Ik bleef een beetje op afstand en ging niet op de brug, vanwege mijn ongesteldheid. Ik moest ver van het water blijven vanwege het culturele aspect.

Ik bleef netjes aan de kant zitten en had zo een goed overzicht op de brug en op het water. Mijn broer haalde zijn shirt weg en sprong meteen het water in. Ik vestigde mijn aandacht op het lezen van mijn boek. Lionel liet weten dat het water heerlijk koud was. Niet eens 5 minuutjes later schreeuwde hij “heeyyy zus …. ik voelde daarnet iets langs me gaan in het water. Echt, ik voel iets!!!”. Ik begon te lachen, want dacht dat hij gewoon een grapje aan het maken was. Lionel was iemand die normaliter voor elk klein ding bang was. ‘Of hij maakt een grapje of hij is weer aan het overdrijven’ dacht ik.

Dus ik lette verder niet op hem, ik liet hem genieten van het koele water. Ik ging door met het lezen van mijn boek.

Naderhand hoorde ik van mijn broer, dat hij aan het zwemmen was en dat hij ineens iets groots langs hem voelde gaan in een flits. Van angst durfde hij zich niet te verroeren. Hij durfde mij ook niet nog eens te roepen hoe bang hij was. Maar ineens hoorde hij achter zich een zachte lieve stem die hem riep bij zijn naam. De stem was warm en uitnodigend. Lionel schrok, wie riep zijn naam ineens. De stem kwam hem niet bekend voor en hoe kende degene zijn naam? In een reflex draaide hij zich om om te zien wie hem riep.

Hij stond oog in oog met een meisje. Een heel mooi meisje met een hele blanke huid, eigenlijk eerder bleek dan blank, alsof ze een ernstig tekort aan zon gehad heeft. Ze had gitzwart haar en mooie grote amandel achtige ogen. Ze had haar hoofd eerst halfjes uit het water steken en toen Lionel haar zag en schrok, kwam ze gauw met haar heel hoofd boven water en zei met een brede glimlach tegen hem “schrik niet. Ik ga je niks aandoen hoor, wees niet bang. Ik vind je echt leuk, je bent een hele leuke jongen”.

Mijn broer kreeg toen een aparte maar zeer bevredigende rust over zich heen, hij kreeg de drang het mysterieuze meisje te leren kennen. Hij kon het niet beschrijven, maar hij leek verliefd ondanks hij haar nog maar net had gezien. Hij en het meisje babbelden een hele tijd, ze lachten en giechelden met elkaar. Hoogstwaarschijnlijk was dit vanwege haar magische invloeden of bovennatuurlijke krachten. Want Lionel was op dat moment in een soort waas, alsof het een droom was.

Het meisje was een watra-mama, waarvoor donders kamp heel erg bekend is. Een ieder die hier gewoond heeft, weet dat 'ze' (watra-mama's) hier vaker bezoeken en het is geen fabeltje of verzinsel, ze bestaan echt.

Onder normale omstandigheden zou mijn broer nooit zo rustig en relaxed met een watra-mama staan babbelen en flirten, hij was zichzelf duidelijk niet. Zij speelde met zijn gemoedstoestand. Zoals ik jullie al zei, mijn broer is een bangerik en al helemaal voor vreemde dingen. Onze familie had ons altijd gewaarschuwd voor dit soort vreemde verschijnselen rondom het kamp. Aangezien op donders-kamp door de jaren heen ontzettend veel onverklaarbare dingen gebeurd zijn.

Ik was zo verdiept in mijn boek dus lette niet op mijn broer in de 10-15 minuutjes die voorbij gingen.

Maar het was zo stil en ik kreeg ineens een ingeving om te gaan checken bij mijn broer. En toen ik daarheen liep, schrok ik me kapot toen ik hem net kopje onder zag gaan. Ik haastte me snel naar de brug waar hij was, ik zag hem vlak onder het oppervlak kussen met een blank meisje. Ik wist meteen dat het niemand van donderskamp was en dat het een watramama moest zijn. Ik wist het gewoon meteen, haar huid was veel te bleek om een doorsnee mens te zijn. Ik had nog nooit een watra-mama gezien, wel veel van gehoord van de mensen, ouderen en vissers uit het kamp. Maar nu daar ik het zag wist ik het op één of ander manier meteen. Mijn intuïtie was on point!

Er was ook helemaal niemand toen we bij het water aankwamen, dus wist ook dat dit geen normaal meisje was. Als ze aangelopen kwam, had ik haar zeker gezien en in het kamp kende een ieder elkaar wel. Het was al snel duidelijk voor mij dat dit geen mens was. Ik raakte in paniek, wat zou ze nu met mijn broer doen? Ik keek geschrokken rondom mij wie ik kon roepen voor hulp. Maar ik zag niemand en wilde in huilen uitbarsten.

Ik zette mijn handen in het water en begon als een bezetene te slaan om te proberen haar te verstoren en hopelijk zou ze mijn broer loslaten. Het leek te werken want ze keek ineens in mijn richting, met een geschrokken en tegelijkertijd kwade blik. Ik kreeg kippenvel over mijn geheel lijf toen ze me aankeek, haar ogen waren gitzwart. Het leek alsof ik in ogen van de duivel keek. Ik weet niet als haar ogen altijd zo waren, of als ze me wilde afschrikken door ze zwart te maken. Maar ze waren in ieder geval ijzingwekkend om te zien.

Van de schrik liet ze mijn broer los en met een snelle beweging schoot zij een eindje door het water, ongeveer 2 meter verder van mijn broer af. Ze kwam toen halfjes met haar hoofd boven water en keek mij aan. Afwachtend, leek het …. Ik weet niet wat ze wilde eigenlijk.

Lionel kwam boven water, nietsvermoedend en onschuldig om zich heen kijkend, alsof hij geen besef had wat hem net overkomen was. Hij was verbaasd me te zien bij de brug, hij begon te lachen “wat doe je hier? Je mag toch niet bij het water komen” zei hij. Hij was nog niet eens uitgesproken of ik zag paniek in zijn ogen. Hij gilde het uit van ellende, bleek dat die watra mama hem aan zijn enkels vast hield en krachtig trok richting de diepte.

“Help me!!! Help me!!! Iemand trekt aan mijn enkels, hou me vast” gilde hij terwijl hij paniekerig zijn handen naar mij strekte. Ik greep hem met alle kracht vast die ik in me had en begon luidop te bidden. Ok begon ook uit te schelden “jo mapiema beest, laat hem los!!! Laat hem los jij demoon, ik bestraf je in Jezus christus zijn naam!!! laat hem los, nu meteen… laat hem LOS!!!!”. Ik weet niet wat ik allemaal gezegd heb, maar ik leek ineens een priester in de kerk. De woorden kwamen als een waterval uit mijn mond, terwijl ik uit alle macht bleef trekken aan mijn broer zijn handen. Ik zou nooit los laten!!!!

Ik weet bij god niet als je gebed moest toepassen voor dit soort wezens, maar uit paniek begon ik god zijn naam aan te roepen. Ondertussen vocht ik met alle kracht om mijn broer vast te houden en hem naar me toe te trekken. Hij vocht ook even hard om niet meegesleurd te worden, hij schopte en trapte met zijn benen. Uiteindelijk lukte het om uit de greep van dat ‘ding’ te komen en Lionel kwam hijgend, proestend en met rode ogen het water uit.

Die watra mama had gewoon opgegeven, want ineens liet ze los en was nergens meer te bekennen. Of misschien wilde ze niet betrapt worden, want mijn broer en ik hebben zo luid staan gillen, dit had haar blijkbaar laten schrikken. Ze dacht misschien dat iedereen van het dorp zou komen voor hulp of mijn gebed had zijn werk gedaan. Ik heb geen idee, belangrijk was wel dat ze mijn broer los liet. Ik begon zelf ook te huilen, ik beefde helemaal en mijn broer ook. Hij leek verward en niet wetende wat hem overkomen was. Het was echt een zwaar gevecht geweest om hem los te krijgen en ik kan dat met geen pen beschrijven.

Ik zag gewoon vlak voor mijn ogen hoe mijn broer bijna dood zou gaan en heb me nog nooit zo machteloos gevoeld. Maar ben blij dat ik uiteindelijk niet opgegeven heb en mijn alles gegeven heb om hem te redden en hem niet los te laten. Ik was zo trots op me zelf, dat ik hem heb kunnen redden. Ik was god echt dankbaar dat hij mijn redding geweest is en dat ik mijn broer nog had naast me.

“Laten we snel weg van die brug gaan, want straks komt dat ding weer terug om je het water in te sleuren. Deze dingen hebben streken, dalijk is ze nog precies hier ergens” zei ik nog steeds snikkend en paniekerig. We renden gauw zo ver mogelijk van het water af. Toen we even tot rust kwamen om alles tot ons te laten bezinken aan de oever, zagen wij aan Lionel zijn enkels dat ze helemaal bont en blauw waren. Alsof iemand hem afgetakeld had en geslagen had aan zijn enkels. Zeer vreemd, maar het was echt duidelijk te zien.

Wij gingen na dit gebeuren in alle haast naar huis. Maar eenmaal thuis gekomen was mijn tante er niet om haar alles te vertellen. Lionel voelde zich extreem moe, alsof hij een marathon gelopen had. Hij wilde precies zo gaan slapen omdat hij zijn ogen niet open kon houden, maar ik stuurde hem om eerst te gaan douchen want hij kon niet precies zo in bed. Moeizaam deed hij wat ik zei en daarna viel hij als een blok in slaap.

Later toen mijn tante thuis kwam vertelde ik haar het hele verhaal. Ze schrok natuurlijk, maar ze wist dat dit soort dingen nu eenmaal vaker gebeurden in het kamp. Iedereen had het er wel over omdat er regelmatig vreemde dingen gebeurden op het water of in het bos. Tante heeft met me gebeden en gaf me enkele tips om extra voorzichtig te zijn. Ze kon trouwens niet veel meer doen, want deze ‘dingen’ zijn daar eenmaal en niemand kan ze weghalen. “Ze zijn ook een deel van de natuur en de spirituele wereld, we moeten maar met ze leren leven. Het is maar hopen dat ze ons met rust laten, want wij laten ze ook met rust” zei ze.

De volgende ochtend toen Lionel wakker werd, vertelde hij me dat die watra mama in zijn dromen geweest was om hem te zeggen “Lionel, je zus was onrein en toch kwam ze bij het water, waarom wil ze onze leefomgeving vervuilen? Ik stel dat niet op prijs, en ik vond het echt niet leuk dat ze ons kwam storen. Jij bent van mij, ik wil jou tot de mijne maken. Kom weer bij het water want volgens mij gaan we het samen leuk hebben”.

Mijn broer kon zich toen weer wat meer herinneren over zijn ontmoeting met die watra-mama. Want toen hij pas uit het water kwam leek hij compleet verward te zijn.

Wij hebben verder geen last gehad van die watra-mama, omdat een oudere man (culturu sma) van het dorp ons een soort van ‘wasie’ gegeven heeft. Een soort van offer aan het water als bedoeling dat wij dan met rust gelaten moesten worden door de wezens van het water. Want het water heeft meerdere spirituele wezens die er wonen, dus die ‘wasie’ was echt even nodig. Sinds dit gebeuren waren we zeer voorzichtig als we naar de rivier moesten en er waren altijd volwassenen met ons.

Tot nu toe is alles goed gegaan en we hopen dat het zo blijft. Want die watramama heeft duidelijk gemaakt dat ze mijn broer wil hebben en ze kan elk moment haar slag slaan als ze daartoe de kans krijgt. Ze wacht hoogstwaarschijnlijk af dat Lionel een keer alleen naar het water gaat, zodat ze haar slag kan slaan. Want soms krijgt hij dromen waar ze hem vraagt alleen terug te gaan. Dus wij proberen zoveel mogelijk weg te blijven van het water.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.