STORY 628: HET BEKENDE APPARTEMENTEN COMPLEX

🟥 Ingezonden door: Naina

        ⚜️HET BEKENDE APPARTEMENTEN COMPLEX ⚜️
———————

Hallo OST lezers, mijn volgende verhaal speelt zich af op een appartementen complex in Suriname. Het ligt op een bekende plaats en velen zullen het misschien ook herkennen, maar ik vraag u om de namen toch weg te houden uit de comments. Het is niet mijn bedoeling om aan iemands inkomen te gaan middels mijn verhaal.

Wij gaan een aantal jaren terug in de tijd. Dit appartementen complex is eigenlijk gemaakt voor buitenlanders. Heel netjes en ook een beetje lux, maar omdat de eigenaar niet genoeg reclame maakte kreeg hij heel weinig toeristen daar, misschien ook vanwege het feit dat het niet in een aantrekkelijke buurt is.

Omdat de zaken dus slecht draaiden besloot de eigenaar om de appartementen te verhuren aan wie dan ook wilde betalen. Zo kreeg je daar dus een hele variatie aan mensen. Van studenten tot getrouwde mensen tot bejaarde familieleden die op vakantie waren. Om de studenten tegemoet te komen zodat ze in alle rust konden studeren waren er bepaalde regels waaraan de huurders zich moesten houden. Bijvoorbeeld niet te veel of te vaak bezoek, vooral niet in de avonduren. De koppels die er woonden mochten geen kinderen hebben en er mocht geen luid muziek gedraaid worden etc.

Uit deze groep mensen hadden de studenten het het zwaarst. Zij konden meestal niet alleen een kamer betalen en ze mochten met hun tweeen een kamer delen. Zo woonden er in kamer 13 twee vriendinnen genaamd Tahira en Shamara. En in kamer 14 woonden er 2 vriendinnen genaamd Rebecca en Shivani. Toen deze meiden met elkaar kennis gemaakt hadden werden ze goede vrienden van elkaar. Ze deden heel veel samen zoals uitgaan, samen studeren, lol met elkaar schoppen en zelfs samen koken en eten. Het was een gezellige boel, maar ze waren nooit anderen tot last.

Shamara had al een vriend en al heel gauw besloot ze om bij hem te gaan wonen. Ze liet haar opleiding en haar vriendinnen alleen en vertrok. Nu woonde Tahira alleen, maar ze troostte zich want ze had Rebecca en Shivani nog. Na een poos leerde Shivani ook iemand kennen, en die trouwde halsoverkop en vertrok ook. Nu bleef Rebecca alleen in kamer 14 en Tahira alleen in kamer 13. De meiden hadden heel veel aan elkaar en ze werden hechtere vriendinnen. Ze hadden elk wel een vriend, die kwamen ook op bezoek, maar deze 2 dames waren vast besloten om hun opleiding af te maken en dan te trouwen of samen te gaan wonen en niet als Shamara en Shivani te doen.

Na een poos zochten de vriendinnen een baantje. Dus naast school deden ze nu ook een baan, hierdoor zagen ze elkaar heel weinig nu. Alle vrije tijd brachten ze dan met hun vriend of familie door, of gewoon alleen op hun kamer. Geen van de meiden waren uitgangstypes. Ze bleven gewoon thuis. Wanneer ze elkaar tegenkwamen maakten ze gauw een babbeltje met elkaar, maar echte gesprekken konden zij niet meer voeren vanwege de drukte.

Na een poos begon Tahira opeens heel veel ruzie met haar vriend te krijgen. Ze vond dat hij geen tijd voor haar maakte, hij ging liever met vrienden uit en liet haar alleen wetende dat ze nooit zonder hem uitging. Dit alles maakte haar erg boos, verdrietig en op den duur erg depressief. De ruzies kwamen erg vaak en ze werd soms zo wanhopig en depressief dat zij aan zelfmoord begon te denken. Wanneer ze weer eens ruzie had en verdrietig was leek het alsof ze zichzelf niet meer was, ze huilde en gilde in haar kamer. Ze had haar handelingen niet in de hand. Ze deed echt gek. Nadat ze een poos flink gegild en gehuild had, leek ze te kalmeren en wanneer ze weer tot rust was leek het alsof iemand anders dat allemaal gedaan had.

Deze dingen gebeurde erg vaak, maar Tahira besprak ’t met niemand. Ze vroeg zich wel af of de andere huisgenoten er niks van merkten, en of ze niets hoorden. Niemand deed vreemd tegen haar. Niemand vroeg haar ook iets erover, dus liet ze het zo liggen. Wanneer Tahira buitenhuis was voelde ze zich helemaal niet meer verdrietig. Er was geen enkele druk en ze was gewoon d’r vrolijke zelf. Moment dat ze aankwam op de plek waar ze woonde leek het alsof er een donkere wolk daar hing, en meteen veranderde haar gemoedstoestand.

Tahira begon dit vreemd te vinden en ze lette extra goed op zichzelf. Ze merkte dat ze nooit ruzie kreeg met haar vriend wanneer ze aan ’t werk of op school was. Alle ruzies ontstonden wanneer ze op haar kamer was. Ze maakte wel heel veel vervelende dingen mee aan het werk, maar ze werd nooit erg boos als ze op kamer werd, en ze kreeg nooit met iemand ruzie. Ze ontdekte ook dat ze op de momenten dat ze ruzie kreeg helemaal niet zichzelf was. Het leek alsof ze door iets overgenomen werd.

Op een zaterdag was Tahira vrij en zat ze op het balkon toen Rebecca uit haar kamer kwam. Toen Rebecca haar zag keek ze gauw weg, maar Tahira groette haar toch en nodigde haar uit om bij haar te komen zitten. Rebecca gedroeg zich vreemd en het viel Tahira meteen op. Toen Rebecca zat vroeg Tahira hoe ’t met haar ging enzo. Rebecca wilde niet praten en zag er echt verslagen uit. Haar ogen waren ook rood aangelopen, het leek alsof ze flink gehuild had. Tahira vroeg nog een paar keer wat er aan de hand was toen Rebecca zei: “je hebt me gisteravond gehoord he?” Tahira zei: “jou gehoord? Waarover heb je het? Was je aan de deur? Sorry, maar ik heb je echt niet gehoord, anders zou ik zeker voor je openmaken”.

Rebecca zei dat ze niet aan de deur geweest was. Tahira vroeg wat ze dan bedoelde. Rebecca zei: “toen ik gisteravond gilde en op de muur sloeg. Toen moet je me gehoord hebben”. Tahira kreeg een shock. Ze zei dat ze niets gehoord had, ze was de hele tijd thuis, en ze was laat naar bed, maar ze heeft echt niets gehoord. Rebecca zei: “dat kan niet. Je kan me gewoon zeggen dat je me al die keren gehoord hebt, maar je wilde niet bemoeien. Ik had gedacht dat we goede vriendinnen waren. We wonen pal naast elkaar, en als je me die keren hebt horen gillen zou je me zeker vragen, maar je hebt me nooit iets gevraagd”. Tahira keek haar echt met grote ogen aan. Ze zei: ”Rebecca waarover heb je het in godsnaam. Wanneer heb je gegild, en waarvoor?? Was er iemand in je kamer? Had je pijn?” Tahira begon zich nu echt schuldig te voelen.

Rebecca keek haar op zo een vervelde manier aan. Ze zei: ”hou op met doen alsof he. Ik huil zo vaak zo luid, en als ik niet meer kan begin ik gewoon te gillen en te bonken op de muren. Het gebeurt zo vaak, je moet me weleens gehoord hebben”. Tahira haar hart klopte in haar keel. Ze hoorde dit van Rebecca, dit alles wat zij zelf ook meemaakte. Voorzichtig vroeg ze aan Rebecca of ze de waarheid vertelde. Rebecca schold haar uit.

Ze zei:” waarom zou ik over zoiets liegen?”Tahira vroeg haar: ”wil je me a.u.b. vanaf het begin vertellen wat er precies aan de hand is.
Verbazing boven verbazing bij Tahira toen ze haar “eigen” verhaal daar hoorde. Rebecca kreeg de laatste tijd erg veel ruzie met haar vriend. Ze werd zo radeloos door alle verdriet dat hij d’r gaf dat ze gewoon alleen huilde en gilde, en als het haar teveel werd begon ze op de muren van haar kamer te bonken.

Ze had zelfs een paar keer geprobeerd om zelfmoord te plegen. Tahira kon haar tranen niet meer inhouden. Ze begon meteen haar verhaal te vertellen, en nu was het Rebecca’s beurt om te schrikken. De meiden keken elkaar een hele poos sprakeloos aan. Toen vroeg Tahira aan Rebecca of ze zich buitenhuis ook zo gedroeg, en Rebecca gaf aan van niet. Buitenhuis was ze anders. Beide meisjes waren rustige type’s dus ze hadden wel door dat er iets niet in orde was.

Tahira zei tegen Rebecca:” ga je aankleden, we gaan een stukje lopen”. Rebecca wilde protesteren omdat ze nog zoveel te doen had, maar Tahira wilde niks horen en zei:” over 10 min zie ik je bij de poort”. Na 20 min waren de meiden al op straat. Ze hadden niet echt een eindbestemming, maar liepen gewoon. Rebecca vroeg waarom ze uit huis gesleurd was, waar ze zoveel te doen had. Tahira zei, dat wat ze te zeggen had dat niet bij het appartement kon plaatsvinden.

Tahira vroeg Rebecca of ze het ook niet vreemd vond, dat ze allebei dezelfde dingen meemaakten terwijl er niet echt een reden tot ruzie was in de meeste gevallen. Rebecca gaf wel toe dat het raar was. Tahira zei dat ze dacht dat het aan het appartement ligt. Er zal daar zeker wat gebeurd zijn, een moord of een zelfmoord en de geest viel hun lastig. Rebecca wilde het woord “geest” niet horen. Ze was vreselijk bang. Tahira zei ook, wanneer we luid in de kamer praten hoor je een gedempte geluid in de kamer er naast. Hoe komt ’t dat we zo luid huilen en gillen en dat niemand het hoort. Tahira had echt nooit Rebecca horen gillen en andersom ook niet. Tahira zei dat er echt iets daar is dat hun lastig valt.

Ze spraken af, om meer met elkaar in contact te zijn, en mocht ’t zijn als zoiets hun weer zou overkomen zouden ze meteen contact met elkaar maken. En ook zouden ze deze dingen niet daar luidop bespreken, want wie weet wie of wat er meeluisterde. Ze zouden proberen om de hele tijd met elkaar te “pingen”(BB-tijd). Daarna ging er een hele poos voorbij zonder dat er wat gebeurde. De meiden, slim als ze waren, hadden het wel door hoor. Er gebeurde eerst altijd wat daar, en moment dat ze erover gesproken hadden gebeurde er ineens niets meer. Ze besloten om zo snel als mogelijk weg te gaan van daar. Samen met hun vriend zochten ze een ander woning en verhuisden kort na elkaar van daar naar hun eigen huis.

Tahira en Rebecca hadden nog altijd contact met elkaar en ze bespraken vaak ook alles wat hun overkomen was. Ze trokken beide de conclusie dat er iets mis was daar, en waren de meiden zwakker geweest dan was het 1 van hun zeker gelukt om zelfmoord te plegen. God zij dank waren ze sterk en kwamen ze er levend van af.

Ze gingen verder met hun eigen leven. Rebecca was inmiddels al mama van een jongetje, want kort na haar vertrek uit ’t appartement raakte ze zwanger. Het was precies 2 jaren nadat de meiden van daar vertrokken waren toen Tahira vroeg s’morgens wakker gebeld werd door Rebecca. Tahira nam op en begon meteen te klagen waarom Rebecca zo vroeg belde. Rebecca kwam nauwelijks uit haar woorden. Helemaal buiten adem zei ze: Tahira….Tahira….”. Tahira was nu wel klaarwakker want Rebecca klonk bang, ze zei tegen haar om te kalmeren en te vertellen wat er aan de hand was. Rebecca vroeg of ze iets op Facebook gelezen had, en Tahira zei:” nee, we waren gisteravond uit, laat thuis en we sliepen nog tot jij belde. Wat is er aan de hand?”

Rebecca zei: “Tahira, ik kan je niet vertellen, het wordt me even te veel. Kijk op FB op zo zo een pagina dan zie je het wel”. Tahira was erg nieuwsgierig geworden en ze belde meteen af, zonder zelfs te groeten. Toen ze op de page was die Rebecca genoemd had zag ze: “ZELFMOORD BIJ APPARTEMENT X. EEN JONG MEISJE HEEFT ZICH VAN KANT GEMAAKT VOOR EEN TOT NOG ONBEKENDE REDEN. HET MEISJE VERBLEEF ALLEEN IN DE KAMER EN ZE HEEFT ZICH IN DE AVONDUREN VAN KANT GEMAAKT. ZIJ HAD EEN AFSPRAAK DE VOLGENDE OCHTEND MET HAAR ZUS, EN TOEN ZIJ NIET REAGEERDE OP DE TELEFOONTJES EN SMS-JES VAN HAAR ZUS BRAKEN ZIJ DE DEUR OPEN EN VONDEN HAAR LEVENLOOS LICHAAM.

Tahira’s hart klopte in haar keel. Ze wist al over welk appartement het ging, en nu wilde ze weten over welke kamer/ meisje het ging. Misschien hadden ze haar gekend. Ze belde ex- huisgenoot op om naar de naam te vragen en toen ze de naam hoorde ontdekte ze dat ze dit meisje niet kende. Toen vroeg Tahira in welke kamer ze verbleef, en haar hart sloeg enkele slagen over toen ze hoorde dat het meisje in kamer 13 verbleef….Tahira’s oude kamer was dat….Zoveel dingen gingen nu rond in haar hoofd. Ze belde af en belde Rebecca weer op. Ze zei:” Rebecca weet je wie het was?” Rebecca zei dat ze de zus van dat meisje toevallig kende, maar dat meisje niet. Tahira vroeg of Rebecca wist in welke kamer dat meisje woonde en Rebecca vertelde van wel. Ze had dezelfde ex-huisgenoot gebeld om ernaar te informeren.

Dit gebeuren had erg veel impact op de meiden, meer op Tahira omdat zij een paar jaar in dezelfde kamer verbleef. Ze dacht eraan dat was ze zwakker van geest geweest, dan kon zij dat geweest zijn vandaag wiens lichaam daar gevonden werd. Of het kon ook Rebecca geweest zijn. Ook voelde ze zich schuldig dat ze niemand over de dingen verteld hadden wat ze allemaal daar meegemaakt hadden, misschien hadden ze levens kunnen redden. Of tenminste 1 leven, maar nu was het te laat daarvoor. Rebecca had haar zoontje om haar af te leiden en ze zat er niet zo lang mee, maar Tahira zat er wel lang mee. Toen ze haar verhaal aan mij vertelde wilde ze graag weten wat er precies in de kamer aan de hand was. Ik ging voor haar kijken en ontdekte erg onsmakelijke dingen.

De eigenaar van het appartement aanbad “iets”, maar hij kon het niet meer betalen. Ze hadden “het” reeds met 1 van hun kleinkinderen betaald, maar het ding eiste jaarlijks een betaling. Toen het de mensen niet meer lukte, hebben ze een ander oplossing gezocht. Ze hebben appartementen gebouwd in de hoop om zo hun “offers” te kunnen vinden. Onschuldige mensen werden dan aan hun lot overgelaten met het “ding”, tot het het ding lukte om een slachtoffer te maken.

Tahira en Rebecca waren erg sterk. Hun geloof in God was groot, daarom konden zij tijdig ontdekken dat er daar iets niet pluis was, en waren zij optijd van daar vertrokken. Dit onschuldig meisje was niet sterk genoeg om te vechten, en heeft haar leven verloren. Indien u zou weten hoe zij een eind aan haar leven gemaakt had zou u denken: “dat is onmogelijk”, maar dat was het wel, het is haar gelukt omdat er daar andere dingen afspeelden.

Beste lezers, bedankt voor het willen lezen. Ik heb met opzet de naam van het Appartementen complex niet genoemd, om de identiteit van het slachtoffer te beschermen. Ook heb ik de manier hoe zij een eind aan haar leven gemaakt had niet genoemd, omdat het niet 1 van de gebruikelijke dingen was, het leek echt onmogelijk dat het haar zo gelukt was, en het was erg in opspraak.

Indien ik het hier zou noemen zou men gelijk weten over wie het gaat. Een advies naar mensen die een kamer/ appartement/ huis gaan huren, laat het nakijken door iemand voordat je daarin gaat blijven. Je kan nooit van te voren te weten komen wat er daar allemaal huist. Een buurt onderzoek levert niet altijd de gewenste resultaten.

Laat je woning daarom altijd nakijken en eventueel inzegenen, voor je eigen veiligheid en voor de veiligheid van je dierbaren.

⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.