STORY 615: NOOIT MEER BERLIJN VOOR MIJ

⬛️ Ingezonden: Princess Renu

               ⚜️NOOIT MEER BERLIJN VOOR MIJ!⚜️
——————

Goedemorgen OST leden, ik had kort geleden een topic geplaatst over het recreatiegebied genaamd Berlijn in Suriname, maar wil nu mijn volledige ervaring delen. 

Wij besloten naar Berlijn te gaan met het gezin en een gezellige groep mensen. Toen wij daar aangekomen waren was het al voorbij 6:00PM. We hebben alle spullen gauw uitgepakt en begonnen daarna meteen te koken want de kinderen hadden enorme honger. Mijn dochter zei tegen mijn man “papa, kijk wat doet die vrouw daar?”. Mijn man wilde natuurlijk ook weten waarover ze het had, maar hij zag niemand in de richting waar zij wees. “Ach, zeg geen domme dingen meisje, er is helemaal niemand daar. Neem je Ipad en ga een beetje internetten en je zelf bezig houden” zei hij.

Mijn man geloofde haar wel, maar hij wilde haar niet overstuur maken door geschrokken te reageren. Hij vertelde mij toen ook niet wat er op dat moment gebeurd was. Hij wilde ons uitje niet verpesten.

Die avond hebben we het nog ontzettend leuk gehad, we hebben muziek gedraaid, gezongen, gedanst, heerlijk gegeten en taart gesneden want er was een jarige tussen ons. Ik voelde me later niet zo best dus heb een paracetamol pilletje ingenomen. Ik ging liggen in mijn hangmat samen met mijn dochtertje nadat ik haar gebaad had met wat kreek water. Terwijl wij lagen te slapen ging de rest van de groep naar de kreek om te gaan baden.

Mijn dochter en ik schrokken ineens wakker terwijl de anderen weg waren, omdat iemand een witte doek over mijn hangmat gegooid had. Tenminste zo zag het eruit, en ik was meteen klaarwakker. Ik dacht in de eerste instantie dat het misschien één van de anderen van de groep was die dit gedaan had. Ik riep meteen luid "waarmee zijn jullie bezig? Wat willen jullie?", omdat ik wist dat niet een ieder naar de kreek gegaan was om te baden. Maar toen ik vanuit mijn hangmat keek, zag ik naast mij een vreemde vrouw volledig in het wit gekleed staan.

Ik schrok natuurlijk wel even, maar bang was ik niet, ik weet zelf niet waarom ik geen angst had. Er was geen dreiging te voelen en misschien dat ik daarom ook niet bang was. Ik deed mijn ‘mofo taki’ (zegje) dat ik niemand kwaad kwam doen en gewoon daar was voor wat ontspanning met de familie. Ook dat ik de plek zou respecteren en niks verkeerd van plan was. Uiteraard kreeg ik geen antwoord van deze mysterieuze vrouw en ineens verdween ze vlak voor mijn ogen.

Mijn oudste dochter van 15 kwam net terug van de kreek, ze was nat en had het koud, wilde zich verkleden en zij heeft die vrouw nog net kunnen zien. Ze kwam op het ‘juiste’ moment om een glimp van haar op te kunnen vangen.

Toen mijn man en de andere terug kwamen, vertelde ik hem dat de plek ‘dingen’ had en dat ik me een beetje zorgen maakte. Hij zei “relax maar, we doen niks verkeerd en we kunnen niet plotseling vertrekken, dat zou raar zijn naar de anderen toe. We blijven gewoon en gaan morgenochtend vroeg terug naar de stad”. Ik stemde ermee in, hij had misschien wel gelijk. Die vrouw had mij trouwens ook niks aangedaan, misschien wilde ze ons gewoon laten weten dat we netjes op de plek dienden te zijn.

Maar verder die avond zag mijn zwageres die dame die gekleed was in het wit. Ze begon te praten tegen mijn zwageres en zij vertelde dat haar naam Justia was, ze was vermoord daar op de plek en ze wilde gerechtigheid.

Die vrouw in het wit vroeg vervolgens “kom met mij mee naar de kreek, jij alleen ..... kom in het water en doe dan één van jouw kaarsjes aan die je net uitgeblazen hebt op jouw taart”. Mijn zwageres raakte in paniek en was behoorlijk bang geworden. Het was erg moeilijk voor ons om haar tot bedaren te brengen want ze was helemaal overstuur geraakt van dit gebeuren. Wij deden allemaal ons uiterste best.

Wij gingen naar de beheerder zijn woning aldaar, maar hij was nergens te vinden en niemand kwam naar buiten. Als hij zo diep sliep of er niet was weten wij niet maar hij was in ieder geval nergens te bespeuren.

Wij begonnen ten einde raad gewoon te bidden en het die dame in het wit die liet zich nog steeds zien. Tijdens ons gebed bleef ze wel op afstand. Maar ineens begon ‘iets’ met stenen te gooien op het dak van de woning waar wij logeerden. Wij hoorden daarbij ook een mannelijke stem, die sprak maar we konden er niks van verstaan. “Laten we hier weggaan, ik voel me hier niet goed bij. Dit jaagt mij de stuipen op het lijf en de kinderen zijn ook hartstikke bang” zei ik tegen mijn man.

Hij zei “het is veel te laat om met de kids te gaan rijden, het is nu al 1:00AM, het is echt niet veilig dit te gaan doen, laten we even wachten tot het licht geworden is”. Hij had gelijk, wij moesten gewoon sterk zijn en hopen op het beste.

Wij zijn dus gebleven en hebben nog nooit zoveel gebeden in ons leven als op dat moment. Gelukkig werd het gedurende de nacht wat stiller alsof niks gebeurd was. Daar was ik blij om, maar in de ochtend uren zag ik ineens mijn zwageres die mijn dochter vast hield. Ze liep met haar richting de kreek, erg vreemd want ze had daar mijn toestemming niet voor. Het leek ook niet alsof mijn zwageres bij zinnen was. Toen ik haar richting de kreek zag lopen, heb ik uit kwaadheid en paniek keihard geroepen dat ze mijn kind terug diende te brengen.

Meteen stapte ik naar haar toe en griste het kind uit haar armen. Ze keek geschrokken en verbaasd, maar ik voelde gewoon dat iets niet in orde was. Waarom zou ze anders mijn kind zonder mijn toestemming ineens naar die kreek brengen? Wat was haar bedoeling? Zat er iets in haar op dat moment die mijn kind iets aan wilde doen? Ik weet het niet, maar ik had er een akelig gevoel over dat dit niet normaal was.

Mijn zwageres keek me verder de hele tijd boos aan, maar ik bleef haar uit de weg. In de auto is ze wel meteen in slaap gevallen alsof ze echt uitgeput was. Ik denk echt dat iets bezit van haar genomen had, vandaar dat ze automatisch met mijn dochter naar de kreek wilde. Sindsdien heeft mijn zwageres een grote vrees voor plekken buiten de stad. Ik moet eerlijk zeggen dat ook ik, sinds dit gebeuren het niet echt zo heb met plekken buiten de stad. Het geeft me gewoon een angstig gevoel als ik alleen maar eraan terug denk.

Ik vraag me tot de dag van vandaag af, waarom wilde die vrouw dat mijn zwageres met die kaars in de kreek moest gaan? Wat was haar doel? Zou ze haar laten verdrinken op haar jaardag? Het blijft een raadsel voor ons allen.

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.