STORY 606: MIJN DIERBARE BAAN

🟪 Ingezonden door: S.S

                        ⚜️MIJN DIERBARE BAAN⚜️
———————————

Beste admin en OST leden, ik wil graag mijn verhaal delen, maar wil anoniem blijven.

Ik werkte 3,5 jaren voor een bekend bedrijf in Suriname. Nadien heb ik ongeveer een jaar een pauze genomen, omdat ik mijn studie moest afronden in het buitenland, waardoor het voor mij niet mogelijk was door te gaan met werken. Mijn werkplek heeft 3 verschillende locaties in Suriname. De eerste 3,5 jaren werkte ik op een locatie waar ik verschillende shiften draaide van 3:00-15:00. Dit ging allemaal goed, totdat ik naar het buitenland moest voor studie. Ik heb kunnen afstuderen en het ging prima.

Nadien kwam ik weer naar Suriname en mocht ik van mijn oude werkgever opnieuw beginnen met werken.

Dit keer werkte ik op een project die 2:00am-13:00 pm open was. Ik werd toen te werk gesteld op hun tweede vestiging in Wanica. In de ochtend moest ik dus beginnen met werken, wat betekende dat ik in de ochtend de weg af moest leggen tegen 1:30am, zodat ik 2:00AM van start kon gaan. I was never bothering anyone. De eerste weken verliepen goed …geen problemen, ik moest een training volgen en succesvol afronden, nadien kon ik officieel weer van start met werken.

Zo gezegd zo gedaan, ik begon nadien met werken (na de training).

Mensen eerste week ging goed, ik was elke ochtend lekker vroeg op en was dus 2u al op het werk. Vanaf de tweede week was ik al een topper in mijn vak met leuke cijfers. Er zou een werk feestje zijn en 1 dag voor dat feestje werd ik abnormaal ziek. Ik kreeg tintelingen in mijn lichaam die ik nooit eerder gekend had. Mijn hoofd en lichaam waren helemaal lam. Ik kon niet eens zelf naar de dokter. Mijn opa hielp mij om via zijn dokter medicijnen te verkrijgen, waarna ik dus een week moest uitzieken.

Ik was eindelijk weer beter en kon de volgende maandag weer van start gaan aan het werk. Ik ging gezond uit huis en op het werk aangekomen achter mijn bureau kon ik eerste 2 uren normaal werken. Ik moest dus om 4:15 gaan voor een koffie pauze en die tijden was mijn werk kantine nog gesloten, maar ik had een eigen “badge” waarbij ik toch naar binnen kon. Dat hadden alle werknemers van daar. Mind you, ik heb alleen gezeten daar.

Ik maakte mijn thee en at mijn brood. Ineens na mijn pauze kreeg ik hele erge pijnen in mijn schouders en rug alsof iemand me heel hard geslagen had. Of ik kreeg een gevoel alsof iemand met ongeveer 200-300 kg op me rug was komen liggen. Zoveel pijn deed het. Ik werkte die dag normaal tot 11:30 am (hele shift). Thuis aangekomen masseerde ik mijn lichaam (nek en schouder) met balsem en ben gaan slapen.

De volgende dag op het werk moest ik dringend naar het toilet. Ik ben iemand ik ga meestal alleen urineren op het werk. Mijn grote behoefte deed ik dus thuis. Ik kwam 2:00 am aan en tegen 2:45 had ik erge buikpijn, waarbij ik het gevoel kreeg dat het diarree was. Ik ging naar het toilet en zat en boem alle lichten in het toilet gingen uit het was pik donker. Gelukkig had ik mijn mobiel en kon ik mijn flashlight aanzetten.

De plek waar ik werkte vochten vele mensen voor verschillende functies en as we all know they do ritual shit to keep & get higher positions. Ik was met een mindset daar mijn werk te doen, minding my own business en niemand te hinderen, zodat niemand mij lastig zou vallen .. but I was wrong. Guys, dezelfde dag moest ik weer om 4:15 mijn eerste koffie pauze nemen. Deze keer besloot ik in mijn ruimte te blijven en niet naar de kantine te gaan.

Hoe ik al buikpijn had, had ik geen zin te ontbijten. Mijn opa had tegen me gezegd “ga met een lemmetje naar het werk!”. Dit deed ik dus zoals me opgedragen was. Ik dacht in me zelf ‘laat me even kijken als mijn lemmetje nog in mijn tas is?!’, want mijn gevoel zei me dat iets niet goed was. Ik doorzocht mijn tas, en je gelooft het of niet. Mijn lemmetje was gewoon spoorloos, nergens te vinden. Ik wist heel zeker dat ik voor mijn vertrek een lemmetje in mijn tas gedaan heb.

Niemand die zomaar in mijn tas gegaan kon zijn, want mijn tas zette ik standaard in mijn locker naast mijn bureau.

Ik werd helemaal koud toen ik merkte dat mijn lemmetje er niet was. Ik kreeg automatisch kippenvel, ik begon te bidden in me zelf en vroeg god “AUB GOD, BESCHERM MIJ VAN AL HET KWADE”. Guys, the money was moneying, deze baan betaalde mij echt goed, dus ik wilde niet zomaar stoppen met werken op deze plek. Ik moest me sterk houden, ik kon niet zomaar ineens laten gaan. Misschien zou dit allemaal wel overwaaien op den duur, hoopte ik.

Uiteindelijk kwam een collega naar me van “Latoya, mie shie de dey dja ie absent mang. Je komt werken, maar je bent jezelf duidelijk niet. Je lijkt zo afwezig, is er wat?”.
Ik zei “nee hor, ik ben nog herstellende van mijn ziekte, misschien ligt het daar een beetje aan. Maar het gaat prima met mij hoor, maak je maar geen zorgen”.

De waarheid was anders, want ik bleef maar ziek en had vreselijke pijnen die bleven aanhouden. Een week ging voorbij en onderweg naar het werk kreeg ik auto pech. Mind you, ik reed rond 1:30AM naar het werk van zuid naar Wanica. Ik was er wel snel, want die tijden was er geen file. Ik ben iemand ik lette gebruikelijk altijd op mijn olie water, mijn batterij en service olie, voordat ik uit huis vertrok. Alles was gewoon prima in orde. Terwijl ik onderweg was, stikte mijn auto gewoon midden op de weg.

Ik stapte uit en wilde kijken in mijn motor als mijn batterij goed zat. Er stopte een heer die me vroeg als hij me hulp kon bieden. Ik dacht ‘oké ja ik ben alleen hier op de weg, laat me kijken als ik zijn hulp nuttig kon gebruiken’. Ik belde naar het werk dat ik auto pech had en laat zou zijn. Die heer heeft mijn motor bekeken, deed paar dingen met zijn hand rondom mijn batterij en kort daarna startte mijn auto normaal alsof er niets aan de hand was. Uit mezelf gaf ik die heer een 50 srd die ik bij me had en bedankte hem.

Ik reed verder, nog geen 5 minuutjes reed ik, alweer een ander probleem. Mijn autoband was nu plat. Oh mijn God. Wat een gezeik. Eerst mijn batterij, nu mijn band. Ik was like ‘nope, today is not the day!’. Ik nam mijn bijbel en heb gebeden, terwijl ik langs de weg stond en niet zelf mijn band kon verwisselen. Die dag zou ik al laat zijn dus ik heb gewoon gebeld naar huis als mijn broer me kon komen helpen met mijn band. Me broer nam niet op. Hij was iemand hij neemt altijd zijn telefoon op, maar op die dag it was a big ‘no!’.

Ik heb gewacht tot daglicht en mensen die langs zouden rijden om te vragen naar hulp. Ja ik heb hulp gekregen van een andere heer en die heeft mijn “reserve band” gezet op mijn auto. Nadien ben ik naar het werk gereden en ik was inmidels 5 uren te laat.

Kreeg dezelfde dag een waarschuwings gesprek met mijn leidinggevende dat ik te vaak ziek ben en nu ook laat kom.
Ik heb het aangehoord en mezelf verontschuldigd en hem (leiding gevende) beloofd niet meer laat te komen en niet zo vaak ziek te zijn. Ik wilde mijn baan koste wat kost niet kwijt raken, ik zou mijn uiterste best doen hiervoor. Mensen, dezelfde dag na het werk wilde ik me auto starten en ja het startte weer niet.

At this point heb ik een monteur van de overkant van mijn werkplek laten kijken wat er was en hij zei mijn motor is geklemd, ik heb een nieuwe motor nodig en die kost ongeveer even duur als een nieuwe auto. Ik schrok, want ik ging mijn auto altijd netjes op tijd servicen. Ik heb een sleep wagen gebeld en mijn auto naar een betrouwbare monteur gebracht. Die zei ook hetzelfde, dat mijn motor inderdaad geklemd was en het repareren daarvan even duur zou kosten als een nieuwe auto.

Mensen ik barstte in tranen uit. Mijn eerste auto is nu stuk, geen vervoer en ik bleef maar ziek worden. Ik wist bij voorbaat dat ik niet elke dag een taxi zou kunnen bekostigen om naar het werk te gaan. Het was van zuid helemaal naar Wanica. Ik was gewoon ten einde raad, ik was alles in 1 klap kwijt. Mijn auto en kort daarna kreeg ik ontslag van mijn werkgever, omdat ik niet meer aanwezig kon zijn wegens geen vervoer.
Mijn opa heeft me nadien pas naar een Pandit gebracht om mijn lichaam te checken en toen kwam ik tot de ontdekking dat een collega “iets” (zwarte magie) gedaan had om mij dwars te zitten/ uit de weg te ruimen, zodat ik mijn baan kwijt zou raken.

En ik moet toegeven, het is degene prima gelukt.
Ik ben gewoon alles kwijt geraakt wat belangrijk voor mij was. Die Pandit heeft enkele rituelen voor mij gedaan, en nadien werd ik langzamerhand weer de oude.

Ik heb nu een fijne baan en ik ben gezond. Ik ben uit mijn “doden pad” ontsnapt en met dit verhaal wil ik aanduiden hoe gemeen, laag, geslepen, koud, gevoelloos, wreed en jaloers collega’s kunnen zijn. Je kunt je gewoon niet indenken hoe de mens zo in elkaar zit, ondanks je ze niks aangedaan hebt. Want ik bleef altijd een ieder uit de weg en ging alleen naar mijn werk om mijn dagelijks brood te verdienen. Toch wilde men mij opruimen van deze aarde. Als ik daar was blijven werken, zou ik nu niet meer leven om jullie dit te vertellen. Ik zou op dit moment al een poos in mijn graf liggen.

Ik wens jullie een fijne ochtend verder,
Met stof tot nadenken...

⭐️⭐️= het verhaal is 30% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.