🟦 ingezonden door: Tim Marley
⚜️ZOU ZE GEWACHT HEBBEN?⚜️
--------------------------
Frisse ochtend OST familie, als jong ventje (héél lang geleden alweer) ging ik in de schoolvakanties vaak bij mijn oom en tante logeren.
Ik woonde met mijn ouders in de stad, mijn oom en tante een half uurtje rijden buiten de stad langs het water, een groot meer om precies te zijn.
Ik kon bij oom Paul en tante Joyce altijd onbezorgd over de landweggetjes fietsen, voetballen met mijn twee jaar oudere neef Erwin, of languit in het gras genieten van de zon en de grappen en grollen van hem. Want grappig was hij, de ene mop na de andere mop schudde hij uit zijn mouw. Zomers natuurlijk lekker zwemmen in het meer, en wanneer het in de winter streng genoeg gevroren had urenlang schaatsen tot de snotpegels onder je neus ook bevroren waren.
De warme beker chocolademelk die tante dan gemaakt had, en wij binnen naast de warme kachel nog steeds beetje verkleumd van de vrieskou opdronken, smaakte dan ook extra lekker. Moe en voldaan vielen wij altijd in slaap. Heerlijke dierbare momenten.
Maar de winter van 1980 zou alles veranderen....
Het jaar daarvoor vond er op ditzelfde meer tijdens een schoolreisje een ongeluk plaats met kanoën, een kano sloeg om en een 14 jarige meisje was daarbij noodlottig verdronken.
Op zich natuurlijk al afschuwelijk zo een drama, maar wat het nog intenser maakte: het was de klas waar mijn neef Erwin in zat. En helaas was Erwin degene die per de kano van het meisje liet omslaan, door er als grap met volle vaart tegen aan te varen. Ik vertelde al dat mijn neef van de grappen en grollen was, alleen liep deze grap totaal verkeerd af. Vanaf dat moment veranderde het karakter van mijn altijd zo vrolijke, gezellige neef.
Hij verbitterde, kon geen plezier meer vinden in wat hij deed. De afschuwelijke afloop van zijn als grap bedoelde actie sneed als een scherp mes door zijn ziel, de hele tragedie leek hem te achtervolgen.
Zo ook in die winter van 1980....
Het was Kerstvakantie dat ik weer richting oom, tante en neef ging. Ondanks de somberheid die als een deken over het gezin hing, ging ik toch maar die kant op. In goede tijden was ik daar altijd welkom, dus dan ook in slechte tijden je hoofd laten zien. Ja toch?
Het had al een paar dagen stevig gevroren, Erwin en ik besloten dan ook om een stukje te gaan schaatsen. Tante waarschuwde ons nog goed uit te kijken want niet overal was het ijs al even dik. "Natuurlijk tante, we zullen opletten.", was mijn antwoord. Eenmaal op het ijs leek het of Erwin zijn somberheid even kwijt was, zo ontspannen en vrij hij aan het schaatsen was.
Het jaar daarvoor, het drama jaar dus, was het meer niet dichtgevroren. We hadden dan ook een gevoel van "Ja wat hebben we dit gemist". Überhaupt waren wij na het ongeluk niet meer in of op het meer geweest, Erwin had er in die periode totaal geen behoefte aan.
Na zo een half uurtje baantjes trekken en gekke capriolen uithalen voelde ik dat ik moest plassen, dus zei Erwin dat ik even van het ijs af zou gaan want ik kon het echt niet langer ophouden. "Ja is goed, doe snel en ik zie je dan zo weer op het ijs.", was zijn reactie. Ik keerde mij om en schaatste richting de steiger, een meter of 100 verderop.
Nog een paar meter verwijderd van de kant hoor ik vanuit de richting waar ik Erwin achterliet plotseling een gekraak...een luide en uitgerekte "Neeeeee"...een plons...gevolgd door een afschuwelijke doodskreet...daarna stilte...letterlijk en figuurlijk een ijzige stilte.
Was het puur toeval en inderdaad precies waar tante ons al voor waarschuwde, dat het ijs niet overal even dik was?
Of was het zo dat het 14 jarige meisje gewacht heeft totdat Erwin alleen op het water was?
Ik denk het laatste.....
⭐️= het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties