🟥 Ingezonden door: Tiffany Djali
⚜️ZIEKENHUIS: NIET MEER VOOR MIJ⚜️
—————————
Beste Yvanna, hieronder een waargebeurd verhaal van mijn zus, die in AZ werd opgenomen.
Van Donderdag 24 januari 2019 tot Woensdg 27 februari 2019 lag ik in A.Z, in totaal waren het 35 dagen lang. Ik moet eerlijk toegeven dat dit een behoorlijk enge tijd was, toen ik daar bleef. Het was echt niet fijn.
Vanaf mijn opname was ik aldoor aan het overgeven, dit ging zo 8 dagen lang door. Ik was echt uit mijn doen, want ik vroeg me af wanneer ik weer beter zou worden, als dit überhaupt wel gebeuren zou en zou ik mijn huis wel weer terug zien?! Allerlei gedachten gingen door mijn hoofd. En indien ik wel weer beter zou worden, hoe lang ik daar in het ziekenhuis zou moeten vertoeven.
Ik kwam met vijf andere dames op een kamer te liggen bij de heren afdeling. Ook hier was het bijzonder eng voor me, want aldoor stierven er patiënten niet ver van mij. Ik heb zelf enkele keren de verpleegkundigen moeten roepen toen weer iemand gestorven was. Dit had echt een hele grote impact op mij, om dit steeds mee te moeten maken. Ik was echt bang, maar om een beetje afleiding te hebben probeerde ik babbeltjes te maken met de andere dames op onze kamer. Op deze manier hoefde ik ook niet teveel aan mijn ziekte te denken.
Op Donderdag 07 februari 2019, nadat de zusters welterusten zeiden, probeerde ik in slaap te vallen.
Ik viel in slaap, maar werd na middernacht wakker .. het was rond 1:00AM. Ik zag een groot gebouwde verpleegster naar mijn bed toe lopen met grote passen. Zij zag eruit als een mix van creools/ Hindoestaans. Het was schemerig maar ik kon voldoende uit maken hoe ze eruit zag. Ze had een mondkapje en een bril op. Toen ze bij mijn bed aangekomen was, nam ze mijn benen ruw vast en bond ze stevig aan het bed.
Ik raakte in paniek van dit wat mij overkwam, dus begon ik me hevig te verzetten. Ik vocht met alle kracht en schopte om me heen, maar doordat mijn benen vast zaten lukte dit mij niet al te best.
Ineens haalde de verpleegkundige een hele grote injectie tevoorschijn waarmee ze mij wilde injecteren. Plotseling schoot mijn linkervoet los van de riemen waarmee die vrouw mij vastgebonden had. Ik reageerde vliegensvlug en schopte dat mens met alle kracht die ik in mij had. Dit was leven of dood, zo voelde ik mij op dat moment. Ik was zo bang voor die vrouw en voor die injectie, dus die trap kwam heel hard aan en die verpleegkundige kwam te vallen. Ik zag haar net een blok naar achteren vallen, de schrik was op haar gezicht te lezen.
Paniekerig en vol schrik haastte ik mij richting de schakelaar om het licht weer aan te doen. Gelijk toen de lichten aan waren keek ik naar de richting van mijn bed, om te zien als ik die verpleegkundige ongeluk gegeven had. Dat was natuurlijk mijn bedoeling niet maar ik was bang.
En mensen ….. je gelooft het of niet,
Er was gewoon niemand daar! Die verpleegkundige die ik kort ervoor nog had zien vallen, ze was spoorloos! Ik bleef een hele poos kijken naar die plek, ik kon gewoon mijn ogen niet geloven van wat mij overkomen was.
De andere dames op onze kamer werden ook meteen wakker, omdat ik huizen ver begon te roepen naar de verpleegkundigen die nachtdienst hadden voor hulp. Zij renden naar mij toe om te kijken wat er aan de hand was. Ik realiseerde mij toen, dat ik bezoek gehad heb van een ‘takroe sanie’ (demoon). Ik heb meteen gebeden en god gevraagd mij te beschermen en de ruimte veilig te houden van alle demonische wezens.
Dit was geen fijne ervaring voor me hoor. Ik zou echt nooit meer in een ziekenhuis willen liggen na dit wat mij overkomen is.
⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties