🟧 Ingezonden door: Tim Marley
⚜️ZAL IK HEM WEER TEGEN KOMEN?⚜️
———————————
Frisse morgen OST leden, ik meld alvast dat dit geen superspannende gebeurtenis is geweest, maar voor mij persoonlijk een intrigerende ervaring.
En het begint zo:
Een aantal jaar geleden ben ik verhuisd van de woelige stad naar een rustige bosrijke omgeving. Ik was de drukte al een tijdje zat, naarmate je wat ouder wordt verlang je meer en meer naar rust en wat natuurschoon. De hectiek van verkeer en mensen... daar was ik wel een beetje klaar mee, dus op zoek naar een leuk huisje ver van die hectiek en menigte.
Mijn huis in de stad had ik al vrij snel kunnen verkopen, zo snel dat ik nog geen leuk huis buiten de stad had gevonden. Ik heb dan ook twee maanden bij mijn broertje ingewoond, totdat mijn oog viel op een prachtige omgebouwde boerderij met een behoorlijk erf aan de rand van een bos wat deel uitmaakt een beschermd natuurgebied. Dus heel veel mensen, op wat buren na, zijn er niet te vinden.
In de weekenden en vakantieperiodes wat wandelaars en fietsers, daar houdt het wel mee op. Ideaal voor mij dus, precies de rust, ruimte en natuur die ik zo graag wilde hebben. Ik kon mijn geluk niet op dat ik mijn droomhuis had gevonden, voelde mij dan ook heel snel al helemaal thuis op mijn nieuwe woonplek. Ondertussen een nieuwe baan gevonden in de nabije omgeving: medewerker bij het Shellstation verderop in het nabije dorp.
Na een late dienst kwam ik tegen middernacht thuis.
En wat ik altijd als eerste doe na thuiskomst is een rondje lopen met mijn Dobermann, Darko.
Zo ook die bewuste nacht, even een wandelingetje door het bos. Darko lekker de poten strekken en ik even in het hoofd rustig de dag doornemen. Af en toe het gekraak van takken door een vos, of hoog in de bomen de "oehoe" van een bosuil. Maar verder heerst er stilte. Plotseling hoor ik Darko, die een paar meter voor mij uitloopt op het bospad, grommen... ik schijn met mijn zaklamp richting Darko en zie op een omgevallen boomstam een silhouet.
Nu ben ik van nature niet heel bang uitgevallen maar sta toch heel even stil... om daarna op duidelijke toon "Hallo daar" richting het silhouet te roepen.
Ik hoor geen reactie maar zie wel beweging komen in wat nu duidelijk een mens op leeftijd blijkt te zijn, het licht van mijn zaklamp bevestigd dit. En voordat Darko tot actie kan overgaan (zoals het een trouwe viervoeter betaamt zal hij mij ten aller tijde willen beschermen) geef ik mijn afgerichte hond het bevel "Hier", wat voor het dier betekent dat hij direct naast mij aan mijn linkerbeen moet komen staan.
Opgelucht, want het is een oude man dus geen gevaar, loop ik richting de bejaarde man die wat verward in het licht van de zaklamp kijkt. "Maar beste oude baas, wat doet u zo laat nog in het bos?" is mijn vraag aan deze kalend en wit bebaard opaatje van wat ik zo inschat een jaar of 80. Met krakende stem krijg ik het antwoord "Ik ben verdwaald, weet de weg niet meer naar huis”.
"Waar woont u dan precies, en wat is uw naam?", is mijn volgende vraag. "Ik ben Anton van der Velden, woon op het Bospad nummer 5.", krijg ik als antwoord terug.
"Bospad nummer 5 zegt u, maar dat is hier vlakbij mijnheer Anton." Met in gedachte dat ik op nummer 8 woon van hetzelfde Bospad.
"Ik heb u daar nooit gezien mijnheer."
"Mijn zoon woont daar en ik woon achterop het erf." mompelt de oude baas.
De enige juiste beslissing die ik kan nemen is om de man naar zijn huis te begeleiden, wat ik vanzelfsprekend dan ook doe.
De afstand tussen mijn huis en nummer 5 is een paar honderd meter, dus makkelijk te doen. Voorzichtig en als steun haak ik mijn arm in de zijne. Op een rustig tempo lopen we het bos uit om zo op het Bospad te komen. Wat mij onderweg verbaast is dat mijnheer Anton wat koud aanvoelt terwijl het geen frisse nacht is, en dat zijn ademhaling heel rustig is, alsof hij überhaupt geen ademhaling heeft.
Maar nuchter als ik ben zal ik mij dit wel verbeelden, zo moe ik ben van een lange dag werken. Onderweg word er niet meer gesproken dan "Pas op daar ligt een tak, struikelt u daar niet over", en een "U moet de volgende keer maar niet meer alleen gaan wandelen". Na een minuut of 10 staan we voor de oprit van nummer 5. "Dank je wel, ik red het verder wel.", is wat mijnheer Anton mij toefluistert terwijl hij zijn arm losmaakt van de mijne.
En terwijl ik de oude baas nakijk terwijl hij achter het woonhuis verdwijnt, vraag ik mij af of zijn familie hem niet gemist heeft of dat dit de eerste keer is dat hij de weg naar huis niet meer weet...terwijl hij zo kort bij huis was.
De volgende middag besluit ik dan toch uit belangstelling/nieuwsgierigheid wederom een wandeling richting nummer 5 te maken. Eenmaal aangekomen loop ik de oprit op en bel aan. Een vrouw van mijn leeftijd doet open en wij groeten elkaar. "Bent u niet de nieuwe buurman van nummer 8, ik heb uw gezicht wel eerder gezien?", vraagt zij mij voordat ik haar kan vertellen over wat ik de afgelopen nacht in het bos heb meegemaakt. "Ja inderdaad, ik woon hier net een paar weken" zei ik.
Na eventjes over koetjes en kalfjes te hebben gekletst vraag ik haar hoe het met mijnheer Anton van der Velden is.
Ze kijkt mij aan alsof zij vuur ziet branden.
"Een kale oude man met witte baard die ik vannacht hier op nummer 5 thuis heb gebracht.", zeg ik haar verbaast door haar verbazing er direkt bij. "Maar buurman....mijn schoonvader is 6 jaar geleden begraven. Tijdens zijn dagelijkse wandeling in het bos hier verderop heeft hij een boom op zich gekregen”.
Verbijsterd loop ik terug naar huis.
Sindsdien wanneer ik met Darko na een late dienst in datzelfde bos loop, vraag ik mij af of ik ooit weer mijnheer Anton op een omgevallen boom tegen zal komen.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties