🟨 Ingezonden door: Roesine N
⚜️HET KON INEENS AFGELOPEN ZIJN⚜️
—————————
Beste OST lezers, 1 week voor mijn bevalling zag ik in de ochtend uren rond 3:00 in de nacht een zwarte schaduw die telepathisch tegen mij sprak.
Hij zei tegen mij "we hebben je nodig, ben jij hiertoe bereid om ons te helpen? Denk je dat je er ready voor bent?". Ik wist niet waar hij het over had.
Voordat ik antwoord kon geven, voelde ik hoe mijn geest uit mijn lichaam ging. Alsof het hardhandig eruit getrokken werd. Het was zo een apart en onwerkelijk gebeuren, ik raakte helemaal in paniek want er was niks wat ik kon doen om dit tegen te houden. Ik gilde “nee, neeeeejjjj …. Ik wil dit niet, ik weet niet waarom je dit met mij doet! Laat me met rust, ik wil niet dood, ik kan mijn familie dit niet aandoen, stop hiermee!!!!”.
Er werd gehoor gegeven aan mijn weigering en ineens was mijn geest weer in mijn lichaam. Die zwarte schaduw zei tegen mij “ik merk dat je nu nog niet ready bent, maar als je een dag voelt dat je ready bent om met mij mee te komen, zet een stoel op het achter terras! Dit is voor mij een teken dat je op mij wacht, ik zal je dan opnieuw op komen halen!”. Na dit gezegd te hebben, verdween de schaduw net zoals hij gekomen was.
Ik was sinds dit gebeuren zeer angstig, maar wilde niet dat ik gestrest was tijdens mijn bevalling. Dus probeerde ik er niet aan te denken.
Okay de dag van de bevalling brak aan,... alles ging prima. Ik kreeg een prachtige dochter. Alleen de Placenta was er nog niet volledig uit. Mij werd niets verder verteld, ik wist er dus niks van.
De volgende dag mocht ik weg. Die zelfde dag kreeg ik het zo verschrikkelijk koud, ik lag echt te bibberen. IK werd de volgende dag wakker, ziek als een hond, ik kon nauwelijks bewegen vanwege de hevige pijnen. Ik ben erover gaan lezen online en kwam tot de ontdekking dat het hoogstwaarschijnlijk de naweeën waren. Ik lag plat, het was alsof ik dood ging.
Dag 3:
Ik belde de huisarts, zelfde hoorde ik van hem, het waren de Naweeën. De pijn die ik voelde waren onmenselijk, ik kan het met geen enkele pijn beschrijven. Ik kreunde, gilde en kon nauwelijks praten hoeveel pijn ik had. Mijn man belde om een ambulance te krijgen voor me, maar ze vonden er zijn geen ambulances beschikbaar. Enige wat de huisarts voor me kon doen was medicatie sturen via mijn man tegen de pijn. De pijnstillers deden niks voor me.
Ik heb artsen van prive klinieken moeten bellen, 150$ wilden ze betaald worden voor hun hulp. Ik had het geld op dat moment niet en ik kon de pijn niet meer aan. Ik wilde niet verder leven. Ik vond de bedragen ook overdreven duur voor hulp. Mij Guardian angel (mijn moeder) zei “je gaat dood van de pijn, laat mij het voor je betalen schat! Je gezondheid is veel belangrijker voor me dan het geld”. Ik zei "mama, laat maar zitten".
Uiteindelijk zette mijn moeder door en schakelde die artsen in, een en gynaecoloog en dokter. Ze konden mijn adres eerst niet vinden, maar later is het ze toch gelukt. Elke beweging die ze maakten met mijn lijf of waar ze aanraakten, deed me ontzettend pijn. Ik gilde het gewoon uit, het was alsof ik gek werd. “God ik kan echt niet meer, ik ga dood!!! Dit is klaar, ik hoef zo niet verder te leven. Ik wil mijn dochter niet achter laten, maar deze pijn is echt vreselijk om te moeten doorstaan!!!” gilde ik huilend.
Mijn temperatuur werd gemeten, koorts 40 graden. De gynaecoloog heeft mijn buik geperst en daarna haar vinger in mijn vagina gebracht. Er kwam alleen vies zwart bloed te zien.
Het waren placenta resten, ik had een infectie opgelopen. Ze leken heel erg bezorgd en zeiden "ze moet met spoed naar het ziekenhuis.... nu!!! Ze is bezig dood te gaan". Ze riepen mijn echtgenoot aan de kant om hem de ernst van de situatie uit te leggen. Ik wist dat het geen nieuws was, want ik zag hem in huilen uitbarsten. Ik herinner dat Ik opgetild werd in een wit laken en vervolgens op een stretcher om naar de ambulance te brengen, die kort erna gearriveerd was.
Ik voelde het leven uit mijn lijf weg sijpelen.
Ik werd zwakker en zwakker.
Plotseling was ik mij ervan bewust dat die zwarte schaduw weer naast mij was. Hij zei niks maar was alles aan het gadeslaan. Mijn grootmoeder verscheen ook ten tonele, en ze hield mijn hand vast. Ook zij sprak niet. Even handig te weten, mijn grootmoeder was toen al jaren overleden. Dus dat zij zich ineens toonde aan mij, was zeer apart. Ik wist toen dat ik dit niet zou overleven, want vaak hoorde je van mensen die hun geliefde had zien sterven, dat ze overleden gezinsleden zagen aan het eind.
Nou, dit overkwam me ook …..
oma was er om mij op te halen.
Eénmaal in het Ziekenhuis aangekomen, werd ik met spoed opgenomen. IK kreeg te horen dat mijn bekken was geschoven. En zoals de artsen voorheen al zeiden, ik had een ernstige infectie opgelopen. Ik ging regelrecht naar de OK.
De artsen deden hun uiterste best mij te behandelen. Ik lag 2 weken op het randje van leven en dood. Ik voelde mijn oma's aanwezigheid heel sterk in deze 2 weken, alsof ze mij aan het beschermen was. Tussendoor zag ik haar rondom mijn bed lopen en mij zorgelijk aankijken. Langzamerhand ging het beter met mij en ik ben niet overleden. Ik was ervan overtuigd dat god en ook mijn grootmoeder over mij gewaakt hebben.
Na de twee weken mocht ik naar huis.
Na een maand toen ik weer kon lopen, bezocht ik mijn moeder om een beetje tijd met haar door te brengen. Terwijl ik met haar in gesprek was, ging mijn mobiele telefoon ineens over. Ik keek op het scherm en zag “mama”. Mijn moeder vroeg me waarom ik haar ineens aankeek. Ik liet haar zien dat zij me aan het bellen was, er stond ook op het scherm dat het haar mobiele nummer was.
“Maar ik bel je helemaal niet, hoe kan dat?” Zei ze. Mijn moeder haar mobieltje lag precies naast haar en de telefoon was ook niet in gesprek, ze wees het mij meteen.
Ik begreep er niks van, ik accepteerde het gesprek toch om te zien wat er gebeuren zou. “Hallo, wie is dit?” Vroeg ik. Ik kreeg geen antwoord, ik hoorde aan de andere kant van de lijn alsof iemand luisterde naar me. Dit duurde ongeveer een minuutje dat iemand luisterde. Daarna beëindigde degene het gesprek. Zeer vreemd, ik kreeg meteen kippenvel over mijn geheel lijf. Ik heb nooit ontdekt wat de bedoeling hiervan geweest is en welk ‘ding’ mij belde. Het kwam in ieder geval niet van mijn moeder.
Maar goed, betreffende die infectie was een vreselijke traumatische ervaring die ik heb moeten doorstaan. Ik ben letterlijk aan de dood ontsnapt, het had maar een haartje gescheeld. Ik heb mijn leven bijna verloren vanwege de slordige en nalatige werkwijze van het verplegend personeel tijdens mijn bevalling, want als ze de nageboorte correct eruit gehaald hadden zou ik nooit in zo een situatie belanden.
Sinds dit gebeuren geniet ik elke dag van het leven alsof er geen morgen is. Het leven kan zomaar ineens afgelopen zijn.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties