STORY 601: JE MOET ALTIJD PRATEN

🟩 ingezonden door: Hortence Leefland

                      ⚜️JE MOET ALTIJD PRATEN⚜️

------------------------

Geachte OST leden, zal ik jullie wat vertellen?

Ik was met een verbouwing bezig, er waren 3 mannen die muren moesten open breken, 1 van ze was heftig de muren aan 't open breken, je weet veel stof en noem maar op. Ik was druk bezig met andere dingen in een andere ruimte. En alle andere werknemers zaten buiten met andere werkzaamheden.

Op een gegeven moment was het stil, mijn wederhelft moest naar een begrafenis, hij had zwart aan. Hij zat een tijd op het balkon, twijfelend als hij wel moest gaan of niet. Later is hij toch opgestaan en is wit aan gaan trekken. Geen zwart meer. Toen hij klaar was, vertrok hij, en ik was bezig in de woonkamer enkele werkzaamheden te verrichten. 

Buiten was het een stilte, die mannen waren aan het schaften. Één was bezig een buis te snijden. En ik hoorde mijn schoondochter mij roepen, en ze zei "die aannemer roept u, er is iets mis met één van die mannen, er is iets met hem gebeurd". Ik vroeg "wat dan?!". Ze zei "ik weet het niet, gaat u even zelf luisteren". Ik dacht dat hij zichzelf misschien per ongeluk gesneden had.

Ai mie boi, ik rende naar buiten en die aannemer zei "mevrouw, kunt wat doen, die man is naar achter gevallen en hij ligt gewoon daar". Ik ging dichterbij en ik keek naar die man, maar zag geen enkel teken van leven meer.

Ik schrok natuurlijk, want in 1 seconde kan er van alles gebeuren in het leven. Zo ben je er, en enkele minuutjes later ben je er niet meer. Die man zijn ogen waren wijd open en zo ook zijn mond alsof hij een schock gehad heeft. Het was helemaal niet prettig voor de andere werklieden, want ze waren hun collega ineens kwijt. Ze hadden kort ervoor nog samen zitten eten, torie gesproken en gezellig zitten lachen. Alles leek normaal zoals alle dagen ervoor. 

En nu zagen ze ineens die heer naar achteren vallen en weg was hij. 

Wij hebben meteen een arts en de politie gebeld, ik vond het heel erg voor die man, en dit moest notabene ook nog op mijn erf gebeuren. Hij had een bromfiets, die is een paar dagen gebleven bij ons. De familie van die heer is geweest om de nodige rituelen te doen, en daarna heb ik van mijn kant ook de nodige rituelen gedaan. De familie van die heer vroegen mij als ik niet bang was.

Ik zei "waarom zou ik bang moeten zijn? Ik heb hem niet gedood, ik ben bang voor levende mensen, maar voor de doden niet". Die zus gaf mij een handdruk en zei dat ik sterk ben. Daarna zijn ze die brom komen halen en ook daar ging het mis, geen moment wilde die brom starten, ik keek naar ze en zei "jullie zijn van de moskee, maar ala sanie habie ing' konie en ing' sabie! Die man is overleden, het is zijn brom geweest. En nu gaat zijn eigendom naar iemand anders, dus je moet gaan praten met hem en zeggen dat hij er niet meer is, het leven gaat verder en die brom gaat naar zijn neefje, dus mikie a lusu want a noh deh moro".

Zijn familie heeft geluisterd en ze hebben mijn zegje herhaald, en ja hoor, die brom startte gelijk alsof niks aan de hand was. Zij konden daarna zonder problemen weg rijden met die bromfiets.

Ik heb tot de dag van vandaag nooit iets vreemd gezien, ik ga zelf heel laat op mijn erf en ben nooit bang geweest. Misschien houdt 'hij' zelf de wacht op mijn erf, u never know, dus is een kwestie van praten te Joe noh e briebie, sanie e go mietie Joe. Ik ben rein van geest en ben voor niets bang. Op je erf waar je woont moet je het altijd netjes schoonhouden, en sit ing kong mooi, nooit en te nimmer hoef je bang te zijn met de Schepper daar boven die over je waakt.

Later hoorde ik van de familie dat die meneer last had van zijn hart. En eigenlijk was het werk wat hij deed gewoon veel te zwaar voor hem. Maar hij had nooit iets gezegd hierover, waardoor men aan het werk geen rekening ermee gehouden had. Zou hij dit wel gedaan hebben dan had zijn baas hem ander lichter werk gegeven.

Dit was mijn belevenis. Elke plaats heeft zijn dingen maar hoe ga je mee om als alles spookt ga je nergens kunnen wonen, want wij wonen allemaal op begraafplaatsen zonder dat wij het weten. Dus doe je ding en leef lekker verder .

Als ik naderhand terug denk aan die betreffende dag, toen mijn echtgenoot twijfelde als hij zwart of wit aan moest doen, was dit misschien een voorteken dat er wat vervelend zou gaan gebeuren. 

🌺 Moge zijn ziel in vrede rusten hoor.

⭐️⭐️= het verhaal is 40% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.