🟫 Ingezonden door: NAINA
⚜️IK WIL HAAR NOG EENS ZIEN⚜️
————————————
Beste OST lezers, Na lange tijd post ik weer eens een verhaal. Ik heb het de afgelopen tijd erg druk gehad, waardoor ik geen tijd heb om te schrijven.
Dit verhaal had ik al maanden geleden geschreven, maar niet gepost. Hierbij doe ik dat dus. Ik probeer weer eens nieuwe verhalen te schrijven, maar beloof niet dat ze gauw zullen komen omdat ik het nog steeds veels te druk heb. Verder zal ik een aantal van mijn oudere verhalen opsturen die verdwenen waren. Heel veel leesplezier.
Een paar jaar geleden opende een ex-collega van mijn man een bbq-standje en hij nodigde ons uit om ook eens van de lekkere bbq te komen proeven. De plek lag op Noord in de buurt van een heel druk bezochte bekende winkel. De weg was altijd druk daar en het lag ook een afstandje rijden van ons huis, maar op een avond reden wij er toch naar toe. Wij haalden 2 porties patat bbq bout en wat was het heerlijk. Meteen na de eerste keer verlangden wij al naar meer.
Omdat de bbq daar zo overheerlijk was werd de stand binnen korte tijd overbekend. Als je niet vooraf belde en bestelde moest je heel erg lang wachten tot je aan de beurt was. Ook was er nog een ander probleem, dat was een parkeer probleem. Je moest heel wat rondjes rijden om uiteindelijk een parkeerplaats te vinden. Ik stond er altijd op dat mijn man niet in de weg parkeerde waarin de bekende winkel was.
Ik vond deze betreffende winkel van buiten uit al zwaar aanvoelen, laatstaan om daar inkopen te gaan doen, of daar in de buurt te parkeren en er de hele tijd naar moeten kijken, daar had ik weinig zin in.
Wij werden vaste klanten van de bbq stand en wij beveelden hun ook bij een ieder aan. Tjah de enige frustratie daar was parkeren. Zo gingen wij weer een avond bbq halen. Omdat wij al vooraf besteld hadden wist ik dat wij niet lang hoefden te wachten. Wij reden enkele rondjes om een parkeer plaats te zoeken en vonden er uiteindelijk eentje in die weg van de winkel.
Ik begon gelijk erover dat hij niet daar moest parkeren, maar hij zei dat het niet lang zou duren en ik zou maar even in de auto moeten wachten. Uiteindelijk dacht ik ach ja, wat maakt ‘t uit. Het is toch maar even.
Mijn man bleef langer weg dan normaal, omdat zijn collega even een pauze nam en ze dus tori begonnen te praten. Dit wist ik natuurlijk niet en ik begon te balen in de auto. Ik had al op fb gescrolled en mijn apps beantwoord dus nu restte mij niets anders dan buiten rond kijken. Het moment dat ik mijn hoofd oprichtte zag ik een blanke man mij strak aankijken. Ik kreeg kippenvel over mijn heel lichaam en keek gauw weer omlaag.
Intussen had deze entiteit/ geest al door dat “hij” met mij zou kunnen communiceren, maar ik deed erg mijn best om hem te negeren. Ik had er echt geen zin in. Ik wilde met rust gelaten worden. Ik zat onrustig in de auto tot ik mijn man zag aankomen. Ik was erg opgelucht en dacht “ ai, gelukkig! nu hoef ik niet met hem te communiceren”.
Terwijl wij wegreden voelde ik mijn rechterarm strak worden. Wanneer zoiets gebeurt, weet ik dat er een entiteit in de buurt is. Ik wist meteen dat het de ‘man’ van de bbq stand was. Ik wist ook dat ik hem niet langer kon negeren en nu wel moest gaan communiceren met hem om te zien wat zijn probleem was.
Later op de avond maakte ik tijd voor hem vrij, hij was de hele tijd aanwezig en wilde dat ik hem de aandacht gaf. In de eerste instantie dacht ik dat hij een Europeaan was, later bleek dat hij een Braziliaan was. Hij was licht van kleur en had blond haar. Hij vertelde dat hij niet zo lang geleden in Suriname was, hij had vlak daar waar ik hem gezien had een aanrijding en was ter plekke overleden. Hij was met een kennis boodschappen gaan halen bij die grote winkel. Zijn vriend reed de auto toen het ongeluk zich voordeed.
Zijn familie was nooit op de plek van het ongeluk geweest waardoor hij niet met hun mee naar huis kon gaan. Zijn lichaam was met een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd en zijn geest was precies daar op de plek van het ongeluk blijven hangen.
Hij had een dochtertje van 5 jaar en hij wilde haar graag terug zien. Hij vroeg of ik hem daarmee kon helpen. Ik zei niet meteen dat ik bereid was om te helpen, maar ik zei dat ik erover moest nadenken en dat hij mij wel meer moet vertellen over waar hij woonde en hoe zijn dochter eruit zag. En ik vroeg ook waarom hij nooit op eigen houtje naar zijn huis geweest was. Hij vertelde dat hij de weg niet zo goed kende, en hij was bang om de plek te verlaten waar hij nu woonde. Hij was bang om te verdwalen, hij kende Suriname niet en wist zich geen raad. Hij voelde zich comfortabel met de plek, van het ongeluk, waar hij nu was en had dit tot zijn nieuwe woonplek gemaakt.
Ik vroeg toen waarom hij wel met mij meeging. Hij zei dat hij wist dat ik hem kon zien, iets dat niet veel mensen hebben, en hij daarom hoop had dat ik hem zou kunnen helpen. Hij zei dat hij voelde dat ik hem terug zou brengen naar zijn woonplek indien ik niet bereid was te helpen.
Eerlijk gezegd vond ik het een beetje lastig dat hij zo aandrong dat ik zou helpen. Ik zei dat ik tijd nodig had om zijn dochtertje te zoeken en hij geduld moest hebben. Ik heb ook een druk leven dus daarmee diende hij rekening te houden. De man was erg geduldig en wachtte rustig tot ik tijd had om met hem te communiceren, zodoende kreeg ik meer info over hem en het leven dat hij had. Dit proces duurde een hele poos en uiteindelijk kwam ik te weten dat hij in de Jaren 80 naar Suriname gekomen was.
Ik vond zijn kleding en haarstijl al wat raar voor deze moderne tijd, en dat werd naderhand dus duidelijk waarom. Hij wees me ook het beeld van hoe zijn dochtertje eruit zag. Zij was een heel mooi kindje met blonde krulletjes en lichtbruine ogen. Ik vroeg hem om te proberen te herinneren waar hij woonde maar hij kon mij niets over de omgeving vertellen. Hij was er pas en hij kende de omgeving nog niet. Dit was wel een groot probleem, want als zijn dochter in de Jaren 80, 5 jaar geweest was, was zij nu een oudere dame. Uiteraard zag zij er helemaal niet uit als hoe hij zich haar herinnerde. Dit was een hele moeilijke opgave.
Ik maakte hem enkele dingen duidelijk: zijn dochter zag er na zoveel Jaren heus niet zo uit zoals hij haar herinnerde, dus er was geen enkel kans dat ik haar tegen zou komen, als hij in al de Jaren nooit zijn familie daar langs heeft zien gaan bestaat de kans er dat ze terug zijn gegaan naar Brazilië en hij kende zijn vorige adres niet, hoe zou ik hem ooit daar naar toe kunnen brengen dan. Ondanks dit alles bleef hij toch hoopvol.
Ik bleef hem zeggen dat hij terug moest naar waar hij woonde want hij kon absoluut niet bij mij wonen. De eerst volgende keer dat wij weer bbq gingen halen moest hij terug naar zijn woonplek. Ik was niet bang om hem daar achter te laten omdat ik wist dat hij niemand zou lastigvallen.
Door de Jaren heen zullen er heel wat Braziliaanse kindertjes daar langs geweest zijn, maar hij is met geen van hen meegegaan omdat het niet zijn dochtertje was. Hij zou dat in het vervolg ook niet doen beloofde hij. Hij was wel heel erg verdrietig omdat hij nu wist dat hij zijn dochtertje nooit meer zou zien. Hij wist niet hoe ze er nu uitzag en hij zou de kans niet nemen om zelf opzoek te gaan naar haar. Dat durfde hij gewoon niet, bang kwijt te raken.
Nadat ik hem daar achtergelaten had, heeft hij nooit meer contact proberen te maken wanneer ik in de buurt was. Hij wist dat ik hem niet kon helpen en dat accepteerde hij wel.
Op den duur vond ik het wel zielig, maar ja ik denk niet dat hij de hulp gaat vinden die hij zoekt. Hoe ik een Braziliaanse man verstond ging zelfs mijn verstand te boven, maar ik verstond gewoon elk woord dat hij zei, en omgekeerd ook. Ik denk dat in de spirituele wereld een ieder elkaar kan verstaan.
🌺 Bedankt voor het willen lezen.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties