STORY 595: MIJN GUYANESE SCHOONMOEDER - DEEL 2

⬛️ Ingezonden door: L.L 

       ⚜️MIJN GUYANESE SCHOONMOEDER⚜️ DEEL 2
—————————

Thelma begon steeds meer lage streken met mij uit te halen. Ze begon liefdesbrieven te schrijven en overal in het huis achter te laten, zodat Shafiek deze makkelijk zou vinden en ook werkelijk geloven dat ik andere mannen had.

Die liefdesbrieven waren zogenaamd afkomstig van andere mannen. Ik wist dat Thelma hierachter zat, want ze schreef mijn naam altijd verkeerd, ik kende haar handschrift uit duizenden. Haar nederlands was niet geweldig, want zij is van guyanese afkomst dus had ze een bepaalde manier van dingen schrijven..... een hoop bakba altijd.

Er was geen enkele twijfel dat Thelma zelf deze brieven schreef. Het ergste was, dat Shafiek deze leugens nog geloofde van zijn pleegmoeder. Er was niks dat ik zeggen kon, om hem te overtuigen dat dit allemaal werk van zijn pleegmoeder was. Hij koos ervoor haar te geloven en dat vond ik pijnlijk want ik hield zoveel van hem en had geen andere liefde in mijn leven dan hem.

Thelma deed haar uiterste best Shafiek haar streken te laten geloven, ook al moest ze huilen dan deed ze dat ook nog om hem naar haar hand te zetten.

Een dag toen ze zeker wist dat shafiek thuis was, kwam ze met modder bevuilde kleding thuis aan. Ze wees shafiek haar kapotte gezondheidsbril, terwijl ze huilend vertelde dat één van ‘mijn’ minnaars haar mishandeld had op straat en deze haar daarna in de modder gesmeten had. Allemaal leugens natuurlijk, want ik had geen enkele buitenman of minnaar buiten. Ik was elke dag aan het werk en na mijn werk was ik altijd meteen thuis.

Wederom geloofde Shafiek deze leugen van Thelma, want als je zag hoe ze acteerde, huilde, jammerde en zag hoe vies en vuil haar kleren waren, zou een ieder haar geloven. Als ik haar niet kende zou ik het zelf ook geloven wat ze daar aan het uitleggen was.

Shafiek was behoorlijk kwaad op mij, om mij te straffen nam hij mijn volledig salaris die ik pas ontvangen had en gaf het aan Thelma, zodat ze een nieuwe bril daarmee kon gaan kopen. Ik moest met lede ogen aanzien hoe mijn zuurverdiende centjes naar deze harteloze gemene vrouw gingen. Het heeft me in het diepste van mijn hart gepijnigd. Waarom deed dit mens dit alles, terwijl ik haar niks misdaan had.

Ik was niks dan aardig geweest tegen haar en toch koesterde zij zo een haat tegen me. Ze gaf aldoor de indruk alsof ze Niemand goed genoeg zou vinden voor Shafiek. Het leek vaak alsof ze haar eigen pleegzoon als man wilde.

Maar ik kon niks doen, ik bleef maar stil, niemand geloofde mij in huis, zeker niet na die hele show van Thelma. Ik bleef in mijn eentje met mijn verdriet zitten. Praten met Shafiek hielp niet, hij geloofde toch niks wat ik tegen hem zei. Thelma zat aldoor op hem in te praten en alles wat ze zei geloofde hij meteen. Haar wil en woord was wet.

Ik kreeg geregeld vuistslagen van Shafiek in mijn gezicht, vanwege dingen die Thelma weer gelogen had over mij. Op den duur zei ik niks meer, ging niet over tot zelfverdediging want ik had die energie gewoon niet meer. Ik liet alles over me heenkomen.

Als Shafiek me zo mishandelde, kreeg ik de indruk dat hij zichzelf niet was. Het was echt een woede die ik nooit eerder gezien had in hem. Maar ik kreeg op vaste basis vuistslagen en mishandelingen, op zulke momenten zag ik Thelma altijd genieten als ik huizen ver gilde van de pijn. Haar ogen glinsterden van vreugde, alsof ze in een soort van extase raakte van de pijn die me aangedaan werd.

Ik wist zeker dat zij die “dingen” (Die 2 vrouwen) gestuurd had naar mij, toen ik alleen in de slaapkamer was.

Maar goed,
Ik kon niks bewijzen en toch geloofde shafiek mij niet. Dus ik hield maar mijn mond erover.

Shafiek leek compleet niks meer voor mij te voelen, het was alsof hij me niet meer uit kon staan. Hij walgde van me, hij wilde zelf niet eens meer met me slapen. Als hij aan het slapen was mocht ik niet met hem in de kamer zijn. Hij heeft die slaapkamer eens voor 3 maanden op slot gezet, ik mocht niet meer daar slapen. Ik heb in die tijd geen seks met hem gehad en diende in de woonkamer te slapen.

In die periode keek hij mij met geen oog aan, ik was gewoon lucht voor hem. Ondanks er niks voorgevallen was, maar hij had natuurlijk weer een hoop onzin gehoord van Thelma en zonder met mij erover te praten werd ik afgestoken en gestraft door hem.

Zelf overdag mocht ik “onze” slaapkamer niet in, ik moest maar in de woonkamer slapen als ik slaap had. Het was behoorlijk forcerend voor mij, want op een bankstel slapen 3 maanden lang is geen pretje. Ik had overal pijn op mijn lichaam om zo te slapen en daarnaast ook van de mishandelingen. Ik bad tegen die tijd enorm veel en had mijn bijbel altijd naast me. Als Shafiek die bijbel zag gooide hij het altijd uit zijn buurt, alsof het hem behoorlijk hinderde.

Het wrede was, dat ik in de woonkamer sliep en extra vroeg op moest staan om al het huishoudelijk werk te doen, alvorens ik naar mijn werk vertrok. Vaak was ik al tegen 4:00AM wakker om het huis schoon te maken. Nog voordat ik vertrokken was om naar mijn werk te gaan, was ik al uitgeput. Thelma deed zelf niks in huis, enige wat ze deed als de dag begon was relaxen en niksen want ze werkte niet. Ik was degene die met àl het huishoudelijk werk opgezadeld werd.

Ik was geestelijk helemaal leeg gezogen door deze vrouw en ik deed bijna niks anders dan huilen. Dit alles begon op me zenuwen te werken, ik schrok bij minste geringste geluid, als ik stil zat trilde ik helemaal, ook mijn handen trilden helemaal. Ik was een emotioneel wrak geworden, 1 blok van zenuwen die geen hoop meer had in het leven. Ik at nauwelijks, was steeds magerder aan het worden. Ondertussen vertelde ik niemand wat er thuis gaande was....

Een dag toen ik van mijn werk kwam,
ging ik naar mijn moeder toe om mijn zoontje te zien.

Tijdens het spelen kreeg mijn zoontje een ongeluk, terwijl ik daar was en hij bleef maar huilen en wilde niet dat ik wegging. “Mama ... nee, ga niet weg. Ga aub niet weg” zei hij steeds. Maar ik moest weg, want ik wist als ik thuis aangekomen was, zou ik te horen krijgen dat ik bij een andere man was. Er stond mij een behoorlijk pakslaag te wachten. En het was al 6:30PM. Met tranen in mijn ogen ging ik weg, mijn zoon huilend achterlatend. “Mama laat me niet alleen... mama slaap hier bij me, ga niet weg” herhaalde hij steeds huilend.

Ik wilde blijven maar ik durfde niet, ik was doodsbang voor de consequenties en ging weg, richting huis. Onderweg naar huis werd ik aangevallen door een agressieve junky van de omgeving. Hij wilde mij slaan met stuk hout vol spijkers. Ergens hoopte ik dat dit meteen mijn einde zou worden, ik was er klaar voor. Ik maakte mijn ogen dicht en hield mijn hoofd vast, dacht dat mijn laatste uurtje geslagen was. “Okay, dit was het … dit is mijn leven geweest, ik ga vandaag dood. Ik heb er vrede mee, want ik kan niet meer verder op deze manier!” Ging er als een flits door mijn hoofd.

Ik zag ik mijn leven letterlijk aan mij voorbij gaan.

Gelukkig kwam Evert (een buurman van mijn moeder) mij gauw te hulp en rukte het stuk hout uit die Junky zijn handen. Hij gaf die Junk enkele rake klappen en trappen, wat maakte dat die gek zich haastig uit de voeten maakte. Evert vroeg als alles goed met mij was en hij stelde me gerust. Ik bedankte hem en haastte mij naar de bus. Enige wat in mijn hoofd was, was een stevig pakslaag die mij te wachten stond als ik thuis aankwam.

Ik moest 2 bussen nemen om thuis te komen. Toen ik eindelijk thuis kwam was het al rond 9:00PM. Ik had mijn werkkleding nog aan en had een lege maag. Het ongeluk van mijn zoontje had mij zodanig overstuur gemaakt en zo was ik vergeten te eten bij mijn moeder. Mijn gedachten waren gedurende de hele weg naar huis nog steeds bij mijn zoon. Ik voelde me schuldig dat ik niet bij hem had kunnen blijven. Ik zag zijn verdrietig gezicht voor me...

Toen Shafiek de schuifpoort open hoorde gaan, begon hij demonstratief alle deuren en ramen af te sluiten. Hij wilde me duidelijk niet binnen laten. Ik vroeg hem de deur open te maken, maar hij weigerde het gewoon. Ik moest dus op het terras blijven slapen, precies zo met mijn werkkleding. Ik had gehoopt dat hij de deur midden in de nacht voor mij open zou doen uit medelijden, maar nee hoor.... hij liet me precies zo in de kou van de nacht.

Terwijl ik buiten lag op het terras, proberende te slapen, hoorde ik bij klokslag middernacht hoe die schuifpoort uit zichzelf open schoof. Daarna hoorde ik overduidelijk zware voetstappen en toen ik keek wie dat was, zag ik niemand. Ik rook een zeer sterke onaangename geur. Op het erf hoorde ik nog steeds de voetstappen, omdat het erf schelpen had dus je kon meteen horen als er iemand op het erf liep. Maar ook al hoe ik rondom het erf keek, zag ik gewoon niemand.

Te horend aan de voetstappen, kwam ‘dat ding’ dichterbij, hij liep richting het terras. Ik voelde de omgeving veranderen en het was alsof ik steeds moeilijker kon ademen.

Ineens voelde ik iets ‘onzichtbaar’ dat mij begon te drukken/ persen. Dit ging gepaard met een geluid dat ongeveer klonk als “ Woe woe woe...woe woe woe”. Ik kon steeds minder ademen en raakte in paniek, ik schreeuwde het toen uit van de pijn. Zo luid als ik maar kon, ik denk dat de hele buurt het gehoord moest hebben. Meteen daarna hoorde ik Shafiek gehaast die voordeur open maken.

Hij had mijn geschreeuw gehoord blijkbaar of misschien ook die geluiden van die bakroes...
(tenminste dat denk ik, dat het bakroes waren)

Vreemd genoeg mocht ik ineens weer binnen in de woning. Ik mocht ook ineens weer in de slaapkamer slapen. Ondertussen werd ik zieker en zieker, magerder en magerder. Ik zag er niet gezond meer uit. Ik was vel over been.

Ik herinner mij, dat Thelma op dag weer zat te klagen over mij. Opnieuw iets wat ze uit haar duim gezogen had, iets waar ik uiteraard niks van wist. Shafiek geloofde haar natuurlijk weer, ik kreeg ontelbare vuistslagen op mijn hoofd, lichaam en vooral in mijn gezicht. Ik probeerde terug te vechten... dat viel meneertje niet in goede aarde en hij sleepte me over de vloer aan mijn lange haren naar de woonkamer. Daar nam hij me van de vloer en tilde me op en smeet me met al zijn kracht tegen de muur. Ik woog niet veel, dus met alle gemak kon hij me optillen. Daarna liet hij me los als een stuk vuil.

Ik viel met een enorme smak op de grond, ik kermde van de pijn. Maar hij was nog niet klaar met me, hij sleepte me naar de badkamer. Daar smeet hij me weer met al zijn kracht, waardoor ik met mijn oog kwam tegen een houten schoenenrek. Mijn oog zat vol bloed, was opgezwollen, bont en blauw. Ik was onherkenbaar daarna. Gelukkig ben ik me oog niet kwijtgeraakt want het was echt heftig zoals hij me mishandeld had.

Terwijl Shafiek me zo aan het toetakelen was, zat Thelma alles met een gemene glimlach op haar gezicht te volgen. Zoals altijd genoot ze echt van al mijn mishandelingen.

Geen moment heeft ze hem tegengehouden, integendeel spoorde ze hem juist aan. Zij was trouwens degene die dit allemaal uitlokte, ze wist precies hoe ze hem kwaad moest maken en hoe hem te manipuleren. Ik zei niks en nam al die slagen maar, tot hij moe was mij te mishandelen, is hij rustig gaan slapen alsof hij van de kat geen kwaad wist. Ik had ff tijd nodig me zelf te krijgen, was bont en blauw geslagen. Daarna stond ik moeizaam op, ben gaan douchen en ben vervolgens gewoon naast Shafiek gaan liggen in bed alsof niks aan de hand was.

Toen ik s’ochtends opstond om me klaar te maken om naar het werk te gaan, zag ik dat Thelma en Shafiek al wakker waren. Voordat ik uit huis vertrok gaf ik shafiek een zoen. Ik zag Thelma een gemene grijns trekken en ze lachtte naar Shafiek. Hij begon op zijn beurt ook te lachen. Blijkbaar hadden ze over me zitten praten achter mijn rug en waren ze trots op het feit dat ze mij zo naar behandelden.

Eenmaal op het werk aangekomen, ging ik rechtstreeks naar mijn baas. Iedereen zag hoe ik opgezwollen en bont en blauw eruit zag. Mijn ogen waren beiden opgezwollen en ik kon bijna niet zien. Ik was onherkenbaar toegetakeld. Ik legde mijn baas alles uit wat ik thuis allemaal mee maakte, wat mijn vriend met me deed samen met zijn pleegmoeder. Mijn baas had te doen met me en ik kreeg vrij die dag. Ik ging naar me moeder.

Uiteraard wist Shafiek hier niks van. Niemand aan het werk wist voorheen dat Shafiek zo met me leefde en dat hij zo een genadeloos wreed beest was achter de schermen. Daarom was een ieder in shock toen ze me zo aan het werk zagen verschijnen. Ze hadden dit niet verwacht van hem, want naar de buitenwereld deed hij zich voor als de perfecte echtgenoot.

En ik had altijd mijn uiterste best gedaan om mijn vuile was binnen te houden, maar nu kon het me echt niet meer schelen. Men diende nu echt de waarheid te weten van mijn situatie thuis.

Ik was moe om mijn mond aldoor te houden en Shafiek te beschermen. Hij verdiende mijn bescherming gewoon niet. Het maakte me allemaal niet meer uit wie het wist en wie niet. shafiek had het te bont gemaakt, ik voelde compleet geen liefde meer. Hij werd met de dag gemener, hartelozer en ik had geen reden meer hem te beschermen. Hij had ook schijt met mij en mijn gevoelens te maken. Waarom zou ik hem dan nog besparen en hem mooi neerzetten bij een ieder?

Ik was er echt moe van. Ik kon geen toneel meer spelen naar de buitenwereld toe. Gelukkig leefde een ieder met me mee.

Toen ik dagenlang bij mijn moeder bleef, en niet terug gegaan was naar Shafiek, had meneertje door dat ik hem verlaten had. Hij belde mij huilend op en smeekte mij om hem niet in de steek te laten. Hij wilde dolgraag dat ik terug ging, maar ik weigerde ....

Ik besloot naar een lukuman te gaan .

Ik ging daarheen met Shafiek’s foto en die man vertelde mij dat Thelma 11 Bakroes voor me had gezet en 13 Bakroes voor Shafiek. Daarom was hij altijd zo volgzaam en onderdanig naar haar toe. Zoals die man het uitlegde aan mij, heeft ze op alle (voor haar belangrijke) zintuigen een bakroe laten plaatsen bij ons beiden. Ik heb die man gevraagd om die bakroe’s te verwijderen voor ons.

Dat is ook gelukt... want kort daarna begon Shafiek compleet anders tegen mij te doen. Hij sprak heel anders tegen me, zeer respectvol. Hij leek een compleet nieuw mens, hij was weer die lieve vent die ik ontmoet had in het begin. En hij kon dit ook niet acteren want hij wist niet eens dat ik naar een lukuman geweest was met zijn foto om een luku te doen. Dat wist ik alleen. Maar nadat die lukuman gewerkt had voor me, kon ik echt een duidelijke verandering zien in Shafiek.

Ik ging daarna naar Shafiek toe en vertelde dat ik klaar was met de relatie. Ik wilde niet verder, dat maakte ik hem ook goed duidelijk. Hij wilde natuurlijk niet dat ik weg ging, smeekte me weer om te blijven en hij zei dat hij echt zijn best zou doen me gelukkig te maken.

Ik hield van hem, dus mijn hart smolt toen ik hem zo zag huilen en smeken. Ik besloot ik hem weer een kans te geven. Ik trok weer bij hem in.

Ik kreeg een betere behandeling van Shafiek, hij was ineens heel anders en lief voor me. Ik leek wel de mevrouw des huizes nu, ik had alles voor het bepalen en shafiek luisterde naar me. Die wisie dingen van Thelma deden me niks meer, want ik had daar een ‘tapu’ (culturele bescherming) tegen gehad van de luku-man, die de bakroes voor mij weggehaald had.

Thelma wist dat ik nu erachter gekomen was dat ze “wisie” voor me gestuurd had en ook dat ze shafiek middels zwarte machten bewerkt had waardoor hij zo onderdanig geworden was. Dit maakte dat Thelma zich schaamde en zij kon me niet in me ogen aankijken. Ze had geen invloed meer op mij of Shafiek, dus voelde ze zich niet meer zo machtig als voorheen dus besloot ze te verhuizen met haar zoon.

Jullie zullen het vreemd vinden dat ik opnieuw met Shafiek ging wonen.

Dat deed ik omdat iets fluisterde in mijn oor “laat hem niet, hij heeft je juist nodig..... ga niet weg! Hij is een slachtoffer net als jij, hij was zichzelf niet!”. Zoals jullie weten uit me vorige ervaringen, heb ik een gave dingen te horen, zien en ruiken die anderen niet zien. Dus dit stemmetje liet me weten wat ik doen moest en ik had voorheen nooit slecht advies gehad van deze stem. Ik ging er dus vanuit dat dit mijn beschermengel was die me advies gaf.

Daarom bleef ik weer daar met Shafiek, ondanks ik al besloten had dat ik zo niet verder wilde. Na dit vreselijk drama met Shafiek & Thelma, ben ik verhuisd met Shafiek naar zijn ouderlijke woning die leeg stond. Want nu daar thelma weg was, wilde ik niet in het huis blijven met slechte herinneringen.

Drie zware jaren heb ik gewoond met Thelma in de meest verschrikkelijke omstandigheden alvorens ik bevrijd werd.

Dankzij God ben ik van dit alles verlost...

🌺VOOR VERVOLG:
( LEES DEEL 3 )

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Paris Simson