STORY 594: HET MOERAS: LEG MIJ TERUG

🟪 Ingezonden door: O.L 

                      ⚜️HET MOERAS: LEG MIJ TERUG⚜️
————————————

Goedemorgen beste leden van OST, ik wil vandaag mijn tweede ervaring met jullie delen.

Het vorig verhaal die ik met jullie deelde was:
- STORY 490: NIEUWE GROND: HET ZWARTE DING

Deze ervaring die ik jullie nu vertellen zal, is er eentje van mijn neef Robert die hij met ons deelde tijdens een familiedag te Para tegen 1:00AM. Het is een waargebeurde ervaring want ik ben naderhand gaan informeren bij Mahesh en Samuel die ook aanwezig waren toen dit zich voltrok.

Het specifieke jaar toen dit gebeurde kan ik mij niet meer herinneren, maar het gebeurde te Nieuwe grond.

Mijn neef Robert was in de vroege ochtend samen met zijn vader en een paar andere heren (Mahesh, Shaniel, Derrick, Samuel en Rick) vertrokken naar een zwamp gebied om er te gaan vissen. Er was daar veel bos, modder, ongedierte en water …tja, u weet wel hoe een zwamp achtige omgeving eruit ziet. Je zou verwachten van zo een gebied dat er daar enorm veel vis aanwezig zou zijn, want daar zag er ongerept uit dus de vissen zouden meer dan genoeg rust hebben om te broeden. Het zou daar eigenlijk moeten krioelen van de vis.

Maar helaas, de heren konden met geen mogelijkheid een vis vangen. Ze probeerden allerlei manieren en verschillende plekken om vis te vangen, hetgeen steeds mislukte.

Ze waren zo urenlang bezig hun uiterste best te doen om een vis aan de haak te slaan. Alles was tevergeefs, tot één van de heren ineens een luid gehuil hoorde. Het klonk als geluid van een huilende baby. Hij wenkte de andere heren, die het geluid inderdaad ook begonnen te horen. Erg vreemd op zo een afgelegen plek, maar ze besloten op onderzoek uit te gaan want misschien had er iemand hulp nodig.

Helemaal niet verder erbij nadenkend dat het wel zeer onwaarschijnlijk was dat er een baby in een moeras gebied zou huilen. Wie zou er in hemelsnaam een baby meenemen naar zo een gebied vol muskieten en andere irritante insecten en dan niet eens te praten over al de gevaarlijke slangen en andere dieren. Nee, dit klopte gewoon niet maar de heren dachten er op dat moment niet bij na. Hun enige gedachte was dat er iemand in nood kon verkeren en die had misschien hulp nodig.

Toen ze op het gehuil afgingen kwamen ze inderdaad een baby tegen die zomaar ergens in het bos neergelegd was. Shaniel, één van de heren, was de eerste die de baby gezien had en hij besloot het kindje mee te nemen naar huis. Aangezien ze niks gevangen hadden en nu een baby erbij hadden, besloten ze in te pakken en huiswaarts te keren. Toen ze terug in de stad aankwamen was het al diep in de nacht dus was Shaniel van plan de baby voorlopig thuis te houden en de volgende ochtend vroeg naar het politiebureau te brengen om verder te horen wat er gebeuren zou.

Zo gezegd, zo gedaan …
De baby kwam in huis bij Shaniel en zijn vrouw.

Maar sinds de baby bij Shaniel en zijn vrouw in huis kwam, kreeg het stel aldoor slaande ruzie over de meest gekke kleine dingen. Alles leek verkeerd te gaan, het leek alsof er alleen negatieve dingen gebeurden. Financiële schulden ontstonden terwijl dit nooit eerder het geval was, apparaten in huis gingen spontaan stuk, de auto's hadden ineens aldoor problemen, iedereen werd na elkaar ziek. De lijst van 'ongelukken' en 'toevalligheden' in de negatieve zin waren eindeloos. 

Ongeluk na ongeluk, het was gewoon opvallend. De baby leek een vloek gebracht te hebben in hun leven. Er was zoveel ruzie, dat Shaniel en zijn vrouw zelf niet eens eraan dachten de baby te brengen naar de politie.

Beiden waren zodanig bezig met hun eigen problemen, stress en onderlinge ruzie, dat hun laatste zorg was om de baby weg te brengen. Het kwam ook niet eens in ze op dat de baby misschien de oorzaak was van alle heftige ruzies en bad luck!

Op een dag zat Shaniel weer eens helemaal depressief na een grote ruzie met zijn vrouw. Hij kon niet begrijpen hoe zijn hij en zijn vrouw ineens zoveel problemen hadden en het er over niks eens konden zijn. ‘Dit was nooit zo, waarom nu wel?’ Dacht hij. Plotseling hoorde hij een hele heldere stem tegen hem praten. De stem klonk in zijn gedachten, maar het was zo helder dat hij ervan schrok. Hij keek om zich heen, maar hij kon niemand waarnemen. Had hij zich vergist misschien?

Nee hoor, de stem sprak opnieuw en zei “breng mij terug waar je mij gevonden hebt, ik wil terug naar mijn woonplek. Als je dit niet gauw doet zal je er grote spijt van hebben. Ik ben niet bestemd om hier met jullie te leven. Je wil niet dat er hele erge dingen met jou en je vrouw zullen gebeuren, dus leg mij gauw terug op de plek waar ik gevonden ben!”.

Shaniel was nu wel bang geworden en hij maakte er gauw werk van om de baby terug te gaan leggen in het moeras gebied. Zo zoetjes aan had de baby enkele maanden in hun huis gewoond, en de ruzies waren ook van dien aard dat zelf Shaniel zijn vrouw geen seconde erover na dacht de baby mee te geven zodat haar man die terug kon gaan leggen.

Enkele maanden verstreken,
nadat Shaniel terug gegaan was naar het moeras om de baby op de zelfde plek neer te zetten.

Shaniel en al zijn vrienden, waaronder ook mijn neef Robert, stonden bij een Chinese winkel enkele biertjes te drinken. Er kwam toen ter sprake wat er gebeurd was op het tripje naar de zwamp. Shaniel vertelde toen hoeveel ongeluk hij gehad heeft sinds hij de baby in huis nam.

“Mijn vrouw en ik konden elkaar ineens niet meer begrijpen. Zij vertrouwde me niet meer en ik haar niet. Het leek alsof we het over niks eens konden worden. Ze was aldoor geïrriteerd van me, keek steeds vies naar me. Ik kon niks goed doen in haar ogen, ze zag me liever gaan dan komen. Ik voelde me gewoon een nietsnut hoe ze tegen mij deed, wat op mijn beurt weer zorgde voor irritatie en ik behandelde haar ook vervelend en dat weet ik ook, maar ik weet zelf niet waarom ik zo rot tegen haar was. We kregen ook torenhoge schulden, wij begrijpen zelf niet hoe dit zover gekomen is. Bijna al onze apparaten in huis gingen na elkaar stuk. Ik kan nog een hele lijst van dingen opnoemen die fout gingen in ons leven, sinds de baby er was. Onze kinderen werden verschrikkelijk ziek, wij konden de oorzaak ervan niet ontdekken. Mijn vrouw huilde tranen met tuiten elke dag. Ik voelde me machteloos en nu heeft mijn vrouw mij verlaten, zij wil niet meer verder met me. Ze wil scheiden” vertelde hij verdrietig.

De heren waren allemaal verbaasd toen ze dit hoorden. Vol ongeloof hoorden ze Shaniel zijn verhaal aan.

“Dit is ook waarom ik de laatste tijd zoveel drink, ik probeer mijn pijn te vergeten en drank is het enige dat me laat ontsnappen aan de werkelijkheid, ik ben alles kwijt wat ik lief had en ik begrijp niet eens wat de oorzaak is. Ik raak ook vaker in gevecht met andere mensen, want er is zoveel woede in mij. Ik raak snel op mijn teentjes getrapt, mensen lijken ook erg geïrriteerd van mij te zijn en daarop reageer ik weer. Ik weet niet wat met mij is, maar ik was eerst niet zo. Ik was chill altijd, heel rustig en hield niet van djugu djugu, jullie weten zelf hoe ik altijd ruzies en drama uit de weg ging. Maar ik herken me zelf echt niet meer” zei hij droevig.

Aan zijn uiterlijk te zien was te zien dat hij een harde periode achter de rug had. Rode opgezwollen ogen alsof hij nauwelijks geslapen had en veel gehuild had.

Enkele weken verstreken en Shaniel kwam opnieuw in een gevecht met een andere heer in een bar. Die man sloeg Shaniel met een bierfles op zijn hoofd en aan de achterkant van zijn hoofd had hij een gapende wond eraan overgehouden. De snee was bijzonder diep, hij moest met alle spoed naar het ziekenhuis om behandeld te worden. Gelukkig was Shaniel niet overleden aan zijn verwondingen.

Ongeveer een maand na dit gebeuren, kregen de vrienden ineens het bericht dat Shaniel van het ene op het andere moment helemaal gek geworden was. Hij was opgenomen in het gekkenhuis voor een korte periode maar daar was hij na behandeling heengezonden. Toen Shaniel vrij kwam heeft hij de hand aan zichzelf geslagen en deze keer was hij wel dood. Hier schrokken de vrienden enorm van, dit hadden ze echt niet aan zien komen. Ze wisten wel dat hun matie een moeilijke tijd doormaakte, maar ze dachten dat het wel over zou waaien.

Helaas was dit niet het geval en heeft Shaniel zijn leven moet bekopen alleen maar omdat hij een baby wilde redden. Je zou verwachten dat deze ‘entiteit’ juist dankbaar zou zijn, want Shaniel nam de baby mee met goede intenties. Niet wetende dat het een ‘takroe sanie’ (demoon) was die hij meenam naar zijn huis.

Onder normale omstandigheden zou een ieder de baby al gauw gebracht hebben naar de politie, maar het was hoogstwaarschijnlijk de ‘baby’ die ervoor zorgde dat er zoveel verwarring ontstond thuis, dat niemand er meer aan dacht om ‘hem’ naar het politiebureau te brengen. Dit is ook precies de reden dat de baby enkele maandjes in Shaniel zijn huis gewoond had. Er was enorm veel verwarring en drama gaande in het huis. En zelf toen de baby netjes terug gelegd was, heeft deze ‘takroe sanie’ ervoor gezorgd dat er alleen ellende bleef komen op Shaniel en zijn gezin.

Enorm jammer allemaal, maar zo is het eraan toe gegaan.

Enkele jaren later, werd het zwamp gebied verkaveld en werd er daar een hele grote Chinese winkel gebouwd. Of de eigenaars daar last van ondervonden hebben sinds ze daar hun intrek genomen hebben, weet ik echt niet.

🌺 Dit was mijn ervaring voor deze keer,
Fijne ochtend verder.

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.