🟨 Ingezonden door: O.L
⚜️NIEUWE GROND: HET ZWARTE DING⚜️
—————————————
Frisse ochtend OST leden, ik wil vandaag een ervaring met jullie delen.
De avond van 6 mei 2005, rond tien uur in de avond, kreeg mijn vader een belletje dat hij naar het hospitaal moest omdat mijn moeder op het punt stond te bevallen. Heel erg snel stapte hij in zijn auto en reed in alle haast het inrit uit. Toen hij de straat uit reed stopte hij plotseling, want hij zag iets liggen op de weg, dat zich zich langzaam voortbewoog… het ding was verkreukeld, heel vreemd van vorm, alsof iemand erop gereden had, het leek pikzwart van kleur. Het was donkerder dan de nacht.
Mijn vader kon niet uitmaken wat dit wezen precies was. Maar het was in ieder geval geen normaal dier of iets in die richting. Het was één of ander entiteit, de manier hoe het zichzelf vooruit sleepte was eng.
Te zien aan de manier hoe het helemaal misvormd eruit zag, had een andere auto het ding hoogstwaarschijnlijk geslagen. Het kroop over de weg vanuit het bos naar het huis op de hoek, het lichaam was niet normaal, de bewegingen waren uiterst vreemd, alsof het achterste voren liep met een sinistere glimlach op het gezicht, zo een enge lach die je nooit meer vergeet. Het vreemd wezen ging naar de bacove bomen van de buren.
Uiteraard heeft mijn vader gewacht tot de weg vrij was, zodat hij door kon rijden. Hij heeft dat ding niet lastig gevallen. Er is gelukkig ook niks met mijn vader gebeurd deze avond. He was just minding his own business.
15 jaren verstreken …..
Ik was namelijk alleen thuis en hoorde een soort gerommel buiten op het achterbalkon. Denkende dat het mijn hond was die weer kikkers aan het vervelen was, liep ik naar achteren waar de deur nog open was. Ik keek naar buiten en kon mijn ogen niet geloven toen ik naar buiten keek.
In het donker gedeelte van het erf, zag ik iets iets zwarter dan de nacht... iets dat naar me glimlachte. Ondanks het donker was kon ik het contrast van de tanden verbazingwekkend goed zien. En zo kon ik uitmaken dat het aan het lachen was met een brede glimlach.
Ik was zo bang, trilde helemaal, echt een angst die ik met geen pen kan beschrijven, ik wilde wegrennen maar het lukte mij niet, ik stond daar gewoon bevroren. Mijn lichaam reageerde compleet niet. Het ding wat ik voor mij zag was echt ontzettend lelijk. Het eerste wat mij opviel, was dat zijn benen/ poten op een zeer enge manier naar achteren gedraaid waren. Dit alleen al maakte me nog banger want ik realiseerde mij dat ik niet met een dier te maken had maar met één of andere entiteit.
Toen het ding door had dat ik hem gezien had, en mijn hond maar agressief in zijn richting zat te blaffen, wilde 'hij' weg vluchten. Met hele vreemde snelle bewegingen maakte 'hij' zich uit de voeten. Toen het eenmaal uit beeld was, kon ik na een poos weer normaal bewegen en ademen. Voorheen toen ik het ding zag, lukte ademen zelf moeilijk. Ik sloeg meteen de deur dicht en zette alles op slot, toen ik weer kon bewegen.
Toen mijn vader thuis kwam, durfde ik er niets over te zeggen meer omdat ik bang was dat hij me voor gek zou verklaren of zou zeggen dat ik teveel horror films kijk en dat ik het gewoon verzonnen had.
Een jaar ging voorbij …..
Het was een paar maanden na Ramadan en ik moest die avond mijn hond Holly te eten geven. Maar omdat ik alleen thuis was, draalde ik een beetje om dit te gaan doen omdat ik bang was. Het hok van mijn hond is gesitueerd in het donker gedeelte van ons erf, dus nu daar ik alleen thuis was durfde ik niet zo goed daarheen te gaan. Ik kon me zelf niet zover krijgen die hond eten te gaan geven want ik durfde het echt niet.
Toen mijn vader tegen 11:00PM thuis aankwam en ontdekte dat ik Holly nog steeds niks te eten gegeven had, werd hij ontzettend kwaad op me. Ik kreeg een bok als een bok, hij vond dat ik niet als een bobo (bangerik) moest doen en gewoon mijn huishoudelijke taken diende te doen. Hij zei ook dat ik minder naar horror films diende te kijken, want ik maakte me zelf hierdoor gewoon onnodig bang. “Je bent bang voor niks, alleen onzin haal jij je in je hoofd. Ga gewoon die hond eten geven!” Zei hij geïrriteerd.
Ik was uiteraard nog steeds bang, maar heb het eten voor de hond klaargemaakt en bracht het voor de hond. Het idee dat mijn vader thuis was indien er wat zou gebeuren, gaf me wel een klein beetje veiligheid.
Aangekomen bij Holly’s hok, bleef ze maar blaffen aan één stuk door terwijl ze in een bepaalde richting keek. Ze zag duidelijk iets, want ze was gefocust op ‘iets’ in die richting. Maar doordat het zo donker was in dat specifiek deel van de tuin, vanwege al die bomen, kon ik eerst niet uitmaken waarom ze zo tekeer ging. Ik bukte en zette het eten voor de hond in haar bakje en daarna stond ik op, keerde mij om zodat ik weer richting het huis kon lopen.
Maar gelijk toen ik me omkeerde ….. viel dat pikzwart ‘ding’ mij op, alweer met een brede smile op ‘zijn’ gezicht keek het naar mij. De zelfde entiteit van een jaar geleden, het was gewoon weer daar en stond me opnieuw aan te kijken. Ik kreeg kippenvel over mijn geheel lijf, deze keer was ik niet genageld aan de grond en kon ik wel bewegen. Maar door de schrik wist ik niet wat ik moest doen.
Het ding kwam net uit het bos, raar springend, en soort van vreemd kruipend ging het meteen naar het donker gedeelte van de tuin. Aan de rand van het bos waar ‘hij’ eruit kwam, was nog redelijk veel verlichting. Vandaar dat hij zich snel haastte naar het iets donkere gedeelte om zichzelf verborgen te houden. Omdat ik deze keer wat dichterbij was, kon ik het uiterlijk van het ding beter bekijken.
Ik zag geen ogen in zijn gezicht, enige wat ik zag was een hele grote mond vol enge scherpe tanden. Het gezicht was ook pikzwart, dus misschien dat er wel ogen waren … maar ik kon ze echt niet zien, dus het zag er allemaal zeer eng uit. Dit ding was duidelijk geen normaal iets. Het was ook geen dier, het leek me een buitenaards wezen. Het leek mij een kruising van een demonische entiteit met een buitenaards wezen. Ik kan het echt niet uitleggen hoor mensen, maar dit was echt abnormaal om te zien.
Ik zag het ding me weer sinister lachend aankijken, alsof het plezier eruit haalde mij zo in angst te zien. Ik rende toen zo snel ik maar kon richting het huis. Ik heb geen moment omgekeken, ik rende en rende. Toen ik de woning binnen kwam, gooide ik de deur achter mij dicht en zette hem op slot. Ik ging regelrecht naar mijn slaapkamer, om me daar te verschuilen. Enkele minuutjes later hoorde ik enkele geluiden vanuit het erf komen, en ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen dus gluurde ik stiekempjes vanachter de gordijnen naar buiten. Mijn slaapkamerraam keek uit over het achterste gedeelte van de tuin. Ik kon nog net zien hoe het zwarte ding weer de bosjes in vluchtte.
Enkele maandjes gingen voorbij …….
(In de grote vakantie van hetzelfde jaar)
Mijn vader, mijn zusje en ik zaten in de woonkamer te babbelen over ditjes en datjes. Deze keer hadden wij het over het islam geloof en over Jinns (demonen). Mijn vader zag dat wij het enorm boeiend vonden, dus deed hij uit de doeken dat hij weleens eentje gezien had. Ik voelde me toen comfortabel genoeg om hem toen ook mijn ervaringen toe te vertrouwen. “Papa, mag ik ook iets delen met jou? Het is iets dat mij al jarenlang dwars zit en durfde het nooit te bespreken met je, maar nu daar wij het er éénmaal over hebben, over Jinns, wil ik het wel met je delen als je ervoor open staat?!” zei ik voorzichtig.
Mijn vader gaf mij de ruimte mijn verhaal te doen. Ik vertelde hem alles over mijn beide ontmoetingen met het pikzwarte wezen.
Ik had nog niet eens alle details verteld, maar mijn vader onderbrak mij en vroeg “had dit ding een abnormale vreemde kromme rug? Bewoog het zich ook op een rare manier, die lijkt op springen en tegelijkertijd slepen met zijn lichaam?”. Ik knikte, want dat was precies zoals het ding zich voortbewoog. ‘Hoe wist mijn vader dit?’ Dacht ik. Hij vroeg weer “heeft het ding omgekeerde poten, waardoor het ook op vreemde manier achterstevoren lijkt te lopen, springen en bewegen?”. Opnieuw zei ik “ja hoor, dat klopt helemaal, dit is precies het wezen wat ik gezien heb, maar hoe weet jij dit dan?”.
Mijn vader zei toen “ik heb het dan ook gezien!!! Precies dit zelfde ding heb ik gezien!!”. Ik zag schrik en tegelijkertijd verbazing op zijn gezicht.
Ik voelde me meteen opgelucht, er viel een last van mijn schouders, ik was dus niet gek en had me niks zitten verbeelden. Ik twijfelde vaak aan me zelf als ik gek aan het worden was en had daarom met niemand erover durven te praten. Dit had mijn leven onnodig zwaar gemaakt om met zo een geheim te moeten lopen, en denken dat ik gek was. Maar gelukkig vertelde mijn vader nu, dat hij dit zelfde wezen ook gezien had.
“Waarom komt dit ding dan hier op ons erf? Wat wil het van ons hebben?” Vroeg ik hem meteen.
“Dit ding is volgens mij iets van de omgeving, het bestond al voordat je geboren was. De dag dat jij geboren bent, moest ik met alle spoed richting het ziekenhuis rijden in de avond, dit was de eerste dag dat ik het zwart ding heb mogen zien. Het was gewoon midden op de weg aan de Nieuwe Grond en het ging richting het bos. Ik schrok me natuurlijk te pletter, maar heb hem niet lastig gevallen en toen hij uit beeld was heb ik mijn weg vervolgt.
Mijn jongere zus en ik luisterden aandachtig en tegelijkertijd met angst naar mijn vaders verhaal. Nog steeds afvragend waarom dit vreemd wezen zich steeds liet zien.
“Voordat het terrein achter ons gebruikt werd voor de bouw van een school, was daar een enorm groot bos. En dieven die de buurt lastig vielen, en aldoor kwamen inbreken, zochten daar hun schuilplek als ze weer eens geweest waren. Het was erg moeilijk om die criminelen te vinden in het bos, genoeg schuilplek daar. Zo konden ze ontsnappen aan de politie en de buren die achter ze aangingen. Uit frustratie hebben de buren dat bos bijna helemaal opengekapt. En toen begonnen wij die vreemde wezens te zien …. Ze woonden blijkbaar in het grote bos en doordat hun woonplek nu bijna weg is, dan komen ze schuilen in de donkere beboste gedeeltes van mensen hun erf” zei mijn vader.
Wat mijn vader uitlegde leek me wel heel logisch. Want ik kon eerst echt niet begrijpen waarom het ding zich steeds liet zien op ons terrein.
“Heeft het ding je ooit lastig gevallen of aangevallen?” Vroeg mijn paps. “Nee hoor, ondanks het heel eng is om te zien en het me maar aan zit te kijken met een griezelige lach, heeft het nooit aanstalten gemaakt om mij iets aan te doen. Ergens kreeg ik de indruk alsof het ook bang van mij is, het was mij gewoon onderzoekend aan het aankijken” zei ik eerlijk. Natuurlijk op het moment dat zoiets mij overkwam, was ik doodsbang en kon ik schijten in alle kleuren van de regenboog van angst. Maar nu daar ik erover terug zat te denken, had het zwarte ding me alleen aan zitten kijken en zitten lachen. Zijn uiterlijk alleen was verschrikkelijk eng, als iets dat regelrecht uit een horror film gestapt was.
“Ik verzoek je, ga geen dingen zoeken, ga niet meer op het erf alleen maar om dat ding nu te gaan bekijken. Ook al voelde je geen dreiging, wees toch voorzichtig. Wij weten niet precies wat zijn bedoelingen zijn en wat het is, wees daarom uiterst voorzichtig. Mocht je hem per toeval weer zien, doe alsof je niks gezien heb en blijf ver uit de buurt. Geef hem geen aandacht. Persoonlijk denk ik niet dat hij slecht is, want het had je al lang iets aan kunnen doen als hij dat wilde. Ik denk dat er meer van ze zijn hoor, en het beste is om hun niet lastig te vallen en hopen dat zij dat ook niet met ons doen. Ik wil niet dat er ineens problemen komen, nu is alles vredig … zo wil ik het ook houden. Mocht je je angstig voelen, zeg dan gewoon jouw Ayatul Khursi (beschermde versen van de Qur'an tegen boze geesten, demonen en jinns) op en ga gewoon verder waarmee jij bezig bent” zei mijn vader.
🌺 Dat was mijn verhaal beste leden van OST.
Als jullie toevallig ook van deze omgeving zijn, en dit zwarte ding ook gezien hebben, zou ik het geweldig vinden om ook jullie ervaringen met dit wezen te mogen horen. Fijne ochtend verder.
⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties