🟫 Ingezonden door: NAINA
⚜️DE VLOEK VAN EEN MOEDER⚜️ DEEL 3
—————————
Ze keek mij aan en probeerde te glimlachen. Het eerste wat ze tegen mij zei was: “ik wil niet dood. Ik wil leven”. Nu kon ik mijn tranen niet meer tegenhouden en ik huilde. Ze probeerde mij omgekeerd te troosten. Ze zei: “maak je niet druk, het komt goed”.
Ik liep weg van haar. Ik kon het even niet aan. In de gang kwam ik haar moeder tegen en zij troostte mij ook. Ik voelde me erg ellendig. Ik dacht, ik moet een troost voor hun zijn. En ik hield mij sterk sinds toen. Ik omhelsde haar moeder weer en zei dat ik weer naar Vani zou gaan om te praten. Ik vroeg haar waarom zij niet binnen was, en ze zei dat Vani haar niet binnen wilde hebben. Ik ging weer naar binnen en probeerde nu te glimlachen. Ze hield mijn hand weer vast. Ze zei weer:” maak je niet druk, ik heb niets gevaarlijks gedronken, het komt goed met mij. Ik wil niet dood”.
Ik zei: “Vani, wat heb je ingenomen?” Ze noemde een naam op die ik voor het eerst hoorde. Ik kende het niet. In mijn gedachten was gramoxone de gevaarlijkste, dus ik begon ook een beetje hoop te krijgen dat het werkelijk goed met haar zou komen. Ik vroeg haar ook waarom zij het ingenomen had. En zij vertelde mij het hele (boven vertelde) verhaal. Ondertussen bleef ze af en toe nog over geven. En elke keer als ze weer gespuugd had herhaalde ze weer:” maak je niet druk, het komt goed met mij. Ik wil niet dood”.
Naarmate ik haar verhaal luisterde werd ik bozer en bozer op Azem. Toen ik naar binnenkwam had ik hem buiten zien staan en ik negeerde hem helemaal, iets zei tegen mij dat hij de reden zal zijn voor dit alles, en nu bleek dat echt zo te zijn, Vani zei tegen mij: “ wordt niet boos op hem. Ik hou van hem, ik ga alles voor hem doen. Ik ga precies zo blijven zoals zijn moeder dat wenst. Alleen moet je mee om haar dit uit te leggen, want ik ben een beetje bang voor haar”. Ik zei: “maak je niet druk, ik ga met je mee, maar wordt jij eerst beter”. Ze glimlachte, en zij:” blijf hier zitten, ik ga even mijn ogen sluiten, want ik ben een beetje moe”. Ik zei tegen haar:” ik moet even naar het toilet, maar ik kom meteen terug bij je”, en ze zei: “ ok”.
Toen ik buiten kwam stond haar moeder al bij de deur. Ze was inmiddels helemaal overstuur en huilde aan 1 stuk door. Ze vroeg:” heb je Vani nog kunnen spreken?”, ik zei:” ja, ze heeft me verteld wat ze heeft ingenomen” en ik vertelde haar de naam. Toen haar moeder de naam van de verdelgingsmiddel hoorde sloeg zij hard haar hoofd tegen de muur. Ik schrok hiervan en pakte haar gauw vast.
Ze werd helemaal hysterisch en ze gilde alleen: “mijn kind redt het niet, hij heeft mijn pop doodgemaakt”, dit zei ze twee keer en ze zakte in elkaar in. Een paar hulpverleners snelden naar haar toe en probeerden haar weer bij te brengen. Van een paar andere aanwezige familieleden begreep ik dat ze inmiddels Vani haar maag al leeg gepompt hadden, ze hadden alles eruit gehaald, maar ze wisten nog niet wat voor effect het had en in hoeverre het al opgenomen was door haar lichaam. Ze moest daar ter observatie blijven en wij moesten de volgende ochtend terug komen.
Vani wilde van niemand afscheid nemen, ze keek niemand aan, ze wilde mij alleen. Ze zei me gauw:” ik weet dat Azem nog buiten is, maar ze gaan hem niet bij mij toelaten, maar ik wil hem zien. Laat hij zijn best doen om te komen. Leg hem uit dat ik van hem houd, en ik wil alleen met hem zijn en niemand meer, ik ga hem nooit laten voor een ander”. Ik beloofde haar dat ik het tegen Azem zou zeggen en liep heel bedroefd weg. Ze zei me nogmaals: “maak je niet druk, het komt goed. Ik ga niet dood”, en ik geloofde haar ook. Ik wilde graag geloven dat het werkelijk zo zou zijn.
Buiten liep ik regelrecht naar Azem toe. Ik had zoveel haat voor deze jongen in mij, ik wilde hem van alles en nog wat zeggen, maar ik wist dat er overal familieleden van Vani waren, ik kende hun niet, maar ik wilde geen risico nemen want als 1 van ze iets zou horen dan was Azem geleverd. Dus ik zei alleen tegen hem dat Vani hem vanavond nog wilde zien. Haar moeder zit in de gang van haar kamer, maar hij moest op 1 of ander manier naar binnen gaan om haar te spreken. Hij zei: “ik hou van haar”, met tranen in zijn ogen en beloofde zijn best te doen om haar vanavond nog te kunnen spreken. Hierna ging ik naar huis.
Het hele gebeuren maakte echt een diep indruk op mij. Ik was erg bedroefd, en ik dacht alleen aan de vrolijke Vani, zoals ik haar kende. Ineens schoot het in mijn hoofd dat een oom van mij landbouwer is, en hij zal wel meer weten over zo een verdelgingsmiddel. Ik belde hem meteen op en vertelde dat een vriendin van mij zoiets had ingenomen, en of ze kans had om het te overleven. Hij vroeg meteen hoeveel ervan heeft ze ingenomen, en ik zei de hele fles. Daarnaast had ze ook water gedronken(vertelde ze aan de artsen). Mijn oom zei ze haalt het niet. Ik kreeg een shock. Hij zei ze heeft enkele uren, ik hoop dat je goed afscheid van haar genomen hebt. Ik zei “ja” en belde af. Mijn oom zijn stem klonk steeds in mijn hoofd. Ze haalt het niet….ze haalt het niet…. Ze haalt het niet….
De volgende ochtend werd ik wakker gebeld. Het was Azem. Ik raakte eerst geïrriteerd dat hij mijn nummer had, zonder dat ik het zelf aan hem gegeven had. Dus ik vroeg een beetje ruw waarmee ik hem kon helpen. Hij huilde…. Ik vroeg waarom hij huilde, hij zij ze is er niet meer, ze heeft het niet gehaald. Ik gilde tegen hem: “wat?!?!? Waarover heb je het! Hij zei:” Vani is er niet meer”. Ik vroeg hem hoe hij het wist, hij zei dat het hem met behulp van een ziekenverzorger gelukt was om Vani te ontmoeten.
Terwijl haar moeder naar huis was om kleding enz. te brengen kon hij rustig met haar zitten en praten. Hij zag wel dat ze steeds zwakker werd, maar hij bleef hopen dat ze het toch zou halen. Hij had ook iemand horen zeggen, als ze de avond overleeft is er kans op overleven. Maar het mocht niet baten. In de ochtenduren gaf ze het toch op.
Azem was nog bij haar en ze stierf met de woorden: “ik hou van je, ik ga je nooit laten voor een ander”. Azem was kapot van alles en ik kon het niet over mijn hart krijgen om hem te vertellen dat het allemaal eigenlijk zijn schuld is, was hij een man geweest, had hij voor z’n liefde gekozen en niet voor een luxeleven, dan was Vani er vandaag nog. Azem vroeg of hij nog contact mocht houden en ik stemde toe. Ik dacht dat ik zou helpen waar ik kon.
De crematie was na enkele dagen en Azem mocht niet aanwezig zijn. Vani haar moeder wilde dat niet. Ik was er wel bij hun thuis geweest en het was erg zielig. Iedereen huilde zo, iedereen hield zoveel van haar, alleen degene van wie zij zoveel hield, hield niet van haar. Vani’s moeder wist nog steeds de ware reden niet waarom haar dochter zoiets gedaan had. Huilend vroeg ze het aan mij. Ik kon niet terug antwoorden.
Vani had alles aan mij verteld, ze wilde het aan niemand anders vertellen. Moest ik het nu verder vertellen? Ik nam het even in overweging en koos uiteindelijk om Vani’s vertrouwen in mij niet te schaden. Ik vertelde het niet. Ze vroeg het keer op keer. En uiteindelijk zei ze: “het was om Azem he?” Ik schrok, maar zei niets. Ze zei:” jullie moeten niet denken dat ik niets weet. Ik hem mijn dochter al die tijd geobserveerd, ik wist dat er iets was want Azem kwam niet meer langs. Zo verdrietig zat ze de hele tijd.
Ik had alleen nooit verwacht dat het iets ergs was. Ik had nooit verwacht dat ze dit als oplossing zou zien. Liever had ik haar ernaar gevraagd. Ik zei:” Azem was niet helemaal de schuldige, zijn moeder was niet eens met de relatie en hij heeft naar zijn moeder geluisterd en een einde aan gemaakt”. Ik wilde het niet langer voor mezelf houden, en ik kon Azem niet alle schuld laten krijgen voor hetgeen wat hij onder druk van zijn moeder gedaan had.
Vani’s moeder keek met heel veel haat uit haar ogen. Ze zei:” wat voor een moeder is ze? Kijk wat ze haar zoon laat doen, een onschuldig meisje laten dumpen, waarom, waarom? Wat was haar probleem. Was mijn dochter niet mooi of lief genoeg, of zijn wij niet rijk genoeg? En ik dacht al die tijd dat het een gewone ruzie was die wel over zou gaan”. Ze huilde hartverscheurend. Ik besloot maar niet te vertellen wat de werkelijke reden was. Maar Vani’s moeder was nog niet klaar. Ze pakte mijn arm vast, hield op met huilen en keek mij aan. Ik schrok van haar blik, ze leek zichzelf niet te zijn.
Ze zei tegen mij:” zie je hoe ik voor mijn kind huil, hoe ik zoveel verdriet heb vanwege mijn kind, zo zal die vrouw ook huilen voor haar kind”. Ik schrok van haar woorden, maar ik zei niets. Ze ging door:” ze zei:” ik wens haar zoon niet dood, nee, maar mijn dochter was niet goed genoeg voor haar, haar zoon gaat nooit een gelukkig leven hebben. Hij gaat nooit goed met een vrouw kunnen leven. Hij gaat een puinhoop van zijn leven maken, en dan gaat zijn moeder precies zo huilen voor haar kind, zoals ik nu huil voor mijn kind”. Hierna liet ze mijn arm los en liep weg. Ik voelde me echt slecht op mijn gemak, en ik vroeg me af waarom ze het tegen mij gezegd had. Ik kende Azem zijn moeder ook niet. En zo iemand wilde ik ook niet leren kennen. Dus ze zou de boodschap ook nooit krijgen. (dat dacht ik tenminste)
Ik bleef niet lang meer daar en ging na een tijdje onopgemerkt weg. Azem belde die middag al. Hij klonk erg verdrietig. Ik vroeg hem of hij afscheid had genomen, hij vertelde dat hij heel vroeg in de morgen al naar het mortuarium was geweest. Hij had gauw afscheid genomen en was daarna weer weg. Hij was ook naar de crematie oord geweest, maar een paar familieleden van Vani duwden hem weg, en hij besloot toen weg te gaan en geen scene daar te maken uit eerbied en respect voor haar.
Ik zei hem dat hij goed had gehandeld. Ik sprak nog even tot hem en belde af. Hierna belde hij nog een paar keer, af en toe sprak ik hem nog even. Na een poos leek hij een beetje over het verdriet heen te zijn. Hij vertelde dat hij iemand op de opleiding had leren kennen en zij had hem heel goed tijdens dit alles opgevangen. Hij zei ook dat hij spijt had van zijn handelingen, en vroeg heel vaak hoe hij het goed moest maken. Hij zei:” soms lijkt het alsof ik haar nog zie”. Ik schonk niet erg veel aandacht hieraan. Ik dacht ja, hij heeft een grote shock gehad, en voelt zich schuldig, dus het zal een idee van hem zijn.
Er ging een hele poos voorbij toen ik op een middag een telefoontje kreeg van een vreemd nummer. Ik nam op en de persoon stelde zich voor als Azem’s vriendin. Ik zei:” ok, hoe kan ik je helpen?” Ze zei dat ik haar niet kende, maar zij had heel veel over mij van Azem gehoord. Hij zei altijd dat ik een hele goede vriendin voor hem was.
Ik zei:” ok, maar waarom bel je mij op?” Toen zei ze:” er is iets gebeurd. En ik besloot jou te bellen. Ik wilde je vragen of ik je kan ontmoeten zodat we er rustig over konden praten”. Ik stemde hiermee toe en nodigde haar uit om thuis bij mij te komen aangezien ze niet erg ver van mij woonde.
🌺 VOOR VERVOLG:
(LEES DEEL 4)
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties