⬛️ Ingezonden door: A.M
⚜️FRANCHEPANESTRAAT : HIJ ZAT IN HET MANDJE⚜️
————————
Goedemorgen OST leden, ik wil een ervaring met jullie delen die zich enkele jaren geleden voorgedaan heeft.
Het was de periode toen de verkiezingen in Paramaribo naderden. Ik heb regelmatig gezien dat men met dure auto’s aan kwam rijden en een ‘pai’ (culturele offer/ betaling) ergens langs de straat zette. Maar dit wat ik deze keer zag was volgens mij een ‘Bakroe pai’, het was een enorm grote mand vol flessen, houtskool etc.
Dit is gebeurd aan de franchepanestraat op de hoek van de hanoverlaan.
Het was ongeveer 6:00PM. Mijn grootmoeder ontdekte dat er geen brood meer in huis was, dus stuurde ze mij naar de winkel om brood te gaan kopen. Ik trok mijn slippers aan en vertrok (met het geld die mijn oma mij in de hand drukte) naar de winkel. Onderweg naar de winkel kwam ik een kleine jongen tegen. Hij was ongeveer 8 jaar oud, zo leek het tenminste, hij zag er helemaal vies uit alsof hij in modder of rommel had liggen rollen. Hij zat in die grote mand, ondanks hij er duidelijk te groot voor was. Hij keek me aan en ik zei tegen hem “jo ka, ie naf mopo uit a mantjie”.
Hij leek mijn opmerking niet echt te waarderen en hij keek me kwaad aan.
Ik stoorde me niet aan hem, want hij moest maar lekker doen wat hij zelf wilde. Ik had al mijn best gedaan hem te waarschuwen uit die mand te gaan. Hij wilde niet luisteren dus bemoeide ik niet meer. Ik liep door naar de winkel en kocht het brood en keerde weer huiswaarts. Op de terug weg zag ik die jongen nog steeds zitten in die mand. Deze keer had hij een pakje brood in zijn handen. Opnieuw keek hij mij aan met een vervelende uitdrukking alsof hij kwaad op mij was.
Ik raakte ook een beetje geïrriteerd van hem en zei “je lauw noh?!!!.....Joe ma sen Joe fu bai brede, da joe tek’ a boeng boeng brede e s’dong ien a dot mantjie! jo ka! Ino ab’ maniri noh?!!”. Hij begon ineens keihard te lachen en terwijl ik hem aankeek, verdween hij precies voor mijn ogen. Ik schrok me kapot en rende richting huis om mijn grootmoeder dit te vertellen. Ik zag de schrik in mijn oma’s ogen, ze wist even niet wat ze moest zeggen. Tenslotte stelde ze mij gerust, wreef over mijn rug en zei dat alles goed zou komen.
Tegen 21:00PM, voelde ik me ineens heel erg ziek, ik kreeg hoge koorts en begon over te geven. Ik kon niks binnen houden, geen eten en geen drinken. Ik braakte alleen groene slijm en het leek alsof er geen einde kwam. Daarna begon de diarree ook nog, ik moest aldoor rennen naar de WC. Het ging echt goed met me en ik was behoorlijk zwak geworden. Mijn hoofd deed pijn en voelde me slapjes.
Mijn grootmoeder had meteen door dat dit geen goed iets was en ze smeerde mijn heel lichaam in met ‘draai baka obia’ (cultureel medicijn voor bescherming). Geen enkel deel van mijn lijf werd overgeslagen, van mijn hoofd tot mijn teentjes. Ik ging toen ineens in trans en was me zelf niet meer. Ik kon me niks meer herinneren wat er daarna gebeurde, en werd pas de volgende ochtend tegen 10:00PM weer wakker.
Ik ben gewoon 3 dagen niet naar school geweest ala mi skieng bing weri. Mijn oma vertelde me niet wat ze er gebeurd was toen ik in trans was. Zij verzekerde mij wel dat alles goed met mij zou komen en ik me geen zorgen meer hoefde te maken.
MIJN TWEEDE TORIE:
Ik liep elke ochtend via de Franchepanestraat, daarna Bindastraat naar de Coppenamestraat om de bus te pakken om richting school te gaan.
Het was 6:45 AM, toen ik in de Bindastraat aangekomen was, zag ik een creoolse oma lopen met een mand op haar hoofd. Tijdens het voorbij lopen zei ik “goedemorgen moeder”. Maar ondanks mijn beleefdheid, a vrouw ne piki mi, ai djeme.
(*ze gaf mij geen antwoord en begon te zuchten)
Ik vroeg “ofara moeder e go? Mek’ mi jepi sjow’ a mantjie”.
(* hoe ver gaat u moeder? Zal ik even helpen uw mandje te dragen?)
U gelooft het of niet, ze begon op een soort gemene manier te lachen. Er viel helemaal niks te lachen, want ik wilde haar alleen helpen. Maar ze lachte alsof ik de beste mop verteld had en ze stopte maar niet. Mi skieng’ gro gevaarlijk, alle haartjes op mijn rug stonden recht overeind. Zij heeft haar mandje gezakt, er zat alleen maar wat houtskool en enkele droge bananen bladeren erin. Zwaar was het mandje dus niet zoals ik gedacht had.
Ik keek naar het mandje, want ze had hem zo demonstratief geplaatst alsof ze wilde dat ik hem zag. Toen ik mijn hoofd weer ophief om haar aan te kijken was ze ineens spoorloos. Het enige wat ik nog zag was het mandje met de spulletjes erin. Ik ben heel erg geschrokken, maar bang was ik niet. Ik kreeg van deze entiteit (of wat het ook moge zijn) geen slecht gevoel, zij kwam niet dreigend over.
Ik ben hierna niet ziek geworden, omdat ik sinds het vorige gebeuren altijd een bolletje knoflook + een lemmetje met mij mee droeg als ik op straat moest. Dit was op advies van mijn grootmoeder, die nooit vergat om mij deze items mee te geven.
MIJN DERDE ERVARING:
Toen ik al een volwassen dame was, ging ik met mijn ex naar zijn stuk land waar hij te Welgedacht aan landbouw deed. Op dat zelfde stuk land werden er vroeger kersen geteeld, het was een plantage.
Ik heb op deze plek een keer een plantage eigenaar uit die historische periode in een smalle weg zien lopen. Het was tegen 18:00PM ongeveer. Hoe ik zeker wist dat dit geen normale man was, is vanwege de kleding die hij aan had. De kleren waren niet van dit tijdperk, en de haarstijl was echt ouderwets. Het leek alsof die meneer mij niet zag, maar ik zag hem wel.
Op het zelfde moment dat dit gaande was, begonnen de bladeren aan de bomen heen en weer te wiegen. Een hele koude sterke wind wind leek er langs te waaien. De vogels en andere dieren werden er onrustig van, en die begonnen geluiden te maken in het bos. Na een poos was het ineens weer muisstil alsof er niks gebeurd was. Die meneer was natuurlijk nergens meer te zien. Ik wist dat dit geen normale heer was die ik had zien oversteken.
Dit werd bevestigd, want niet lang daarna lag ik weer met hoge koorts in bed. Ik ben echt goed ziek geweest en het was geen pretje.
Naderhand hoorde ik van de mensen van de omgeving dat men gebruikelijk na 6:00PM niet meer over straat gaat. Alleen als dat echt nodig is, dan gaan ze wel op straat. Mensen met een gave hebben vaker dit soort dingen meegemaakt in de omgeving, dat zij 'mensen’ van uit de geschiedenis van de plantage daar zagen lopen.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton
Reactie plaatsen
Reacties