STORY 577: HET VERHAAL VAN MEESTER YANG - DEEL 2

🟩 Ingezonden door: Seyi Maru

       ⚜️HET VERHAAL VAN MEESTER YANG⚜️ DEEL 2
———————————

Yang ging naar huis en vertelde zijn vrouw wat hem overkomen was en ook over de deal. Ze was laaiend enthousiast, ze vond dit een prachtige deal en adviseerde hem de deal zeker te accepteren. Anna haar vreugde gaf Yang meteen een goed gevoel in zijn hart, hij wist eigenlijk meteen dat hij de deal zou accepteren als het zijn vrouw zo blij maakte. Dit was enige wat hij altijd wilde, een gelukkige goede echtgenote en een leuk gezin.

Maar de ouders van zijn vrouw, die waren heel erg sceptisch en ze vertrouwden er niks van. Waarom zou iemand zo een groot stuk land verkopen voor 120 USD? Ondanks het veel geld was, zo een lap grond zou echt veel meer kosten dan zo een bedrag. “Er zit vast een addertje onder het gras, dit kan nooit iets goed zijn” zeiden de ouders.

“Ja, dit is echt een kans die wij nooit meer krijgen, misschien zijn daar meer kansen voor ons zoontje als hij ouder geworden is?! Wij komen jullie ook regelmatig bezoeken, zodra de mogelijkheid daartoe is” zei Anna, toen ze hoorde hoe haar ouders zo sceptisch reageerden.

“Het stuk land ligt ergens in Zuid-Amerika, in een koloniale stad met een rijk historisch verleden en er wonen ook enorm veel chinezen daar. Misschien zijn de stukken grond in Suriname goedkoper en daarom dat Marinus genoegen zal nemen met die 120 USD. Ik denk dat wij het daar wel echt naar onze zin zullen hebben, vooral hoe de Chinese gemeenschap daar echt aan het floreren is. Anna en ik zijn ervan overtuigd dat wij dit echt moeten doen, daar kunnen we misschien een beter leven opbouwen als gezinnetje” zei meneer Yang, proberende zijn schoonouders te overtuigen dat dit echt de kans van een lifetime zou zijn.

Uiteindelijk lieten de ouders de beslissing aan Anna en Yang over. Ze waren volwassen genoeg om te weten hoe ze hun leven verder wilden voortzetten. Nadat twee dagen verstreken waren ging Yang naar de afgesproken plek, waar Marinus aanwezig zou zijn en hij accepteerde de deal! Maar de betaling zou hij pas overdragen aan Marinus als hij het stuk land met eigen ogen gezien had.

“Geen probleem, lijkt me ook logisch dat je eerst wil bekijken/ zien wat je koopt. Laat me maar weten wanneer je wil vertrekken richting Suriname, ik zal dan zorgen dat ik daar ook aanwezig ben. Ik geef je hoogstpersoonlijk een rondleiding en daarna krijg je van mij de eigendomsakte en alle nodige documenten, die je tot de rechtmatige eigenaar maken het stuk land. Zorg ervoor dat je het geld meeneemt anders kan ik je niet helpen! Je zal echt geen spijt hebben, je hebt een hele goede beslissing genomen” zei Marinus hartelijk.

Daarna werden voorbereidingen getroffen om richting Suriname af te reizen. Toen het eenmaal zover was, een week voor hun vertrek, werd Anna’s moeder ontzettend ziek.

Yang’s schoonmoeder was kapot van verdriet dat haar enige dochter zou verhuizen naar een onbekend land. Dit kon ze moeilijk verkroppen, ook haar kleinkind zou ze voor langere tijd niet meer zien. Misschien zagen zij elkaar wel nooit meer, want ze was ook al een oude vrouw. Tegen die periode was er geen telefoon om even te kunnen bellen om te informeren naar elkaar en te checken als alles goed was. Enige tijd contact te houden was via brieven sturen naar elkaar.

Het verdriet maakte dat de moeder haar gezondheidstoestand echt achteruit ging en zij in slechte staat verkeerde toen het jong gezinnetje richting Suriname vertrok.

Toen het jong gezinnetje na een vermoeiende lange reis met de boot in Suriname aankwamen, moesten ze nog een heel eind rijden naar Blauwgrond. In die tijd was dat heel moeizaam met de slechte infrastructuur, maar ze kwamen er uiteindelijk toch. Marinus stond hun daar al op te wachten op het perceel, want dit was zo besproken met hem dat hij daar aanwezig zou zijn. En ja hoor, hij was er!

Bij het betreden van het erf, zag Yang een paar chinezen die vanuit het terrein kwamen. Niet wetende wat er aan de hand was, groette hij de heren beleefd. De heren keken hem niet aan en liepen hem haastig voorbij. Ze hadden allemaal een vreemde uitdrukking op hun gezicht, alsof ze angstig waren en daar snel weg wilden. Hij wilde ze vragen wat ze daar deden, maar toen hij naar ze toe liep versnelden ze hun stappen en het was duidelijk dat ze hem niet te woord wilden staan.

“Hm, vreemd. Misschien zijn ze hier in dit land niet zo vrij om met vreemden te praten” dacht hij. Hij zocht er niks achter. Want hij en zijn vrouw waren dolenthousiast dat ze nu eigenaren waren van een groot stuk land, dus ze konden niet wachten om aan dit avontuur te beginnen. Het idee om op dit stuk land een eigen woning te gaan bouwen, met hun eigen ontwerp en zelf gekozen materialen maakte ze ontzettend blij.

Bij het oplopen van het terrein zagen Yang en Anna al meteen dat het een perceel was zonder een woning, maar het land was wel al klaargemaakt voor landbouw. Er waren heel veel vruchtenbomen aan de ene kant van het perceel te zien. Van ananas, meloenen, knippa, markoesa, djamoen, aardvruchten zoals napie en cassave. Ook verschillende groenten waren daar te zien. Het zag er allemaal heel erg netjes en georganiseerd uit. Meneer Yang zijn hartje maakte een sprongetje van blijdschap, want dit alles was nu van hem.

Marinus zat ze van afstand te bekijken met een lachend gezicht en verwelkomde het gezin hartelijk met open armen.

“Hij drukte Yang de papieren in de handen, check het even rustig na zodat je zeker weet dat je alles in orde is. Geef me daarna het geld, zodat wij deze formaliteiten in ieder geval gauw achter de rug hebben want ik wil je nog een uitgebreide rondleiding geven zoals beloofd. Dan kun je jouw mooie vrouw ook laten zien wat voor goede beslissing je genomen hebt voor jullie toekomst” zei Marinus nog even vrolijk.

Nadat Yang de documenten nagekeken had, bleek alles in orde te zijn en hij betaalde Marinus het geld. Marinus wandelde daarna rond elke hoek van ‘t enorme perceel om uitleg te geven over de omgeving, de buren en de aanplant van vruchten en groenten. Hierna wenste hij hun succes en vervolgde zijn weg, nadat hij geduldig al hun vragen beantwoord had.

Anna en Yang hadden geen enkele familie of vrienden in Suriname, dus ze bleven de eerste drie maandjes wonen in een simpel berghok, die gebouwd was door de arbeiders die voorheen landbouw uitgeoefend hadden op het terrein. Het stond ergens achter op het erf. Veel hadden ze niet om te overleven, want het geld wat ze meegenomen hadden was bestemd voor de bouw van hun woning. Ze gingen dus heel zuinig om met het geld, er moest tenslotte nog genoeg overblijven om de woning neer te kunnen zetten. Ondanks dit een moeilijke tijd was, waren Yang en zijn vrouw intens gelukkig.

Anna verbouwde nu de gewassen en zorgde voor haar zoontje, vaak ging ze naar de markt om de geoogste vruchten en groente te verkopen. Zo hadden ze nog wat extra geld om van te leven.

Yang had al meteen de volgende dag van hun aankomst de buurt zitten verkennen. Hij is ook de bouwmaterialen winkels gaan zoeken om daar de nodige materialen en cement te gaan bestellen. Toen er geleverd was, is hij zelf in zijn eentje begonnen met het aanleggen van een fundering voor de woning. Hij had immers heel veel ervaring in de bouw, maar dit zou de eerste keer worden dat hij in zijn eentje een hele woning op zou zetten. Het maakte hem wel een beetje zenuwachtig maar hij wist heel zeker dat hij dit kon. Hij liet zich niet van zijn doel afbrengen door twijfels.

En het geluk leek hem toe te lachen, want toen hij weer een keer richting de stad ging om bouwmaterialen te kopen ontmoette hij enkele chinezen waarmee hij bevriend raakte.

Deze heren kwamen hem helpen met de woning, dus was er minder druk op Yang. Wat ook enorm hielp was dat deze heren geen betaling wilden voor hun hulp, ondanks ze haast elke dag na hun eigen werk gedaan te hebben kwamen mee helpen. Elk weekend bleven ze tot diep in de nacht doorhelpen, en door de weekse dagen bleven ze uiteraard wat minder lang maar ze hielpen wel zoveel ze maar konden.

Na enkele zware maanden keihard gewerkt te hebben was de woning klaar. Het was een kleine simpele woning geworden maar het zag er mooi, huiselijk en knusjes uit.

Het gezinnetje kon nu eindelijk weer in een normale woning wonen. Ze hoefden niet meer te slapen in het oude berghok, wat een uiterst armoedig en vermoeiend leven was. Even leek alles goed te gaan, want Anna had het huis heel mooi weten in te richten en van de landbouw maakte zij een aardig bedragje, waardoor ze alle benodigdheden kon kopen voor haar kindje, voor haar man en zichzelf. Yang had nog geen vaste baan maar hij ging tussendoor wel wat klussen als er een werkje te doen had. Zijn Chinese vrienden hielpen hem wel altijd met werkjes vinden zodat hij wat bij kon verdienen.

Na ongeveer een jaartje, begon ineens de ellende….
Alles begon mis te gaan in het leven van het jong gezinnetje.

De gewassen gingen allemaal na elkaar dood, of de planten en bomen werden ziek, kregen schimmels of hadden last van allerlei insecten. Ook al wat Yang en Anne deden om dit euvel op te lossen was tevergeefs geweest, de plantjes werden er niet beter van. Bespuiten, nieuwe verse aarde, planten voeding …. Echt niks hielp. Op den duur hadden ze zelf een landbouw ‘expert’ ingeroepen om de bodem te bekijken, maar ook die kon niks mis vinden aan de bodem en volgens hem bleek alles prima in orde te zijn.

En toch gingen alle bomen en plantjes dood. Er kwam nauwelijks meer groente en fruit binnen, hierdoor verkocht Anne ook minder op de markt. Wat uiteraard ook invloed had op de financiële stroom, dit leidde tot enorm veel stress want ze hadden het geld keihard nodig. Zeker nu daar Anne ontdekte dat ze opnieuw zwanger was.

Alsof dat niet erg genoeg was, begon Anne aldoor bloedingen te krijgen sinds ze bevallen was van haar tweede kindje. Een prachtige dochter, die echt een engeltje was om te zien. Maar Anne kon niet echt van haar dochter genieten, want ze kreeg op de meest vreemde momenten opnieuw die bloedingen die maar niet wilden stoppen. Af en toe stopten deze bloedingen wel voor korte tijd, maar niet lang daarna begon het vloeien opnieuw. Dit was enkele maanden na de bevalling nog steeds gaande en het maakte Yang en Anne zeer ongerust.

Dokters bezoekjes leverden ook niks op, want zodra ze naar de arts gingen stopten de bloedingen alsof er niks aan de hand was. Dit was enorm stressvol voor beiden. Yang had in de loop der tijd ook een aantal koeien gekocht, die waren handig voor de verse melk en ook voor hun mest. Ook hadden ze geiten, varkens en kippen. Anna en Yang hielden van dieren, dus vonden ze het fijn dat de dieren rond liepen op hun perceel, dan was er een beetje leven in de brouwerij.

Maar tegen de zelfde tijd dat de gewassen ziek begonnen te worden en Anna bloedingen kreeg, gingen ook vele van de dieren na elkaar dood. Uiterst vreemd want de dieren waren helemaal niet ziek. Yang deed zijn uiterste best de oorzaak te achterhalen hoe zijn vee plotseling dood ging, maar alles leek piekfijn in orde te zijn. Hun drinkwater was schoon, de stal waarin ze sliepen was ook netjes opgeruimd. Ook nergens op het perceel was er iets verdacht op te merken.

Niet lang daarna begonnen er in de nacht vreemde dingen te gebeuren. Als Yang en Anne in bed lagen, hoorden ze buiten allerlei dingen tekeer gaan. Het konden de dieren niet zijn want die werden in de avond uren keurig in de stal opgesloten. En deze geluiden klonken ook echt niet als de dieren, het leek alsof er dingen heel snel renden/ liepen op het erf. Vreemd gehijg en onbekende enge geluiden, soms hele zware stappen, wat klonk alsof iets heel groot en zwaar op het erf liep. Weer andere keren hoorden ze gegrom, heel demonisch klonk het. Dit alles maakte het gezinnetje erg bang.

Wat Yang niet wist, was dat Marinus de oorzaak was van dit alles wat verkeerd ging. De bloedingen van zijn vrouw, alle gewassen die dood gingen en ook de dood van hun vee. Marinus had zijn black magic gebruikt en had zijn demonische wezens gestuurd naar het perceel om Yang het leven zuur te maken en hem te laten lijden. Wat de reden hiertoe was en wat voor voordelen dit voor Marinus zou brengen, was toen ook niet duidelijk. Yang was nog van niks op de hoogte.

Toen Anna weer eens een avond plotseling hoge koorts kreeg en zat te vloeien, keek Yang zijn vrouw aan en zei verdrietig “waar zijn we nu in beland mijn, lieve schat? Kijk eens hoe hard we het hebben, de ene na de andere tegenslag krijgen wij te verwerken. Zullen we terug gaan naar Singapore? Wil je weer terug zodat je dichtbij je ouders bent? Wat zullen ze blij zijn dat ze de kleinkinderen kunnen zien. Ik voel me zo schuldig hoe ik jullie hierheen gebracht heb, ik had echt gehoopt jullie een beter leven te geven hier. Kijk nu eens, die kinderen zelf voelen zich de laatste tijden ook niet op hun best. Ze zien er ook niet gezond uit terwijl we zo ontzettend onze best doen om ze gezonde voeding te geven. Maar toch worden ze net als jij steeds ziek. Ik ben echt radeloos, als man en vader wilde ik dit niet voor jullie. We moeten echt weg uit dit land, het perceel lijkt wel vervloekt, niks gaat goed sinds we hier ingetrokken zijn. Je weet zelf wat voor dingen s’nachts tekeer gaan op ons erf, dit zijn geen normale dingen, wat moeten wij hiermee? Ik kan mijn gezin niet beschermen tegen dingen die ik niet eens kan zien”.

Anne zei “lieverd, houd toch op!! Wij gaan nergens, hier is onze thuis …. Wij hebben offers gebracht, zoveel geld in deze woning gestopt, wij laten ons door niks en niemand wegjagen. Integendeel moeten die demonen bang voor mijn stoere man zijn, ze kennen je zeker nog niet”. Ondanks ze ziek was probeerde ze nog een lachtje te toveren op haar gezicht, om Yang beter te laten voelen. Normaliter was hij degene die haar altijd moed insprak als ze even haar dag niet had, hij was de doorzetter en hij gaf nooit gauw op. Maar nu daar Yang helemaal gebroken was, was zij degene die voelde dat ze haar man weer omhoog moest trekken.

Yang, kreeg ook een lachje op zijn gezicht. Het deed hem echt goed dat zijn vrouw positief ingesteld was en niet op wilde geven. Deze opbeurende woorden had hij echt nodig van iemand.

“Trouwens, wij kunnen ook echt niet terug, men zal dat in Singapore echt als een schande zien. Vooral voor jou als man zal jij als een mislukkeling gezien worden en dat wil ik niet voor je. Want je bent een goede vader en een hardwerkende man, die echt zijn uiterste best doet voor ons. Geloof me, wij zullen het samen redden lieverd. Geld om terug te gaan hebben we niet, ik wil er niet eens aan denken eerlijk gezegd. Er komen betere dagen voor ons, wij zullen floreren op een mooie dag. Suriname is onze toekomst, hier behoren wij te zijn. Het lot wilde dat we hier terecht kwamen. Verlies geen hoop vanwege de bittere tegenslagen, als er iemand is die er in jou gelooft dan ben ik het wel. Bovendien, hebben wij onze voorouders in de spirituele wereld die ons beschermen, dus laten we erop vertrouwen dat ze er voor ons zijn” vervolgde ze.

“Okay schat, als je dit echt wil om hier te blijven in Paramaribo, dan doen we dat. Het gaat mij echt alleen om de blijdschap van jou en onze kinderen. Ik zal ook nooit opgeven zolang ik jou maar aan mijn zijde heb, je bent mij erg dierbaar en samen kunnen we de wereld aan. Rust nu maar, vermoei je zelf niet teveel” zei Yang tegen zijn zieke vrouw.

🌺 VOOR VERVOLG:
(LEES DEEL 3)

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton