STORY 549: WARUNG: ONZE GEMENE BUURVROUW

🟫 Ingezonden door: L.L

            ⚜️WARUNG: ONZE GEMENE BUURVROUW⚜️
——————————

Dag lieve OST leden, ik ga verder met vertellen over mijn persoonlijke ervaringen.

Jullie hebben kunnen lezen in mijn vorige ervaring wat ik mee maakte met mijn overleden tante in onze voormalige woning. Mocht je dit nog niet gelezen hebben, lees dan:

- STORY 543: IK GA JE MEENEMEN - DEEL 1

- STORY 546: IK GA JE MEENENEN - DEEL 2

Na dit alles te hebben meegemaakt te hebben, van mijn wijlen tante Lydia, dacht ik dat ik vrij was van al die geesten, entiteiten en demonen, maar ik had rijkelijk vergist.

Als ik sommige mensen vertelde over wat ik allemaal heb gezien in mijn leven, schrikken ze wel. Maar ik denk dat ze niet echt begrijpen hoe erg het is, totdat ze het zelf eens zouden meemaken en zelf zouden zien. Ondanks ik deze enge dingen wel kan zien en er soort van gewend aan geraakt ben, blijf ik altijd bidden ik leg mijn vertrouwen in God. Door te bidden geeft god mij kracht en bescherming tegen al het slechte.

Okay leden, ik vertel jullie nu een andere persoonlijke ervaring over ons gezin:

Mijn moeder besloot een WARUNG te openen. Zoals mijn moeder hoopte, draaide de zaak vanaf het begin heel goed en was het een succes. De warung was gevestigd bij ons thuis, want dat was lekker makkelijk voor mijn moeder. Ieder wist dat mijn moeder heerlijk kon koken dus de warung openen was iets dat precies bij haar pastte. Wij als kinderen hielpen altijd mee in de zaak van mijn moeder. De warung was aldoor druk dus onze hulp was echt nodig.

Door de weeks was de Warung open Vanaf 8:00AM - 8:00PM en in de weekenden was de Warung open tot 11:00 PM.

Mijn mams haar bedrijfje draaide heel goed. Dit was in de jaren 90 waar je voor een dubbeltje een portie bamie bij mijn mams kon vinden. Zij maakte allerlei soorten lekkernij’tjes en alles wat ze klaarmaakte was altijd een succes. Binnen no time waren we uitverkocht...

Door dit succes van de Warung, konden we ons huis heel mooi inrichten en verbouwen. U weet dat sommige huizen zodanig gebouwd zijn, dat je via de ramen van de woonkamer een goed zicht hebt op de rest van de woning.... nou bij ons was het ook precies zo het geval. Je kon letterlijk alles zien in onze woning via de grote ramen aan de voorzijde van ons huis. Je keek dan rechtstreeks in onze voorkamer.

Zo was het een avond, het was een door de weekse dag, 8:30PM ongeveer en de Warung was al gesloten. Mijn moeder was haar geld aan het tellen, tegelijkertijd haar boekhouding aan het doen. Ik was de woonkamer aan het bezemen.

Terwijl ik aan het bezemen was en langs het raam bij de voorkant van onze woning liep, kreeg ik meteen kippenvel. Ik zag mijn moeder in de gang zitten, ze keek naar het raam van de voorkamer die nog open stond. Ik volgde mijn mams haar ogen, om te ontdekken waarnaar ze keek en zag daar een klein zwart mannetje staan, hij zag er heel eng uit. Hij had grote ogen, een grote enge bek met scherpe tanden en hij had een gemene glimlach op zijn gezicht.

Ik zag dat hij handen had die meer op klauwen leken, daarmee hield hij zich vast aan het raam. Ik zag geen vorm van zijn lichaam maar wel zijn groot hoofd die misvormd eruit zag.

Het viel me ook ineens op dat er 2 mannen stonden bij het ander raam. Het leken indiaanse mannen die niet van deze tijd waren, die indruk kreeg ik meteen dat ze van het oude tijdperk kwamen ....geen moderne indianen dus. Deze indianen hadden hun gezicht rood gemaakt en hadden hun hoofdtooien op met veren, alles erop en eraan. Ik moet eerlijk toegeven, ze zagen er wel mooi en indrukwekkend uit... maar op dat moment schrok ik behoorlijk. Wie zou niet schrikken als er ineens 2 indianen daar staan en aan het andere raam een soort van duivels klein mannetje?

Toen ik me weer keerde naar het andere raam, om te kijken als het enge mannetje niet in ons huis gekomen was, zag ik hem niet meer. Hij was verdwenen.

Ik gilde paniekerig tegen mijn moeder “mama, hebt u het mannetje gezien daarnet?“. Ze zei “ik zag het, het is een bakroe. Mijn god toch, zijn mensen al zo snel bezig met ons, ik ben pas begonnen mijn brood op een eerlijke manier te verdienen en val niemand lastig en zelf dat gunt de mens mij niet. Kan ik niet eens mijn gezin in alle rust voeden? Vreselijk hoor”.

En ja hoor mensen, dat was inderdaad zo, terwijl mijn moeder niet eens zo lang begonnen was met haar Warung was al jaloezie in het spel.

Je gelooft het of niet, maar kort daarna begon onze overbuurvrouw ineens ook bamie & nasie te verkopen. Wij vonden dit geen probleem, want een ieder moet de kans krijgen op eerlijke manier hun broodje te verdienen. En als het buurvrouw blij zou maken dit te gaan doen, dan moest ze dat vooral doen. Het probleem daarentegen was dat klanten niet tevreden over haar eten waren, ze klaagden dat haar eten altijd veel te nattig/ vettig was.

Hoe ze haar bamie precies klaar maakte wist ik niet, maar klanten klaagden aldoor over haar voedsel die niet in orde was. Intussen draaide mijn moeder haar Warung nog prima en de klanten waren altijd tevreden en kwamen altijd terug voor meer. Wij hadden dus geen last van de concurrentie van de buurvrouw. Integendeel gaf het ons de ‘push’ om steeds beter te worden in ons bedrijfje.

Al gauw begonnen we meer vreemde dingen mee te maken. Wij hoorden s’nachts letterlijk hoe er mannetjes of kindertjes renden op ons erf... maar als je uit het raam keek zag je niks, maar je hoorde ze duidelijk. Je hoorde ook geluiden die klonken als “woe... woeeee.. woeee”.

We kregen ook last van zuigvlekken op ons lichaam en dijen, vaak ontdekten wij dit als we s’morgens opstonden. Al mijn broers en zussen hadden hier last van. Ook mijn moeder, maar mijn vader was de enige die er geen last van had. Mijn moeder vond het vreemd, maar ze had het te druk om erbij stil te staan. De Warung nam al haar tijd en energie, dus ze was aldoor in de weer.

Op een dag was ik alleen thuis, de anderen waren naar een andere buurvrouw om BINGO te gaan spelen. Ik had geen zin uit huis te gaan want had veel huiswerk van school meegekregen dus wilde me daarop focussen. Ik was daarmee bezig en de avond viel. Uren verstreken en de anderen kwamen nog niet naar huis. BINGO was tegen die tijd echt een ontspanning en veel van de buren vonden hier vertier in, men was er dol op. Mijn broers en zussen dachten duidelijk nog niet aan thuis komen vanwege de gezelligheid.

Na mijn schoolwerk ging ik een beetje touwtje springen op ons achter terras, die uitkeek op ons achtererf.... terwijl ik bezig was touwtje te springen zag ik ineens een enorm groot hoofd piepen van de zijkanten van het huis. Ik zag zijn klauwen, zijn misvormd hoofd en die twee grote enge uitpuilende ogen. Wel mensen, ik ben zodanig geschrokken dat ik rechtstreeks rende naar die buurvrouw waar er BINGO gespeeld werd en ik vertelde daar alles aan de anderen.

Ze zijn meteen gestopt met Bingo spelen en een ieder rende mee naar huis. Natuurlijk was er niks en niemand te bekennen toen we thuis aankwamen....

Kort daarna werd mijn moeder ineens heel erg ziek, maar ondanks haar ziekte bleef ze keihard door werken. Ze had het geld nodig want ze had mondjes te voeden en een huishouden te draaien. En ze wilde haar vaste klanten niet teleur stellen, men rekende gewoon op haar eten. Er waren bekende bedrijven die op vaste basis eten bij ons kwamen koken. Als mijn moeder ineens enkele weken dicht zou zijn, zou dit niet goed voor business zijn.

Opgeven was dus geen optie en mama bleef flink doorwerken ondanks ze ziek was. Ze was vastbesloten haar zaak door te laten draaien en het succes te blijven behouden. Ze had er trouwens hard voor gewerkt. Een ieder had bewondering voor mijn moeder haar doorzettingsvermogen.

Het succes van mijn moeder haar Warung was de overbuurvrouw niet onopgemerkt gebleven, ze werd jaloers en dat was te merken aan het feit dat ze zonder reden ruzie met ons begon te zoeken. We werden ervan beschuldigd dat we ‘kroi’ en ‘wisie’ gezet hadden voor onze voeding, zodat de klanten altijd alleen naar ons terug konden komen. Dit was volgens haar de logische verklaring, waarom zij nauwelijks klanten kreeg en men haar bamie niet lekker vond.

Men noemde haar bamie altijd ‘watra bami’ en men kocht daarom liever bij ons dan bij haar. Dit tot grote ergernis van de overbuurvrouw die aldoor ruzie kwam zoeken met ons.

Na die ruzies met deze buurvrouw, werd mijn moeder de volgende dag ineens wakker met hevige pijnen aan haar voeten. Ze zag dat er daar precies 10 puisten waren op haar rechter voet. Door dit geval met me moeder, die zich nu helemaal niet lekker voelde, moest ik extra meehelpen in de keuken, want mijn moeder had enorm veel pijn. De pijn leek steeds erger te worden.

Die puisten werden elke dag groter, op den duur waren ze zo groot als een dubbeltje en zwart van kleur. Alsof mijn moeder haar voeten dood aan het gaan waren. Het was zo dat me moeder op den duur niet meer kon lopen, dus besloot ze haar moeder ( mijn oma) te contacten en advies te vragen.

Mijn grootmoeder die Moslim is, schakelde culturele priester in en hij bekeek mijn moeder haar voet. Die priester zei tegen mijn moeder dat als ze door zou gaan met verkopen, dat degene ook door zou gaan met haar duivelse praktijken om op mijn moeder te werken. Het zou dan zover komen dat mijn moeder haar voet zou verliezen. Het advies van de priester was dus dat mijn moeder moest stoppen met verkopen voor haar eigen bestwil.

Mijn moeder deed zoals haar geadviseerd was en ze stopte met verkopen, ze sloot de WARUNG....
natuurlijk met veel pijn in haar hart!

En ja hoor, daar had de buurvrouw op gewacht .....
zij ging wel door met verkopen, want wij waren gesloten en ze had dus geen concurrentie meer. Wegens tekort aan beter kocht men alsnog bij haar eten. Maar haar eten was zo slecht dat ze op den duur nauwelijks klanten kreeg. Wie daar eens kocht ging daar nooit meer terug. Na een poos stopte zij ook met eten verkopen, want niemand ging daar meer en ze draaide alleen op verliezen, dus sluiten was eminent.

Haar “watra bamie” zoals men het noemde wilde niemand eten en de klanten bleven weg. Deze buurvrouw begon ons alweer de schuld te geven, terwijl wij er niks mee te maken hadden. Wij begrepen dat ze altijd al een probleem met ons had, omdat wij javaan mix creool zijn en zij is volbloed creool. Ze maakte aldoor racistische opmerkingen tegen ons. Andere dagen schold ze ons verrot uit voor alles wat maar vies was, zonder dat wij haar enige aanleiding gaven.

Het is ons nog steeds onduidelijk wat precies mis met ons is, want wij hebben haar geen dag onheus behandeld of iets terug gezegd. Feit is wel dat ze ons helemaal niet mocht, sinds we de Warung openden.

Ondanks alles wat deze vrouw met ons deed, zijn we blijven bidden en waren niet bang. Ons geloof in de here Jezus Christus zou ons behoeden van alle ‘takroe sanies’ wat ze stuurde naar ons. Blijkbaar had ze dat ook door, want ze begon ons vaak ineens uit te schelden zonder noemenswaardige reden. Ze ging dan echt tekeer en smeet ons van alles naar de voeten. Ook haar kinderen deden mee als ze ons zo aan het uitschelden was, maar wij deden het niks terug. Wij wilden ons niet tot haar niveau verlagen.

Het feit dat we nooit een tegen reactie gaven, of ingingen op haar aanvallen maakte haar alleen maar kwader.

Nadat deze gemene buurvrouw gestopt was met eten verkopen, begon mijn moeder als vorm van inkomen met de verkoop van waterijsjes en melkijsjes. De ijsjes waren razend populair omdat me moeder een hele variatie aan kleuren en smaken in de aanbieding had voor de klanten. Wederom vlogen de bestellingen als water naar binnen. Mijn moeder begon weer geld te verdienen en ze kon weer leuke dingen voor haar gezin doen.

Niet lang daarna begon die gemene buurvrouw ook precies hetzelfde te doen. Ineens verkocht mevrouwtje ook ijsjes. Bij ons thuis begon het vrijwel meteen minder goed te gaan als voorheen, want die buurvrouw was gewoon weer bezig met haar duivelse praktijken. We zagen in ons huis allerlei vreemde entiteiten die vluchtig langs gingen, van de ene kamer naar de andere kamer. Elke keer was het wat anders dat zich liet zien in de woning.

Het viel ons op, zodra me moeder met bedrijfje begon om geld mee te verdienen... begonnen de problemen meteen & de buurvrouw deed gewoon alles na wat mijn mama ondernam. Het was alsof ze geen eigen ideetjes had om aan geld te komen. Uiteindelijk was mijn moeder dit gedoe met die vrouw helemaal zat, dus is ze gestopt met ijsjes verkopen. Erg lastig natuurlijk, want als mens wil je altijd vooruit komen en iets van je leven maken. Maar dit jaloers mens gunde mijn moeder en haar gezin niks, waarom weten we ook niet.

Wij hadden medelijden met mijn moeder. Want ondernemen is haar passie en ze is er niet eentje die op geld van een man wil zitten wachten. Ze wil bezig zijn, maar vanwege de buurvrouw wilde ze niks meer starten.

Er gingen enkele jaren voorbij .....

Ik kreeg op den duur een relatie, en rondom dezelfde periode hoorde ik van de buren dat de gemene buurvrouw haar dochter overleden was. Niet lang daarna is ook haar zoon overleden. Ik weet niet precies wat de oorzaak van hun overlijden was, want ik ben mij er niet in gaan verdiepen. Maar hoorde van de andere buren dat van zowel haar zoon als dochter hun buik begon op te zwellen als een ballon.

Enkele maandjes daarna is een kleinzoon van haar overleden. Natuurlijk vonden we dit bijzonder triest, want zoiets gun je zelf je ergste vijand niet om zoveel mensen na mekaar te verliezen. Maar iedereen is van mening, dat die duivelse krachten waarmee ze destijds gewerkt heeft op ons, zich nu keren naar haar want ze willen hun ‘pai’ hebben.

Ondanks die buurvrouw nu helemaal oud geworden is, heeft ze nog steeds de zelfde gemene manieren. Want zodra mijn moeder weer probeert om iets te verkopen, dan begint de buurvrouw automatisch hetzelfde te verkopen. Het is altijd alsof ze een wedstrijd met ons aan wil gaan, heel erg vervelend en onbegrijpelijk. Wij hebben geen flauw idee waarom ze dit blijft doen en waarom ze ons zo intens haat.

Nu is ze aan het sukkelen met haar gezondheid, het gaat echt niet goed met haar. Ze gaat ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Want haar precies scheelt weten we niet …

Mensen, ik heb door deze vrouw ook een broertje verloren. Want hij trapte op een scherp iets dat iemand bewust daar gelegd had op ons voorerf en dat werd zijn dood. Dit is geen idee van ons hoor, dat het de buurvrouw is, want die honden van ons die hielpen ervan om gaten te graven in het zand en ze kwamen dan altijd met flesjes terug, met als inhoud allerlei vreemde black magic attributen erin. Je zag in die flessen rode en blauwe tauwtjes gebonden.

Kort nadat die honden dit soort flessen gevonden hadden, kregen ze schuim in hun bek en gingen kort daarna dood. De dood van mijn broertje was geen toeval.

Soms kreeg mijn moeder een ingeving, dat de buurvrouw weer bezig was met haar “wisie” (zwarte magie) praktijken. Ter bescherming liet mijn moeder ons dan allemaal plassen in een emmer & deze urine gooide ze dan vlak voor ons terras. En je gelooft het of niet mensen, je zag gewoon overduidelijk een kleine fles uit het zand naar boven komen.... dit is geen joke, wij hebben het allemaal zien gebeuren. De buurvrouw was dus nog steeds met ons bezig. Ze nam gewoon geen dag rust, haar doel was echt om ons allemaal te vernietigen. Dit heeft ze ook vaak openlijk geuit tegen ons.

Deze tori van de buurvrouw is nog steeds gaande hoor, want ze leeft nog & nog steeds blijft ze alles nadoen wat mijn moeder doet. Ze stopt maar niet, zou me moeder weer iets verkopen dan gaat ze dat meteen ook doen... ze wordt niet moe, ze blijft doorgaan zonder einde. En dit allemaal terwijl ze al zo een oude vrouw is, maar dat houdt haar niet tegen.

Jammer voor mijn mama, die alleen rustig haar centjes wil verdienen om haar kinderen te voeden.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.