🟪 Ingezonden door: Amadirsad PT Janice
⚜️IK RAAKTE BEZETEN OP HET S.P.I⚜️
———————————
Lieve OST leden, Ik heb een verhaal te vertellen die ik zo zoetjes aan al meer dan 5 jaren geheim gehouden heb. Maar vandaag wil ik het graag met jullie delen, omdat ik het niet meer in kan houden.
Ik zag dat iemand al eens haar verhaal geshared had in OST over hoe erg het spookt bij SPI, maar toen was ik nog niet ready om ook mijn eigen ervaring te delen.
Maar goed, hier mijn persoonlijke ervaring:
Van 2014 tot 2017 zat ik op het SPI (Surinaams Pedagogisch Instituut). Ondanks ik een spraakgebrek heb, was dat niet de reden waarom ik de school ineens verliet, maar vanwege andere redenen die ik hieronder in mijn verhaal uit de doeken zal doen.
In de 3 jaren dat ik daar op school zat, had ik door dat er vreemde dingen gebeurden op die school en durfde zelf mijn moeder niets vertellen wat mij overkomen was.
In de maand Juli 2017, de laatste week ..... was de repweek begonnen. De rep begint precies om kwart voor 8 in de ochtend. Wij moesten als klasgenoten naar onze lokaal zoeken waar we moesten zitten. De laatste vleugel noemden we “barakken” en deze naam was bekend over de gehele school. Deze vleugel zou eigenlijk allang afgebroken moeten worden, maar dat was het geval niet en is precies hetzelfde gebleven.
Veel leerlingen klaagden altijd hier een bang of ongemakkelijk gevoel te krijgen in dit gedeelte van de school.
Het was een laatste rep dag en was een gemakkelijk leervak. Ik voelde me niet echt op mijn gemak en het voelde mij op 1 of ander manier zo vreemd in het lokaal. Een soort vrees overspoelde me. Ik dacht dat het aan mij lag, dat ik me zomaar zorgen maakte... dus vestigde ik mijn aandacht er niet op. Ik probeerde me te focussen op de lessen, maar toen kwam er ineens een hele sterke azijn geur die mijn richting opwaaide.
Ik vroeg me af, vanwaar komt deze geur ineens kwam. De geur bleef aanhouden en ik vroeg mijn klasgenoten als ze het ook konden ruiken, maar zij roken het niet. Terwijl ik het al die tijd nog steeds rook. De geur was zo sterk dat ik er onwel van werd.
Kort daarna begon de Repetitie eindelijk. De rep was nog niet eens 1 minuut begonnen, toen ik een hels lawaai hoorde in de klas naast die van ons. Het klonk alsof mensen aan het vechten waren en er gesmeten werd met tafels en stoelen. Vreselijk veel lawaai dus, ik rende de klas uit om te gaan kijken wat er gaande was. Maar toen ik bij die klas naast kwam, bleek er helemaal niks daar gaande te zijn. Alles was daar normaal, absoluut niks mis....ik ging weer naar de klas en een ieder keek me vreemd aan.
Ik begon bang te worden, want had door dat iets niet klopte. Ik probeerde gewoon snel mijn rep af te maken zodat ik snel naar mijn huis kon gaan. Nadat wij klaar met de rep waren, riepen mijn klasgenoten mij om naar de gymzaal te gaan. Omdat we nog gymles hadden.
Zelf nu daar ik terug denk aan mijn tijd daar op die school, krijg ik nog rillingen over mijn lijf. Het maakt me nog steeds bang.
Wij gingen dus naar de gymzaal. Maar uiteindelijk gingen de gymlessen niet meer door, want het bleek dat maar 3 leerlingen hun gymkleding (waaronder ik) meegenomen hadden, en de rest had geen gym kleding. Ze hadden niet erop gerekend dat wij na de Rep nog lessen zouden hebben. De 2 andere leerlingen en ik, gingen ons dus weer verkleden in ons uniform. Terwijl ik dat aan het doen was voelde ik mijn lichaam ineens stijf worden.
Het viel me toen op dat er ineens twee gedaantes daar met ons in de ruimte stonden. Ze stonden ons aan te kijken. Uiteraard zagen de anderen dit niet, want zij bezitten hiervoor de gave niet.
Ik zag ook een rode kist, een miniatuur versie en een zwarte pop onder de kast in de dames verkleedkamer. Ik was doodsbang en kon bijna plassen in mijn broek van angst. De ene gedaante zag er vreselijk uit als een soort van monster, en de andere naast hem was een tiener meisje. Ik was me zelf ineens niet meer, ik ging in een soort van trans toestand en begon automatisch mijn tas in te pakken. Mijn klasgenoot bleef me roepen en ik reageerde niet meer, omdat ik haar gewoon helemaal niet hoorde op dat moment.
Mijn klasgenoot (Mariska) raakte mijn schouder aan, om te vragen als alles goed met me was.... en ik schrok zodanig, dat ik meteen weer bij zinnen was.
Mariska vroeg me wat er scheelde, maar ik durfde niks te zeggen vanwege de angst. Ik was bang dat die dingen mij iets aan zouden doen als ik over ze zou praten. Ik stond daar maar als een bevroren pop te kijken terwijl die dingen naar ons keken. Mariska zag dat ik geschrokken was en ze probeerde mij gerust te stellen ondanks ze niet eens wist wat er aan de hand was. Gelukkig bleef ze niet doordrammen om te weten wat er aan de hand was, want ik durfde gewoon niet erover te praten.
Ik ben toen zo snel als ik maar kon naar huis gegaan, zonder toestemming van mijn Hatex (Handen Arbeid & Textiel) leerkracht. Want na de gymlessen zouden wij ook nog HATEX moeten volgen.
Deze bewuste dag zou ik eigenlijk mijn HATEX werkstuk moeten afmaken voor een cijfer, maar doordat ik ineens ervandoor ging, is dat gewoon niet meer gebeurd. Ik was zo van slag, extreem bang en wilde gewoon weg van die plek. Toen ik thuis aankwam, vroeg ik mijn moeder mij met blauwsel te baden. Dat heeft ze dus gedaan, zonder mij precies te vragen waarom ik dat wilde. Ze wist van mijn gave en ook dat ik soms minder aangename dingen zag.
Enkele weken later, was het rapport uitreiking. Ik was toen ineens me zelf niet en ik begon me heel vreemd te gedragen.
Ik kan zelf niet verklaren waarom ik vreemd begon te doen, het was alsof ik steeds in trans wilde gaan. Ik ging in trans en dan weer niet … erg vreemd. Zodra ik het schoolterrein op ging kreeg ik altijd een ongemakkelijk gevoel en een vrees. Op andere scholen waar ik gezeten heb, was dit nooit het geval.
Ik wilde me zelf gewoon afschrijven van die school, want ik kon niet meer tegen het vreselijke gevoel dat deze school mij gaf. Ik schreef me dus af, maar tegelijkertijd voelde ik me schuldig dat ik de school zou verlaten. Heel erg verwarrend, bang en depressief liet SPI mij voelen. Ik zag mijn klassevoogd erg verdrietig naar me kijken en ik moest ervan huilen. Ik ging met een erg gemengd gevoel vol verwarring naar huis.
Ik zat in de bus op weg naar huis en heb me nog nooit zo rot gevoeld. Tranen rolden over mijn gezicht, want ik wilde eigenlijk niet stoppen met de school.
Eén maal thuis aangekomen, begon ik ineens me zelf te slaan met me beiden handen op mijn hoofd. Ik weet niet wat er ineens over me heenkwam, maar ‘iets’ nam mijn lichaam over. Ik was de controle over mijn eigen lichaam kwijt. Ik zag een mes in de keuken een stem fluisterde tegen me dat ik dood moest. Ik moest dus met het mes zelfmoord plegen. Maar op het moment dat ik dat wilde gaan doen, want ik had geen keus en kon me lijf niet meer bedwang houden, scheen er ineens een heel vel licht door het raam.
Dit velle licht liet me zodanig schrikken en bracht me weer bij zinnen. Ik voelde heel duidelijk dat iets mijn lichaam verliet. Al die tijd voelde ik alsof iets duivels een greep op me had, en mij dingen wilde laten doen die ik niet wilde. Maar het velle licht, was hoogstwaarschijnlijk een higher power (een bescherm engel) die mij was komen redden.
Ik noemde de naam van Allah en vroeg hem, waarom dit met me gebeurde en wat is misdaan had. Zou ik echt dood gaan aan de hand van een vies duivels wezen? Het ergste zou zijn dat men de waarheid niet zou weten. Men zou denken dat ik me zelf zomaar dood gemaakt had en dit zou niet kloppen. Ik begreep toen, dat mensen bij zelfmoord ook overgenomen worden door duivelse wezens die je hiertoe drijven.
Toen het velle licht de kamer vulde, had ik een zachte maar geruststellende stem gehoord die tegen mij zei “jij bent dit niet, het is nog lang jouw tijd niet, je gaat nog lang niet dood. Vecht ertegen, vecht tegen het smerig wezen dat bezit van je lijf genomen heeft. Je kan het, blijf Allah zijn naam aanroepen. Niks is sterker dan jouw god”. Ik deed wat de warme zachte stem me zei, maar dat hoefde eigenlijk niet meer. Want het moment dat het licht kwam, ging dat ‘ding’ vrijwel meteen uit mijn lichaam. Het is geschrokken van het felle licht.
Ik ben op het nippertje ontsnapt aan de dood, want ik zou echt het mes in me zelf steken. Het zou dan een ‘zelfmoord’ zijn en men zou met veel vragen achterblijven en denken aan depressie of iets in die richting. Maar niks is minder waar! Ik ben helemaal niet depressief en was dat toen ook niet. Het waren gewoon demonische wezens die mij daartoe wilden verleiden. En toen ik niet snel genoeg deed wat zij van me wilden, namen ze met kracht mijn lijf over.
Maar dankzij ALLAH leef ik nog om dit aan jullie te vertellen.
Die dag toen ik in de gymzaal die akelige demoon gezien heb samen met een tiener meisje naast zich, was het blijkbaar het meisje die daar op de school zelfmoord gepleegd heeft in het verleden.
Hier in OST was er een poos geleden ookal een leerling die haar verhaal vertelde over hoe erg het op SPI spookt zoals ik ook al vertelde aan het begin van me verhaal. Niet een ieder heeft een paranormale gave, niet een ieder voelt, ruikt en ziet dit soort dingen.... maar ik wel. Ik heb gezien dat er daar dingen zijn en de energie voelt helemaal niet goed aan. Iemand die sensitief is, die de gave heeft, kan dit meteen oppikken.
Met mijn eigen ogen heb ik een demoon daar gezien in vol ornaat, heel duidelijk ook en het keek gemeen en vol haat naar me. Deze duivelse wezens weten meteen wanneer je ze kunt zien en dit vinden ze niet fijn, want dan voelen ze zich betrapt. Het zei dat het me wilde vernietigen en daarom was ik me zelf niet meer. Want ik voelde een spirituele aanval op mijn persoon. Alleen Allah kon mij redden en dat heeft hij zeker ook gedaan, daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor.
In 2019 was ik begonnen met het gebed in Salaat in ‘t moslim geloof. Nu begin ik van mijn geloof meer te leren en ik verdiep mij erin.
Aan de leerlingen die de paranormale gave hebben, en sensitief zijn voor de entiteiten op deze school, wil ik zeggen “houd niks geheim voor je ouders, hou niet alles voor je zelf want dat is hoe deze demonen werken. Zij zonderen je af van je familie en vrienden, hun doel is om je geestelijk en lichamelijk af te maken. Hun einddoel is om je dood te maken. Zoals in mijn geval, middels zelfmoord. Iedereen zal dan denken dat je gek of geestelijk niet in orde was, maar het zijn die demonen die daar wachten om weer toe te slaan!”.
🌺 Mochten er meer leerlingen zijn, die ook vreemde ervaringen gehad hebben zoals ik op SPI, deel jouw verhaal ook met ons hier in de groep, zodat men weet wat er daar gaande is.
⭐️⭐️= Het verhaal is 80% Herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties