STORY 535: COMMEWIJNE: SPOOK PROJECT

🟧 Ingezonden door: Galaxya Pandora

               ⚜️COMMEWIJNE: SPOOK PROJECT⚜️
———————

Hallo OST leden. Hier eindelijk mijn spuku tori die ik met een ieder wilde delen. Het gaat over een familielid van mij.

Sonny was een harde werker, hij werkte als maaier bij een verkavelings project van een bekend bedrijf in Commewijne. Op de eerste dag op het project voelde hij zich direct thuis alsof hij daar al kende, maar hij wist zeker dat hij daar nooit eerder daar geweest was. Het project zag er mooi onderhouden uit met bloemen en cocos palmen op de bermen.

Toen hij pas begon te werken waren er nog geen woningen daar gebouwd. Ze waren pas bezig met fase 1 en tijdens het maaien hoorde hij steeds alsof er iemand naast hem stond te fluiten. Er waren totaal 4 maaiers en alle 4 hoorden ‘t gefluit, maar niemand die er aandacht aan schonk. Tijdens schaften spraken ze er wel vaak over, dat het daar een beetje vreemd aanvoelde maar verder deed niemand er wat mee. Ze hadden ook anderen dingen aan hun hoofd, ze werkten enorm hard van 8u smorgens tot 6u smiddags.

Ze hadden geen vrije dagen, daarom waren sonny’s collega’s vaak afwezig in het weekend.

Sonny zorgde ervoor dat hij wel braafjes elke dag naar het week ging en hij sloeg geen enkele dag over. Hij had trouwens het geld keihard nodig, dus verzuimen zat er voor hem echt niet bij. Zo was hij vaak in zijn eentje aan het werk en het gebeurde regelmatig dat hij ineens middenin zijn werk kippenvel kreeg. Hij vond dit vreemd maar hij kon niks ontdekken dat hem dit gevoel gaf, dus vervolgde hij zijn werk maar weer.

Er kwam toen weer een weekend, een zondagochtend waarbij hij helemaal alleen aan het werk was. Zijn collega’s hadden weer besloten het weekend niet te werken. Sonny was een gedeelte aan het maaien aan de rand van het bos, want het project grensde aan een strook bos van ongeveer 25 meter.
En daarachter was er een kanaal en een dam die gelijk liep tot einde van het project.

Op deze bewuste zondag kreeg hij tijdens het werken weer hevige kippenvel. Ondanks hij alleen aan het maaien was, zorgde dit niet voor angst omdat de vorige keren ook niks gebeurd was toen hij kippenvel kreeg. “Het zal wel niks zijn” dacht hij. Hij zette zijn werk voort maar hij kreeg een gevoel alsof iemand hem bekeek. Hij keek rondom zich maar zag natuurlijk niemand dus werkte hij door. Maar het gevoel alsof iemand hem bekeek bleef maar.

Op den duur stopte hij opnieuw en keek weer rondom zich. Deze keer zag hij een oude Hindoestaanse heer staan op de achter dam staan die hem vriendelijk toelachte. De oude man was gekleed in het wit maar hij zag er niet dreigend uit en Sonny was niet bang. Onbewust begon Sonny ineens te beven en opnieuw voelde hij kippenvel over zijn lijf. Hij zette de brushcutter neer nadat hij deze uitgedaan had. Doordat hij helemaal beefde had ie voor zijn veiligheid even besloten te stoppen. Want met die trillende handen kon hij die brushcutter niet goed vasthouden.

Nadat hij het apparaat op de grond gelegd had, keek hij weer richting de oude man. Maar er stond daar helemaal niemand … de oude man was verdwenen.

Het begon ineens heel erg te waaien en Sonny kreeg het er een beetje koud van. Hij nam de brushcutter en de tank met benzine en liep richting een prieeltje (rond kamp) om daar een beetje te gaan rusten en wat te drinken. Terwijl hij daar zat, keek hij nog rondom zich om te zien als hij de oude man weer zou zien. Maar die dag heeft hij niemand meer gezien en is zijn werkdag normaal verlopen. Op de zondag werkte hij gebruikelijk een halve dag, dus na zijn werk liep hij 1km naar voren waar hij zijn gereedschappen opsloot in een wachthuisje. Daarna ging hij richting huis.

Dat was de eerste keer dat hij kennis maakte met dat ding en het was ook niet de laatste keer.

Een ander keer was het schaft-tijd 12:10PM. Zijn andere collega’s waren wat te eten gaan kopen. Hij ging niet mee met ze, want hij kwam altijd met eten van huis. Hij zat weer bij dat prieeltje te eten ...... en waar hij was, tot bij dat bos was het ongeveer een afstand van 75m. Plotseling hoorde hij vanuit het bos dede oso liedjes die er gezongen werden. Het waren stemmen van heel veel mensen, die aan het zingen waren, zoals je het hoort bij een dede oso. Hij vond het vreemd want niemand woonde daar. Hij luisterde een tijdje naar dat gezang en hij wist niet wat hij ervan moest denken.

Na een half uur hoorde hij in de verte bromfietsen aankomen. Het waren zijn collega’s ......

Naarmate de collega’s het prieeltje naderden, werd het geluid van het gezang minder luid. Tot het op den duur niet meer te horen was toen zijn collega’s bij hem aangekomen waren. Sonny besloot niks aan zijn vrienden te vertellen, want hij wilde niet voor gek uitgemaakt worden. Bovendien waren al zijn collega’s jonge kerels en nog best speels. Ze zouden hem uitlachen of misschien zelf bang worden en daar niet meer willen werken. Het beste was dus om te doen alsof niks aan de hand was zodat de sfeer niet verpest zou worden.

Intussen werd er weer ontbost, het project werd uitgebreid naar fase 2, 3, 4, 5.

Een keer droomde Sonny dat hij naar het project reed met zijn auto en daar eenmaal daar aangekomen, helemaal achterin het project ..... zag hij die zelfde ouwe hindoestaanse man, samen met een fors gebouwde zwarte man. Deze zwarte man was gewoon gekleed in een kaki korte broek met bloot bovenlijf, blote voeten en een grote kaaiman houwer in zijn rechterhand. In de droom liepen deze 2 mannen naar hem toe en die opa zei tegen hem dat hij daar moest blijven werken, want hij had veel werk te doen. Sonny vroeg de opa wat hij bedoelde. maar die opa zei als hij het niet zou doen, dat er in de toekomst veel mensen daar dood zouden gaan en hij liep weg. Kort daarna begon het te regenen, hij werd kletsnat.......

Sonny schrok wakker ......
Hij deed zijn ogen open en het was donker rondom zich. Hij moest zijn best doen even te wennen aan zijn omgeving.

Tot zijn grote schrik, zag hij dat hij naast zijn auto stond in het donker. ‘Wat is dit? Waar ben ik?’ Schoot door zijn hoofd. Hij ging in de auto en zette de koplampen aan, hij schrok zo erg want hij zag dat hij zich op het project bevond. Dit was geen droom..... en hij stond daar gewoon in zijn boxershort. Zoveel vragen gingen door zijn hoofd, was hij hier slaapwandelend terecht gekomen. Zelf gereden in zijn auto zonder bij zinnen te zijn? Paniek sloeg toe, want hij kon dit niet verklaren in zijn hoofd.

Sonny stond maar daar, proberende de situatie te begrijpen. Het was pikdonker daar op het project. Hij kon nauwelijks een hand voor zich zien hoe donker het was. Nu daar de koplampen aan waren, zag hij nog een beetje rondom zich. Zijn hart bonsde zo luid dat hij die auto motor zelf niet hoorde. Sonny ging gauw in zijn auto zitten, keerde zn auto race’te weg alsof hij aan een race wedstrijd meedeed ...... en in letterlijk 15minuutjes was hij thuis.

Eenmaal thuis aangekomen, was er een ander probleem, want zijn vrouw was intussen wakker geworden. Ze had hem niet naast zich zien liggen en was in alle staten. Ze had hem overal gezocht in de woning en ontdekte dat zijn auto ook niet geparkeerd stond op het erf. Ze was paniekerig en toen hij thuis aankwam in zijn boxershort werd het een helse ruzie. Wie komt nu halfnaakt tegen 3:30AM thuis?! Natuurlijk kwam het over alsof hij van een andere vrouw kwam, en hier reageerde ze ook naar. Schreeuwend en tierend ging ze tekeer tegen hem.

Maar hij bleef kalm totdat ze was gekalmeerd en toen vertelde hij haar wat er gebeurd was. In de eerste instantie wilde ze dit niet geloven en dacht dat dit de reinste onzin was. Tenslotte kwam ze wel tot rust, want ze herinnerde zich dat haar man haar vaker verteld had over wat hem overkomen was tijdens het werken op het perceel. Dus ze geloofde hem op den duur wel en haar woede sloeg om in bezorgdheid.

“Schat, stop gewoon met werken op die plek. Het kan zo echt niet verder gaan dat jij eronder gaat lijden” zei ze. “Ik zal er dan met mijn werkgeefster over moeten praten, dat ik ermee zal stoppen. Ik spreek haar pas over enkele dagen, want dan komt ze checken op het project hoever we zijn“ zei hij. Ondertussen werkte Sonny wel gewoon normaal door en niks gebeurde er in die dagen. De werkgeefster kwam zoals de planning was en Sonny vertelde haar wat hem overkomen was, dat hij vanwege deze reden besloten had te stoppen met werken.

Die dame verzocht hem om niemand verder te vertellen wat hij meegemaakt had, omdat ze niemand ongerust en bang wilde maken om daar te werken. Hij beloofde haar niks erover te zeggen aan zijn collega’s, dus hield hij het geheim zoals ze wilde. Naderhand begon hij wel erover na te denken als hij toch zijn stoute schoenen aan moest doen en zijn collega’s in moest lichten over het gebeuren. Uiteindelijk besloot hij gewoon zijn mond te houden zoals hem gevraagd was.

Zijn werkgeefster had hem ook weten te overtuigen dat hij onmisbaar was en dat er niks aan de hand was met de plek. “Ook al wat het wezen mag, hij is vast gewoon iets van deze omgeving, elke plek heeft zijn history. Zolang je geen verkeerde bedoelingen hebt en je omgeving respecteert dan hoef je je nergens zorgen over te maken. Bovendien als iets hier jou kwaad aan wilde doen zou het je al lang iets aangedaan hebben. Dus ga aub niet weg, je bent een harde werker en ik wil iemand als jou niet kwijt. Ik zal je belonen voor je inzet, het is mij heus niet onopgemerkt gebleven dat jij de enige bent die altijd door blijft werken. Zulke mensen wil ik niet kwijt raken. Ik zal je een verhoging geven als blijk van waardering” zei ze.

Sonny bleef dus nog gewoon door werken op het project.

Intussen was men al begonnen met bouwen ...... langzaam kwam er leven in de brouwerij en er werd ook een beheerders woning gebouwd op een ander gedeelte van het project. Maar de beheerder kon niet lang daar blijven, want elke nacht klopte er ‘iets’ op de deur van zijn woning. Dus om de zoveel weken ging er steeds een andere beheerder daar wonen, maar niemand hield het lang vol en binnen de kortste keren verhuisde elke nieuweling.

Sonny ging af en toe ook daar overnachten, en vaak gebeurde er gewoon niks noemenswaardig. Maar op een andere avond toen hij daar weer was, hoorde hij buiten dat iemand zijn naam aldoor zat te noemen. Dit ging de hele nacht door en hij kon er niet van slapen. Hij was na dit gebeuren niet meer zo happig om weer daar te gaan slapen.

Een ander keer tijdens het werk, tegen 1:30PM waren 2 maaiers bezig te maaien bij fase5 en plotseling zagen ze iets zwevend in de lucht richting het bos gaan. Het zag eruit alsof iemand een wit laken om zich heen gewikkeld had en zo vlak boven de grond zweefde.

Na een hele poos had de eerste bewoner met gezin zijn intrek genomen in zijn mooi groot nieuw huis. Na een week was het al raak, want de familie die net hun intrek genomen had begon al vreemde dingen mee te maken. Ze hadden midden in de nacht op hun terrein een indiaans gezin zien lopen. Ze waren gekleed in ouderwetse inheemse kleding. Het was duidelijk dat deze indianen niet van deze tijd waren. De familie heeft na dit gebeuren nooit meer geslapen in hun splinternieuwe woning. Ze kwamen alleen overdag tijd daar doorbrengen, maar slapen deden ze elders bij familie. Want ze konden die woning niet zo snel doorverkopen.

Een ander perceel eigenaar heeft gebouwd, maar kan daar ook niet blijven want overdag als hij daar gaat hoort hij dingen lopen in zijn huis, koelkast, kasten en kamer deuren gaan open en dicht. Hij is hierdoor gewoon veel te bang om daar zijn intrek permanent te nemen.

Dit project op Commewijne waarover ik het heb, is gewoon een lust voor het oog, zo mooi, netjes en onderhouden. Alleen het nadeel ervan is dat het verschrikkelijk spookt. Als jullie goed opgelet hebben, staan heel vaak daar villa’s te koop van mensen die daar nauwelijks gewoond hebben. En dit is precies de reden waarom een ieder die daar een woning heeft, gauw ervan af wil.

⭐️⭐️= het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton.