🟥 Ingezonden door: N.B
⚜️DEMONEN OP HET SPI⚜️
—————————
Lieve Leden van OST, ik heb lang moeten nadenken als ik mijn verhaal wel moest neerpennen, maar zal dat na overwegingen toch wel doen. Dit ga ik delen met jullie omdat ik graag wil weten als andere leerlingen ook dit zelfde meegemaakt hebben op deze school?
Ik zal me zelf voor dit verhaal Natasha noemen. Ik heb op SPI gezeten vanaf 2016 tot ik geslaagd was. Het had maar een haartje gescheeld of ik had die school niet afgemaakt, want ik heb echt een vreselijke tijd gehad op die school. Ik zal jullie vertellen wat ik allemaal precies bedoel.
Het begon al bij de eerste week dat ik tijdens de lessen voelde alsof ik aangeraakt werd. Ik keek dan onder mijn tafel, want de aanrakingen voelden als gestreel en deze waren overduidelijk voelbaar aan mijn dijen. Maar als ik vervolgens keek zag ik niks. En toch voelde ‘t meer dan duidelijk als een mens die me aan het aanraken was. Andere dagen voelde ik gewoon alsof iemand me vast pakte aan mijn arm en je zag ook in mijn huid dat er ‘iets’ onzichtbaar mij vast pakte want mijn huid ging naar binnen en ik kon op zo een moment niet bewegen.
De immense kracht waarmee het me pakte zorgde ervoor dat ik geen vin kon verroeren.
Ik raakte in zulke gevallen in paniek en wist niet wat ik doen moest en begon van de zenuwen ineens te zweten en te tranen. Ik was bang dat als ik zou gaan gillen dat men me voor gek aan zou zien en ook dat het “onzichtbaar ding” me iets aan zou doen. Zoals ik hierboven al aangaf, die kracht van dat ding was echt zorgwekkend. Als het me dood wilde drukken had dit zo kunnen gebeuren, dus gillen durfde ik niet.
Ik was ontzettend bang dat het mijn nek kapot zou draaien. Ik weet niet waarom ik bang hiervoor, maar ik had sterk het gevoel dat deze entiteiten dat met mij wilde doen. Het was gewoon een sterke ingeving van me, die me liet weten wat dit ‘ding’ of deze ‘dingen’ van plan waren... en dat was dat ze me iets slecht wilden aandoen. Het was alsof ze telepathisch met mij communiceerden en dit aan mij doorgaven. Mijn angst leek ze alleen meer te voeden, want er gebeurde steeds vaker iets met mij op school.
Die entiteiten/ demonen ….. ik weet niet hoe ik ze moet noemen, ze gingen zodanig geslepen te werk, dat ze mij het gevoel wilden geven alsof ik gek was. Want soms lieten ze hun aanwezigheid overduidelijk voelen en dan weer een hele poos niet. Alsof er nooit iets gebeurd was. Je gaat je dan afvragen, als je wel dingen ziet die er niet zijn.
En dan ineens …. Zomaar uit het niets, dan begon het weer. Ik hoorde gefluister in mijn oor, soms heel duidelijk hoorbaar dat een akelige stem aandrong dat ik me zelf dood moest maken. En weer andere momenten, hoorde ik heel veel stemmen, alsof verschillende entiteiten tegelijkertijd met mij probeerden te communiceren. Alleen kon ik niet verstaan wat ze zeiden.
Voor geval jullie willen gaan twijfelen aan mijn geestelijke gesteldheid, ik kreeg dit soort problemen alleen op school en thuis was er compleet geen probleem. Dus het lag echt aan die school. Bij mijn huis viel niks me aan, niks sprak tegen me en niks benaderde mij.
En op school, daar was het altijd weer raak ….
Gewoon op klaarlichte dag hoor, een keer waren we lessen aan het volgen toen ik ineens 3 figuren zag staan op de gang. Niemand leek ze te zien maar ik zag ze wel, ik schrok me kapot natuurlijk....later viel mij op dat een andere jongen van me klas ook geschrokken was en bleek eruit zag. Hij keek ook steeds naar die 3 figuren op de gang, .... ik wist dus dat ik niet gek was en mij niks aan het verbeelden was.
Achteraf heb ik die klasgenoot gesproken en hij gaf toe ook die entiteiten gezien te hebben, maar veel wilde hij niet erover zeggen. “Ik wil deze dingen geen kracht geven door over ze te gaan praten” zei hij zenuwachtig.
Hij stopte kort daarna met de School, hij gaf geen reden en bleef gewoon weg. Ik denk persoonlijk dat hij ook net als ik allerlei dingen mee maakte op die school & dat hij daarom gewoon met de school gestopt is. Niet lang daarna hoorde via een meisje van een andere klas, die zijn buurmeisje was, dat hij overleden is. Ik weet niet waar hij aan overleden is, maar wel vreemd dat het kort na deze verschijning was.
Ik durf niet met alle zekerheid te zeggen, maar ik denkt vrijwel zeker dat die jongen overleden is door dingen van SPI. Want ik werd ook aldoor toe gefluisterd in mijn oor dat ik zelfmoord moest plegen omdat niemand van me hield en dat ik lelijk was. Heel veel gemene dingen werden mij toe gefluisterd met een enge stem. Dit gebeurde gewoon in een drukke klas en het ding liet mij werkelijk twijfelen aan me zelf.
Ik begon op den duur werkelijk te denken dat ik gek was. Maar doordat mijn klasgenoot (die jongen die overleden was) ook vertelde dat hij die dingen ook zag, zo wist ik dat ik alles behalve gek was.
Ik reed een avond toevallig voorbij SPI, de school was toen al gesloten. Het was iets van 4:00u in de ochtend, ik moest een vriendin van mij op Flora af gaan zetten en de snellere route was via de Coppenamestraat. Ik reed langzaam omdat we op de hoek daar bij YOKOHAMA een aanrijding gezien hadden, die er verschrikkelijk uitzag. Dus de schrik zat er bij mij goed in, dus ik reed voor de zekerheid maar even rustig.
We gingen langs de school en ik zag gewoon een heel aantal kinderen op het erf staan. Ze hadden allemaal witte kleren aan en stonden stil, verspreid over het hele erf..... ze keken naar buiten, richting mij... alsof ze keken naar elke auto die langsreed.
Mijn vriendin die naast me zat, bibberde helemaal.....ze had ook gezien wat ik gezien heb. Ik trapte de gaspedaal in zodat we snel voorbij gingen. Ik probeerde mijn vriendin te vragen “heb je dat ook...?”. Ze viel mij in de reden en zei “Nee... uhm, laten we later erover praten”. Ze leek helemaal in shock en zei verder niks tot we bij haar huis aangekomen waren. Ze stapte snel uit en ze zei dat ze me zou bellen.
De volgende dag belde ze me en zei dat ze niet meteen wilde praten erover, omdat haar grootmoeder haar geleerd had dat als ze ooit eens ‘takroe sanies’ zag, dat ze het niet meteen mocht zeggen. Vandaar dat ze ook niet met me erover wilde praten op dat moment. Maar ze vertelde dat zij inderdaad ook gezien had wat ik waargenomen had en dat dit haar behoorlijk bang gemaakt had.
Deze vriendin had 2 weken koorts na dit gebeuren. Ik ben niet ziek geworden, ik weet niet waarom ik niet en zij wel. Ik loop wel altijd met lemmetjes in mijn tas en heb ze in alle 4 hoeken van mijn auto, op advies van mijn grootouders. Misschien heeft dat mij enigszins geholpen.
Ik heb SPI met veel moeite af kunnen maken, want ik heb aldoor vreemde dingen daar meegemaakt. Ik wil dit verhaal niet te lang maken, .... maar gelooft u mij, het was een ware struggle voor mij.
🌺 Dit was mijn ervaring,
Bedankt voor het willen lezen,
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton
Reactie plaatsen
Reacties