🟨 Ingezonden door: Alexandra
⚜️BAKROES VAN HAAR SCHOONMOEDER⚜️
—————————
Hallo allemaal. Ik ben Alexandra. Alvorens ik begin met deze ervaring wil ik een ieder hartelijk dank zeggen voor de mooie reacties en bemoedigende woorden op mijn vorig verhaal ‘Mama is calling’.
Ik had niet verwacht dat zoveel mensen zouden reageren. Nogmaals hartelijk dank en ik stuur een warme brasa voor alle lieve moeders.
Mijn verhaal van vandaag is een ware gebeurtenis welke 26 jaar terug gebeurde. Deze gebeurtenis verandere ons heel leven en tot de dag van vandaag huilen we er soms nog om. Het begon allemaal toen mijn zus was afgestudeerd. Mijn zus was nauwelijks 19 jaar toen ze haar middelbare diploma in handen kreeg. Zij ontmoette een lieve man en voordat je denkt vormden zij een koppel.
Die man was een Surinamer, maar hij woonde en werkte al jaren in Nederland. Voor mijn verhaal zal ik hem John noemen. John was dus mijn zwager. Hij trouwde in Suriname met mijn zus en na een paar maanden vertrokken zij samen naar Nederland. Mijn zus belde vaak met mijn moeder en vertelde hoe goed zij het had met haar man. Ze raakte zwanger en kreeg een pracht van een zoon.
Op een dag belde mijn zus mijn moeder op en vertelde haar dat zij zouden terug keren naar Suriname. Natuurlijk wilden wij weten waarom zij terug zouden keren en mijn zus vertelde ons dat haar schoonmoeder dat eiste van John. Mijn moeder kon maar niet snappen waarom die schoonmoeder van mijn zus dat eiste. En wat het nog erger maakte was dat John ook luisterde naar zijn moeder. Hoe kon hij alles gewoon zo laten?
Zijn huis, werk, omgeving enzo. Dus John zou alles in de steek laten en terug keren naar Suriname, alleen omdat zijn moeder dat eiste. Mijn zus vertelde ook aan mijn moeder dat John had besloten verlopig bij zijn moeder intetrekken totdat hun huisje af was. Ik moet ook nog vermelden dat de ouders en familie van mijn zwager John in het district Saramacca bleven.
Mijn moeder had er vanaf het begin geen goed gevoel over en ik kan mij nog herinneren dat ze mijn zus zei dat zij ook welkom waren bij ons thuis. Ik hoorde mijn ouders vaak erover praten en ik weet nog dat mijn vader vond dat mijn zus haar schoonmoeder wel een heel grote invloed had op haar zoon. Dat hij alles achterliet alleen omdat zijn moeder dat wilde.
Ze hadden er daarna vrede mee en mijn moeder was ook blij dat ze mijn zus weer zou zien en natuurlijk haar kleinzoon, mijn neefje dus. Toen ze eindelijk in Suriname waren, waren mijn zus en haar zoon heel vaak bij ons. Ze bleven ook vaak weekenden, vooral omdat mijn zus het forcerend vond om met haar zoon te bussen naar Saramacca. Mijn zus vond werk als leerkracht in Paramaribo en dat maakte dat zij nu dus vaker bij ons bleef. Tot groot plezier van mijn ouders. In tegenstelling tot mijn zus kon John maar geen werk vinden.
Op een dag vertelde mijn zus dat John aan het veranderen was. Van de eens zo lieve man deed hij nu heel nors tegen haar. Ondertussen was mijn zus zwanger van haar tweede kind. Tijdens haar tweede zwangerschap moest ze zo hard werken. Reizen van Saramacca naar Paramaribo en daarna weer terug. Want John vond het plotseling niet meer zo leuk dat ze steeds bij ons bleef. Mijn zus begon toen vaker te klagen dat John helemaal was veranderd.
Hij deed heel nors en niets wat mijn zus deed was goed in zijn ogen. Mijn zus beviel van haar tweede kind. Een meisje. Haar schoonmoeder wilde ook nog verder alles bepalen voor haar en hoe ze haar kinderen moest grootbrengen. Mijn zus leed er echt onder, vooral hoe haar schoonmoeder niet meer wilde dat zij bij ons kwam. Ze woonden ondertussen wel in hun eigen huis, maar het was niet leuk. Want hun huisje was niet ver gebouwd van de ouders van John.
John’s moeder bepaalde dus wat er zoal gebeurde enzo. Mijn zus vertelde ons dat haar schoonmoeder een heel gemene vrouw was en dat ze ervoor zorgde dat mijn zus heel vaak ruzie kreeg met haar man John. En wat mijn zus heel boos maakte was dat John ook nog in de leugens van zijn moeder geloofde. Wonen met John was nu een hel geworden en mijn zus begreep dat het niet gezond was voor haar en de kinderen, vooral toen John plotseling begon te drinken en haar te slaan.
Ze pakte haar kinderen en vluchtte naar Paramaribo. Ze kwam dus bij ons wonen met haar twee kinderen. Wij dachten dat alles daarmee verholpen was. Helaas....
Mijn zwager kwam mijn zus weer smeken om terug te keren naar Saramacca. Mijn zus weigerde en zei dat ze niet terug zou keren omdat ze veels teveel heeft meegemaakt op Saramacca en vooral omdat ze geen ruzie en problemen wilde met haar schoonfamilie. De moeder van John belde zelfs mijn moeder om haar te zeggen dat ze mijn zus moet terug sturen. Ze zei ook dat ze haar kleinkinderen miste.
Mijn zus was zelfverzekerd en wilde dus echt niet terug. Mijn zwager maakte er toen een gewoonte van om elk weekend bij zijn vrouw en kinderen te komen. Langzaam aan veranderde hij weer in een lieve en zorgzame man. Mijn zus vond dat ze dan maar in Paramaribo moesten wonen en dat ze dus opzoek moesten naar een huisje in de stad. John vond dat een goed idee en hij beloofde mijn zus dat hij alles zou doen om haar en de kinderen weer gelukkig te maken.
Mijn neefje was toen vier jaar en zijn zusje twee jaar. Mijn zwager ging naar Saramacca met de bedoeling zijn ouders op de hoogte te stellen dat hij naar de stad zou verhuizen om bij zijn gezin te zijn. Hij heeft dat ook gedaan maar dat viel niet in goede aarde bij zijn moeder. Ik heb later begrepen dat ze heel woest was en dat ze John flink heeft uitgescholden. Toen kwam de dag dat John zou vertrekken van Saramacca.
Zijn moeder stuurde nog de boodschap voor hem om eerst bij haar te komen. John ging dus eerst zijn ouders groeten en zijn moeder eiste een omhelzing. Lieve mensen. Liever had hij dat niet gedaan. Ondertussen was mijn zus rustig bij ons met haar kinderen. Ze vertelde mijn moeder dat haar man nog diezelfde dag zou komen. Ik kan mij nog herinneren dat haar kinderen die bewuste dag aan het spelen waren. De ijsje man liep langs en mijn zus kocht voor iedereen een ijsje.
In de middag kwam hoorden we ‘klop klop’ bij de poort en we keken allemaal wie het was en we zagen John voorin staan met een koffer. Mijn zus haar zoontje was zo blij om zijn vader te zien en rende heel gauw en blij naar hem toe. Hij gaf zijn vader een brasa en aan alles konden we zien dat me zus en haar man blij waren weer bijelkaar te zijn. Die zelfde middag moest mijn neefje in bad en zijn moeder, mijn zus dus, zag dat zijn handjes heel wit en gerimpeld waren.
Ze vroeg mijn moeder hoe dat kon komen, maar mijn moeder kon het ook niet verklaren. Ze zochten er verder niets achter. Mijn zus stopte haar twee kinderen in bed en niet lang daarna ging iedereen slapen. Precies tegen 2uur begon mijn neefje te gillen. Heel luid ook. Alsof hij werd geslagen en al. Echt een luide, grauwe enge gegil. Iedereen werd wakker en mijn zus gilde naar mijn moeder. Mijn ouders gingen kijken en ik zag mijn moeder huilen.
Ze zei alleen tegen mijn zus dat ze met spoed naar EHBO moesten. Mijn neefje bleef maar luid huilen en op een gegeven moment vroeg hij naar water. Ik krijg op dit koment alleeen kippevel, omdat ik mijn zus nog zo voor me zie. Hopeloos en al. Ik hoor haar nog vragen:” Papie wat is er?’ Plotseling zei mijn neefje dat hij moest poepen. ‘ Mama poepen..” Mijn zus bracht hem gauw naar het toilet maar hij kon niet poepen nog plassen.
Na dit alles hebben ze hem gelijk gebracht naar het EHBO en lieve mensen....je geloofd het of niet, mijn neefje zijn buikje werd plotseling zo groot. Echt groot. De dokter kon er helaas niets meer aan doen en mijn neefje stierf precies 7.30 in de ochtend. Op dit moment huil ik, want ik zie alle verdriet van mijn zus weer voor me. Wat bleek later?
De schoonmoeder van mijn zus was zo jaloers, omdat haar zoon liever in de stad met zijn vrouw en kinderen wilde blijven en niet bij haar op Saramacca. Ze wilde namelijk graag dat al haar kinderen bij haar bleven. Toen ze haar zoon uit Nederland had laten halen had ze dus verwacht dat haar zoon bij haar zou blijven wonen. Maar toen ze zag dat dit niet zo was is ze dus bij iemand gegaan en heeft ze bakroes meegestuurd met haar zoon[ dus op de dag dat hij officieel zou verhuizen naar de stad.
Het was de bedoeling dat mijn zus zou sterven, maar helaas was mijn zus geestelijk sterk en haar zoon nam het dus op zich. Hij was ook de eerste die zijn vader zag die bewuste middag. Dat ding heeft hem dus gelijk gepakt en vandaar hij s’avonds heeft geworsteld ermee. Toen wij het lijkje van mijn neefje zagen was zijn hals paars. Je kon duidelijk zien dat hij was gewurgd door iets. Bij zijn laatste ademhaling heeft hij eindelijk geplast en zijn buikje is toen weer normaal geworden.
T leven van mijn zus is daarna nooit meer het zelfde geweest. Ze is bijna gek geworden en was onder behandeling van LPI (Toen heette het nog zo). Toen ze achter de waarheid kwam, heeft ze John gelaten en is voor een paar jaren samen met haar dochtertje in Nederland gaan wonen. John keerde terug naar zijn ouders en heeft nooit meer een vrouw genomen. Zijn moeder stierf een paar jaar later.
Na een aantal jaren keerden mijn zus en haar dochter terug en zij ging weer in het onderwijs werken. Na zes jaren heeft ze weer iemand leren kennen met wie ze tot vandaag gelukkig is getrouwd. Mijn zus kreeg een dochter bij.
Ze dacht dat het hierbij zou blijven maar plotseling kreeg ze een nakomertje. Een jongen die echt sprekend op haar eerste zoon lijkt.
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties