🟫 Ingezonden door: M.R
⚜️KLEUTERSCHOOL: IK WAS HEM BIJNA KWIJT⚜️
—————————
Beste OST leden, ik wil ook even mijn verhaal kwijt. Het is mijn eigen persoonlijke ervaring die ik wil delen met jullie.
Het was tijd voor mijn zoontje om naar de peuterschool te gaan, dus heb ik ervoor gekozen hem aan de Henk arronstraat op de Moetete peuterschool te plaatsen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik meteen bij het betreden van de school al een zeer ongemakkelijk gevoel kreeg. Maar ik dacht er verder niks vreemd over, misschien lag het gewoon aan mijn verdriet om mijn jongetje de eerste dag op school zo huilend achter te laten. Meestal huilen de kinderen de eerste dag altijd, omdat ze nog moeten wennen aan de omgeving en andere kinderen. Als moeder doet dat gehuil je wel wat hoor, dat weten alle ouders die eens een kleutertje achter gelaten hebben en hij/ zij wilde niet daar achterblijven.
Maar gelukkig wende Damian (*ik zal mijn zoontje maar zo noemen voor dit verhaal ) heel gauw aan de school.
Maar wat mij meteen opviel, was dat sinds mijn zoon daar op de peuterschool zat, als ik hem ophaalde hij leek te praten met dingen die ik niet kon zien. Hij lachte en praatte met dingen, ik zag hem handje vasthouden met iets dat ik gewoon niet zag. Ik heb een keertje 1 van de dames op die school gevraagd als ze dat ook door had dat me zoon leek te praten met dingen die er niet waren. Die dame deed alsof ze er niks van begreep & zei dat kinderen van die leeftijd een rijke fantasie hebben.
Dit liet me natuurlijk niet los, want als ik naar de andere kinderen keek, dan zag ik ze niet van die hele lange gesprekken voeren met “iets” dat ik niet kon zien. En mijn zoontje daarentegen zat dat wel te doen, hij moest aldoor lachen en wees dat onzichtbare ding ook zijn tekeningetjes. Ik stond een tijdje op afstand naar hem te kijken en de andere leerlingen die deden niet wat hij deed. Toen hij eindelijk de klas uit liep naar me, zette hij zijn handje zodanig alsof hij iemand vasthield.
“damian, alles goed? Was het leuk vandaag op school?” Vroeg ik. Hij knikte bevestigend. “Kom, we gaan weg lieverd. Heb je zin in een ijsje?” Vroeg ik. Ik zou met hem langs de Mc donalds rijden, iets wat ik geregeld met hem deed na school vanwege de snikhete zon. Hij knikte en zei “ Mama, hij ook wil ook”.
Ik vroeg hem “wie?”. Damian wees me naast hem. Ik keek naast hem en zag niks natuurlijk. Ik vroeg weer “Damian, wie bedoel je?”. Hij wees weer naast zich. Ik wist eerlijk gezegd niet hoe ik daarop moest reageren, ik was behoorlijk geschrokken. Wat als er werkelijk iets daar stond naast me zoon? Wat moet ik hiervan denken? Hoe los ik dit op? Ik zei zenuwachtig “Er is niemand daar schat, kom we gaan weg .... lekker een ijsje voor je halen”.
Ik reed naar de Mc Donalds via de drive tru bestelde ik een ijsje voor mezelf en voor damian eentje. Damian vroeg me weer waarom ik niet gekocht had voor zijn vriendje. Ik zei “schat, je bent hier alleen met mama... er is niemand anders hier, bedoel je je vriendje op school?”. Hij wees weer naast zich, want hij zat op de achterbank. “eet je ijsje maar zelf op schat, je vriendje zijn mama moet maar zelf een ijsje voor hem kopen” zei ik.
Ik probeerde mij daarna normaal te focussen op het verkeer en reed naar mijn moeder. Ik wilde haar advies vragen, Want ik begon erg bang te worden van dit gedoe van damian. Damian bleef na school altijd bij mijn moeder, ik moest daarna weer naar het werk.
Eenmaal aangekomen bij mijn moeder, vertelde ik haar wat ik opgemerkt had. Ze zei tegen mij “meisje mi bing sjie tak a boi e tak nanga wang sanie, ala dey teh ai kong fu skoro na sem. Die mi aksi ing, a tak ai tak nanga wang tjieng boi, maar mi no sjie neks. Da mi denki tak’ a ab toemsi fantasie. Na wang tjieng, altijd tjieng abie fantasie. Maar altijd teh jeh tjaar a boi, a oso kowroe wang soort fasi....Kippevel nak mi, maar mi no denki moro fara”
(*meisje, dat viel me ook op. Zodra hij van school komt heeft hij lange gesprekken met een kleine jongen zegt hij. Ik dacht dat hij gewoon teveel fantasie had, het is trouwens een kind en die hebben altijd veel fantasie. Het is ook opvallend koud in huis als hij thuis komt van school, ik kreeg vaak kippenvel, maar ik dacht er niet verder bij na)
Ik liet mijn moeder weten dat ik me dus wel zorgen maakte, dus belde ze een tante van ons op. Die was echt een cuturu sma. Tante Feda woonde op Para en ze vroeg als we meteen konden gaan. Ik moest terug naar mijn werk, dus zijn wij niet meteen gegaan naar tante Feda. Het was een woensdag toen dit zich afgespeeld had, toen ik met me moeder dit gesprek had.
Mijn moeder sprak wel met Tante Feda af dat we in het weekend langs zouden rijden met Damian, zodat ze naar hem kon kijken en onderzoeken wat er precies speelde.
Wel mensen...... Damian zat aldoor te spelen in mijn huis met iets, ik zag die tijd wel echt dat er iets in me huis was en iets dat met me zoon mee liep. S’nachts als ik alleen met me man tv zat te kijken en damian sliep ookal. Hoorde ik in zijn kamer dingen rennen en allerlei stemmetjes hoorden wij. Ja, mijn man hoorde het ook. Speelgoed van mijn zoon die begon zelf te spelen, auto’tjes reden zelf.. blokjes verschoven en werden gesmeten over de vloer. Alsof kinderen ermee aan het spelen waren. Ik heb echt doodsangsten uitgestaan en ik heb niet gewacht tot het weekend was hoor.
Ik was die zelfde vrijdag nog bij tante Feda geweest met mijn moeder en Damian. Vanaf we het erf op stapten, kreeg tante Feda wintie... “WWOOIIIII.... woooiii.. gwe gweeeee fu dja, unu vervloekt unu” (*ga weg, ga weg van hier!!!!! Jullie vervloekten).
Ik dacht dat mijn tante ons weg aan het jagen was, maar mijn moeder legde me uit dat ze het niet tegen ons had. Bleek later dat me tante wintie kreeg en zo kon ze dingen zien, die wij niet zagen.... en ze had gezien dat wij met bakroes daar gekomen waren. Maar die bakroes konden het erf niet opkomen dus stonden ze bij de poort. Daarom ging mijn tante tekeer bij de poort en ze deed allerlei rituelen daar, ze was er een tijdje mee bezig.
Wij stonden bij een grote ronde tent op het erf van mijn tante mee te kijken wat ze deed en begrepen er op dat moment niks van.
Toen tante Feda daar klaar mee was, kwam ze rechtstreeks op mijn zoontje af en hij leek niet bij te zijn. Hij keek maar in de ruimte, alsof hij aan het dromen was. Het moment dat tante Feda een soort medicijn op hem goot begon hij te gillen alsof hij in brand stond. Hij gilde het uit van de pijn, huilde en gilde en begon een andere taal te praten met een vreemd accent. Hij rolde in het zand en gilde en op den duur zat hij vol zand in zijn haar en kleren.
Hij zag er verwilderd uit ... hij rende en gilde. Was wel eng om te zien, een klein kind die zo rolde en in volwassen taal begon te praten, woorden die hij niet eens kende als kind zijnde maar nu ineens wel. Want hij sprak niet als zichzelf, gewoon enorm eng. Ik was bang en mijn moeder ook.
Tante Feda gooide steeds een soort vloeistof op Damian, die ze uit een soort prapie haalde. Damian gilde en gilde, ik weet niet hoe lang dit doorgegaan is hoor mensen. Maar het duurde in ieder geval, op zijn minst 4 uren. Want volgens tante Feda was er ‘iets’ in hem en het wilde niet eruit. Tussendoor leek het steeds alsof alles weer goed was, maar mijn tante betrapte die entiteit steeds weer, dat hij nog in mijn zoon zat.
Dus begon ze het ritueel opnieuw en oefende zwaardere druk uit op dat “ding” om uit het lijf van mijn zoon te gaan.
Terwijl tante Feda zo bezig was, kwam haar man (oom Dofi) thuis. Hij kwam staan kijken wat er aan de hand was. Hij keek bedenkelijk & mompelde iets in zichzelf. Hij was een bekende lukuman daar op Para en op hun erf werden er vaak wintie prey’s gehouden. Oom Dofi ging toen in hun woning en hij kwam met nog enkele spulletjes naar buiten. Tante Feda was nog druk bezig te “werken” op Damian en me zoon gilde nog als een beest. Oom Dofi maakte in een emmer een “nieuwe watra”.
Hij mompelde en was blijkbaar aan het bidden over het water en daarna nam hij het resterende water van tante feda en goot dat over Damian. Hij maakte een soort eng geluid en viel toen achterover in het zand aldof hij bewusteloos was.
Ik stond daar maar te huilen met mijn moeder. Maar oom Dofi wist precies wat hij deed, want hij begon allerlei dingen te zeggen in een taal die wij niet begrepen. Die entiteit die in mijn zoon zat, begon te spugen op oom Dofi... en probeerde wild weg te kruipen in het zand, alsof hij bang was voor mijn oom. Mensen, dit heel ritueel heeft heel lang geduurd hoor, want dat ding weigerde uit mijn zoon zijn lichaam te gaan.
Eerlijk gezegd begreep ik niet hoe dit precies kon, want het erf van mijn oom en tante is beveiligd tegen slechte entiteiten. Daarom waren die bakroes ook bij de poort gebleven en ze konden het erf niet betreden.
Ik weet niet hoe die entiteiten die in Damian zaten toch het erf op konden komen. Feit is wel dat ze meegekomen zijn in mijn zoon zijn lichaam. Tante Feda & oom Dofi hebben uiteindelijk wel die demonische wezens uit mijn zoon kunnen halen en daarna voelde Damian zich extreem moe. Hij wilde alleen maar slapen en hij heeft een tapoe (*culturele bescherming) gehad van mijn oom. Zodat niks hem meer lastig zou kunnen vallen.
Op advies van oom Dofi heb ik mijn zoon afgeschreven van de MUTETE school. Want dat was de bron waar deze entiteiten/ bakroes vandaan gekomen waren. Zoals hij zei is men daar goed van op hoogte wat daar allemaal speelt, want er zijn meerdere ouders die daar hun kinderen geplaatst hebben, die ook last gehad hebben van dit zelfde probleem. Dat hebben die bakroe’s zelf verteld tijdens de uitdrijving.
Verder vertelden de bakroes “wij wonen daar al een hele poos, wij zijn daar om meer klanten aan te trekken zodat die school beter kan draaien”. Volgens hun zeggen, is de directrice van de school hun eigenaar.
Mijn bedoeling is niet om de school een slechte naam te bezorgen, want ik heb daar geen voordelen aan. Maar dit is mijn persoonlijk verhaal en ik ben mijn zoontje bijna kwijt geraakt. Dit mag geen ander mens overkomen, ik heb de werkelijke namen wel veranderd hoor. Maar de mensen bij de kleuterschool zullen wel weten wie ik precies ben, want ik heb ze na dit gebeuren duidelijk gemaakt dat ik op de hoogte ben van hun daden en dat ik mijn zoon ook vanwege deze reden daar nooit meer naartoe breng.
Een gewaarschuwd mens telt voor twee!
⭐️⭐️= Het verhaal is 80% HERschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton.
Reactie plaatsen
Reacties