⬛️ Ingezonden door: B.X
⚜️ZIJ ZAL DE ZELFDE GAVE HEBBEN⚜️
———————————
Frisse ochtend OST leden, ik heb jullie al 2 ervaringen van me opgestuurd en hier weer een derde ervaring.
Zoals ik al vertelde in mijn vorige verhaal (STORY 529) was het zo dat ik bijna elke avond vreemde geluiden hoorde, soms zag ik ook schaduwen in en rondom 't huis waar wij verbleven tegen die tijd. Het gebeurde veel vaker wanneer ik alleen thuis was of wanneer een ieder in diepe rust was, dat deze entiteiten zich toonden of van zich lieten horen. Ik weet vrijwel zeker dat ze dit bewust deden.
Mijn vader werkte destijds op zanderij (surinaamse Luchthaven) en hij had toen altijd de middag shift. Dus van 2 uur in de middag tot 11 uur in de avond. Wanneer hij thuis kwam was ik de eerste persoon die altijd braafjes op hem zat te wachten. Ik was zijn oogappeltje en dat wist hij ook.
Een dag was ik televisie aan het kijken en zag via het raam dat mijn vader aankwam. Hij liep met zijn hoofd gezakt, alsof hij naar de straat keek tijdens het lopen. Ik maakte alvast de deur open, zoals ik gewend was te doen als ik hem aan zag komen, zodat hij meteen binnen kon komen. Ik ging daarna weer op het bankstel zitten, verder tv kijken. Na een tijdje wachten, zag ik mijn vader maar niet binnen komen.
Ik ben opgestaan om te gaan kijken waar hij precies was. Maar zag hem niet binnen komen en kon hem ook nergens vinden. Ook op het erf was hij niet te vinden.
Ik liep weer naar binnen, niet begrijpend waar hij ineens naartoe was. Ongeveer een kwartier later zag ik mijn vader ineens in de verte aankomen. Toen hij de woning benaderd was liep hij door de poort die wagenwijd openstond. Toen hij mij zag kwam er een glimlach op zijn gezicht en hij zei “mijn lieveling heb je op mij gewacht? waarom doen jullie die poort niet dicht? straks gaan die honden op straat om die buren te hinderen”. Ik zei “papa, jij heb die poort toch zelf open gedaan enkele minuutjes geleden, toen ik die deur voor je open gemaakt had?!”
Toen hij dat hoorde zag ik de schrik in zijn ogen, hij is haastig naar binnen gerend en heeft enkele culturele huismiddeltjes genomen en daarmee smeerde hij mij in. Hij had ook “iets” ter bescherming op het erf geplaatst in alle hoeken.
Mijn opa die met ons woonde, had hij wakker gemaakt en vertelde hem het gebeurde. Want mijn opa heeft verstand van dit soort culturele zaken. Hij schrok dus niet, maar later bleek dat het figuur die ik eerder gezien had, met het uiterlijk van mijn papa, helemaal mijn vader niet was. Het was gewoon één of ander slechte gedaante die de vorm van mijn vader aangenomen had. Dit begreep mijn vader ook meteen toen ik hem vertelde dat hij al eerder thuis gekomen was en de poort zelf open gedaan had. Vandaar de schrik in zijn ogen.
Wat de bedoeling van dat ding was, weet ik nog steeds niet.
Meestal wanneer ik vreemde gedaantes zag, waren op dat moment ook die parkieten en picolletjes van me opa zo wild in hun kooi aan het fladderen, ze leken in paniek te fluiten, alsof ‘iets’ onzichtbaar hun heel erg hinderde en angstig maakte.
Een dag was ik op school. Een meisje kreeg een epilepsie aanval, ik weet niet als dit iets ermee te maken had hoor... maar ik zag een zwarte gedaante naast haar staan. Ik deed natuurlijk onopvallend, want ik wist dat niemand anders die zwarte gedaante zag dan ik alleen. Als iemand het gezien had, zouden ze zeker overstuur raken want die gedaante zag er vreselijk eng uit. Ik probeerde niet naar die enge entiteit te kijken, maar ik voelde dat het ‘ding’ mij aankeek. Ondertussen focuste ieder zich alleen op het meisje die onwel was.
Ik weet verder niet hoe het met dat meisje afgelopen is, maar van me zelf weet ik wel, hoe ik ouder geworden ben, hoe sterker mijn ‘derde oog’ zich ontwikkelde. Ik kon veel meer en veel sneller entiteiten/ geesten waarnemen, die anderen uiteraard niet konden zien. Aan de ene kant was ik er gewend aan maar aan de andere kant was dit wel angstwekkend, omdat je nooit van tevoren wist wat je tegen het lijf zou lopen en hoe deze eruit zou zien.
Ik werd wat ouder en ging op me zelf wonen.
Zo was er eens een dag, dat ik aan het rijden was in de auto.... ik kwam van mijn vader zijn verjaardagsfeest. Ik zag langs de weg een man staan die helemaal in het wit gekleed was, hij keek naar de grond. Ik kreeg meteen een vreemd gevoel, die mij aangaf dat dit geen normaal mens was. Ik heb toen snel een takie (mijn zegje) gedaan dat ik geen last van hem wilde hebben en dat hij mij met rust moest laten. Vrijwel meteen verdween hij voor mijn ogen. Als ik eerlijk moet zijn, ik was op dat moment niet bang.
Ik had van mijn grootvader en vader geleerd, dat ik duidelijk aan moest geven als entiteiten toenadering zochten en ik daar niet klaar voor was of me onprettig voelde, ik dat ook duidelijk aan moest geven. Ik moest me zelf spiritueel afsluiten voor hun en dan zouden ze ook weggaan. Precies dit heb ik dus gedaan toen ik die man zag langs de weg. Ik heb duidelijk gemaakt dat ik geen last van hem moest hebben, hij was niet gewenst in mijn persoonlijke space. Ook dat ik geen last voor hem was en hij moest dat ook niet voor mij vormen.
Dit heeft me altijd geholpen, want die entiteiten gingen dan altijd weg als ik mijn grenzen aangaf. Maar ik kan mij goed voorstellen dat negatieve entiteiten zich niet zo snel weg laten jagen door gewoon je grenzen aan te geven.
Een andere vreemde ervaring:
Toen ik zwanger was van mijn dochter, liep er een oudere mevrouw voorbij die tegen mij zei “a pjieng foe joe ow ab a sem gave lek’ joe” (* jouw kind zal de zelfde gave hebben als jij). Toen ik dit hoorde probeerde ik mij om te draaien om de vrouw aan te kijken, maar dit lukte me op één of ander manier niet. Hoe erg ik mijn best ook deed, ik kon mijn nek en lichaam niet omkeren. Na enkele pogingen gedaan te hebben, liet ik het maar zo en deed geen moeite meer om haar aan te kijken. Blijkbaar moest het gewoon niet zo zijn dat ik haar in de ogen aankeek, ik heb mij erin berust.
Toen het me wel lukte om mij om te draaien, was die oude vrouw gewoon nergens meer te bekennen.
Sinds de geboorte van mijn dochter, werd zij aldoor ziek. Het was altijd een gedoe met haar, ze had steeds weer een andere aandoening en haar gezondheid was zeer slecht. Soms was ze eventjes beter en niet lang daarna weer wekenlang ziek … het was zwaar en vermoeiend voor me. Ik wist niet wat het probleem was en hoe dit op te lossen. Mijn gevoel zei niet dat het iets vreemd was, anders had ik haar al lang naar mijn grootvader gebracht voor hulp.
Gelukkig na enkele maanden van ziek zijn … dan weer niet en dan weer wel, een hele twijfelachtige periode, werd ze langzamerhand sterker en ook weer beter. Ze is inmiddels 5 jaar oud en ik heb sterk de indruk dat ze werkelijk de zelfde gave als mij heeft. Want ik zie haar vaak praten met onzichtbare figuren, die ik zelf niet waar kan nemen.
Die oude vrouw had gelijk.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton
Reactie plaatsen
Reacties