STORY 513: HET PERCEEL MET EEN VERLEDEN - DEEL 2

🟥 Ingezonden door: Seyi Maru

        ⚜️HET PERCEEL MET EEN VERLEDEN⚜️ DEEL 2
—————————

“Ik kreeg toen een droom, terwijl ik op sterven lag …. Het was mijn overleden vrouw, die zich aan me liet zien in die droom. Ze liet me weten dat zij het prima maakte en dat ook onze kinderen het goed maakten. Ik hoefde mij geen zorgen over ze te maken, dat verzekerde ze me. Ze wist dat ik altijd een bezorgde vader geweest was, dus wilde ze mij gerust stellen en dat benadrukte ze steeds” zei hij.

“Maar jij zal niet dood gaan, het is nog niet de tijd voor jou om het loodje te leggen, dus ga hulp zoeken want je sterft geen natuurlijke dood. Er is meer aan de hand, veel meer dan je denkt …. Onze kinderen en ik, we zijn niet onder normale omstandigheden overleden. Contact spoedig jouw familie en laten ze hulp voor je zoeken bij iemand cultureel, want ze zullen wel raad weten met datgene wat er met jou aan het gebeuren is. Doe wat ik zeg en wacht niet ermee!!” Zei die vrouw tegen haar man.

Meneer Yang deed wat zijn overleden vrouw hem geadviseerd had, en hij maakte meteen contact met zijn familie in Singapore. Zoals zijn vrouw al vertelde, wisten zij meteen wat er gaande was met meneer Yang, omdat ze op cultureel gebied heel ver waren. De familie stuurde met spoed een pakketje naar Suriname met culturele benodigdheden, waaronder een houten amulet die cultureel bewerkt was. Deze amulet had bepaalde tekens erin gekerfd, die waarschijnlijk beschermende waarde hadden.

De familie instrueerde meneer Yang zijn amulet bij een deur of bij een raam te plaatsen.

Sinds hij dit gedaan had, begon zijn gezondheid met grote sprongen vooruit te gaan, en binnen 3 weken was hij weer de oude. Hij voelde zich weer kerngezond en kiplekker, alsof hij nooit ziek geweest was. Dit alles terwijl de artsen hem al opgegeven hadden en alle hoop verloren hadden voor hem. Nu was lag hij ineens niet meer op sterven en de artsen waren verbaasd dat hij springlevend voor ze stond.

Ik had met de oude man te doen toen ik zijn verhaal hoorde, wel heel triest. Ik zei “goed, ik slaap hier vannacht, je zal wel beter weten waarom dat nodig is”.

Hij liep naar zijn slaapkamer terwijl ik in de woonkamer bleef, want ik zou op het bankstel slapen. “Als je in de nacht iets mocht horen, ook al wat het is, ga niet naar buiten en blijf gewoon binnen dan ben je gewoon veilig” zei hij nog voordat hij zijn kamer in ging. “Begrepen! Ik zal niet naar buiten gaan, maakt u zich geen zorgen” zei ik. Eerlijk gezegd, geloofde ik toch niet dat er wat zou gebeuren, want zoals ik al zei, ik had toen nog niks raar meegemaakt dus waarom zou ik dat toen ineens wel mee maken!?

Tja, ik was 17 jaar …… behoorlijk dom, naïef misschien, maar ik dacht de hele wereld aan te kunnen als mij zoiets zou overkomen.

Maar goed, ik ging op die bank liggen en kon maar niet in slaap vallen want die bank was echt hard en behoorlijk oncomfortabel. Ik zag op de oude klok tegen de muur dat het inmiddels half 2 was. Ik deed mijn ogen af en toe dicht en probeerde zo in slaap te vallen maar het lukte me steeds niet. Plotseling hoorde ik een soort luid gehijg, dat klonk als dat van een grote hond. Het geluid kwam van buiten, ik kon het heel goed horen vanuit de plek waar ik lag op de bank.

Ik luisterde beter en probeerde onderzoekend te kijken waar het geluid precies vandaan kwam. Naar mijn inzien, bleek het geluid precies naast het raam te zijn waar ik lag. Ik probeerde zo stil mogelijk te zijn, want ik wist niet wat ik hiervan moest denken. Mijn nieuwsgierig overwon het, want misschien was het gewoon een huisdier of een straathond. Dus probeerde ik via de oude houten ramen naar buiten te gluren. Ik schoof het gordijn opzij en keek door de spleet van het raam.

Mensennnnnn …. Wat ik daar zag, deed mijn bloed stollen, ik werd koud en heet tegelijkertijd. Ik kreeg kippenvel over mijn geheel lijf.

Buiten liep iets van abnormale afmeting met rood haar, hele bleke huid, zoals je dat ziet bij overleden mensen, echt wit …. Dit was duidelijk geen mens, dat was ook te zien aan de abnormale lange armen. De voeten, of eigenlijk poten, waren echt lang en hadden dikke scherpe klauwen. Heel vreemd, maar die poten leken op reuze kippen poten. De armen van dit vreemde figuur sleepten op de grond terwijl het liep.

Ik kon mijn ogen niet geloven wat ik zag, ik wist niet wat ik hiermee aanmoest. Alsof het ‘ding’ meteen aanvoelde dat ik via de pleten in het raam naar hem zat te kijken, draaide hij zich met een ruk om en keek me recht in de ogen aan. Ik zag groene ogen die zo vel waren, dat het leek alsof ze licht gaven. Het ‘ding’ had een bek vol met vlijmscherpe kromme tanden en zwarte slijm lekte rijkelijk op de grond vanuit die enorme bek.

Ik weet niet wat mij bezielde, of als het vreemde wezen mijn verstand aan het verwarren was en mij daarom het volgende liet doen, maar ik besloot die dolk uit mijn tas te nemen en hem aan te gaan vallen. Ik weet, het is het meest stomme wat ik had kunnen doen, maar op één of ander manier was ik ervan overtuigd dat ik dit ding buiten een lesje moest gaan leren. Ik was niet bang voor de dood en als ik dood moest, dan zou ik hem mee met me nemen, dat was mijn plan.

Ja, boeng ka dom!!!! I knoww …. Maar mijn hoofd werkte toen duidelijk niet goed. Ik denk dat dit echt kwam door deze entiteit dat het iets met mijn verstand en helderheid gedaan had. Deze gedaante wilde volgens mij gewoon dat ik uit die woning ging en het scheen hem ook nog te gaan lukken. Ik voelde alsof ik dringend naar buiten moest.

Ik zou net opstaan vanachter het raam …. Toen ik daar buiten ineens een man zag staan, tenminste daarop leek het … een menselijk figuur, groot gebouwd, stukken groter dan een normaal mens.

Zijn ogen waren geheel wit, heel eng om te zien en zijn mond was bedekt, zoals je zou zien bij ninja’s. Hij was gekleed in een beschermende glimmende harnas. Voordat ik de kans kreeg om de woning uit te gaan, sprong de grote man in het harnas op de bleke gedaante en sneed hem zijn kop af. Het gebeurde zo snel; dat ik even moeite had het te verwerken. Ik zag allemaal dingen voor me gebeuren die geen normale dingen waren. Vreemde entiteiten en de ene maakte de andere dood. Gewoon in mijn bijzijn!!!

Ineens schoot het mij te binnen, die grote man was dus meester Lai, de beschermgeest. Meester Lai trapte met alle kracht op de afgesneden kop van het bleke wezen en deze spatte uit elkaar als een balon vol bloed en morserij.

Hierna keek meester Lai mijn richting op, hij wist dat ik naar hem zat te kijken. Hij wees naar mij en deed een beweging met zijn hand alsof hij zei “ga weg!”. Ik liet mij dit geen twee keer zeggen, met trillende koude vingers schoof ik gauw het gordijn dicht. Ik ging op de bank liggen, nog rillend van angst. Wat had ik in hemels naam meegemaakt? Was ik aan het dromen? Om mezelf te verzekeren dat ik niet aan het dromen was liep ik zenuwachtig enkele rondjes door woonkamer van de kleine woning.

Meneer Yang kwam uit zijn slaapkamer, ik weet niet als hij me peinzend had horen lopen door het huis of als hij via andere wegen wist wat me overkomen was, maar hij keek mij met een serieuze blik aan.

“Nu weet je waarom ik niet wilde dat je naar buiten ging in de nacht, het zou jouw dood betekenen. Op dit perceel moet je gewoon voorzichtig zijn. Elke avond voert meester Lai gevecht met een ander beest, er komen steeds nieuwe demonen om met hem het gevecht aan te gaan. Pas na alle 1000 demonen gewonnen te hebben, is de plek bevrijd van alle demonische vloeken die rusten op dit perceel. En meester Lai heeft al bijna 200 gevechten gewonnen, hij moet nog iets meer dan 800 winnen. Al deze demonische lasten, zijn door Marinus meegenomen uit Oost Europa en die heeft hij gebruikt voor zijn eigen gewin. Hij heeft op dit perceel heel veel foute en vooral slechte dingen gedaan. Geen wonder dat hij het zo ‘goedkoop’ voor me verkocht heeft. Ik had natuurlijk geen flauw idee toen ik het kocht, zoals ik je al vertelde. Had ik het maar geweten dan had ik dit nooit gekocht. Dan had ik mijn gezinnetje nog, maar ik wist helemaal niet wat er gaande was met dit perceel. Pas toen ik het amulet kreeg van mijn familie, begonnen die demonen zich te tonen, want ze konden zich niet meer verborgen houden. Zo wist ik overduidelijk waarom alles verkeerd ging in mijn leven” zei meneer Yang.

Terwijl meneer Yang tegen mij sprak, hoorden wij buiten een soort slepend geluid. Alsof iets heel zwaar over het zand gesleept werd. Na een poos hoorden we niks meer en het was weer muisstil.

Meester Yang zei “go sribi mi boi, tamara I kang go rustig na joe oso!”. Nou slapen ging natuurlijk niet meer, ik ben wakker gebleven tot de ochtend. Ik heb letterlijk de uurtjes zitten aftellen en kon niet wachten daar weg te gaan. Bij de eerste zonnestraaltjes, probeerde ik al weg te gaan. Meneer Yang zat nog even met me en vroeg “wil je nog les van me? Of heb je je toch bedacht?”. Ik aarzelde even en zei uiteindelijk “ja hoor, ik wil het nog steeds”.

Ik was wel bang geworden van dat wat ik gezien had, maar aan de andere kant was ik ook gerust dat er niet echt gevaar voor mij was als ik maar de regels opvolgende.

Ik heb een jaar les gekregen van meester Yang, en ben daarna op mijn 17e jaar vertrokken naar Nederland om er te wonen. Ik mis mijn meester, hij was een goede leermeester en ook een wijze man. Ik ben hem ontzettend dankbaar voor alles. Ik heb 5 jaren geleden bericht gekregen van zijn familie in Singapore, dat hij overleden was. Zij wisten dat hij mijn mentor was, vandaar dat ze mij het droevige nieuws mededeelden.

Gelukkig was hij niet onder vreemde omstandigheden overleden. Hij is een vredige dood gestorven in zijn slaap, hij was ook enorm oud dus het was gewoon tijd om te gaan rusten. Na de crematie is zijn as en dat van zijn gezin opgestuurd naar Singapore, terug naar hun geboorte plaats. Moge hun allen in vrede rusten.

Dit was mijn verhaal, hopelijk was het niet te lang.
Bedankt voor het willen lezen
en een gezegende dag toegewenst.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton