🟨 Ingezonden door: Shabnam Keniansha Gabriël
⚜️HET VERHAAL OVER MIJN BESTIE⚜️
————————
Dag lieve mensen van de OST, alvorens ik mijn ervaring met de lezers deel, wil ik even mijn complimenten geven over jullie geweldig boeiende groep. Ik leer ontzettend veel uit de ervaringen van de mensen en wil ze bedanken voor het willen delen.
Maar goed, hier mijn eigen ervaring. Ik ben een jongedame van Hindoestaanse afkomst. Mijn beste vriend zijn naam was MiGaël Mitchell. Wij waren vrienden omdat wij nooit oordeelden over elkaar. Wij kenden elkaar jarenlang en hebben zelf nooit ruzie gehad sinds we elkaar ontmoet hebben. Helaas is mijn bestie overleden bij een zware aanrijding.
Ik was ontroostbaar en kapot door dit smartelijk verlies. Maar ik moest doorgaan met mijn leven en weet dat Migael dit ook voor mij gewild zou hebben. Ik moest niet opgeven en mijn dromen achterna gaan, dat zei hij altijd tegen me. En dit was ik ook van plan te gaan doen.
Tijdens de begrafenis heb ik vreselijk gehuild. Ik kon me geen leven voorstellen zonder zijn stralende lach en steunende woorden. Maar ach ... ik moest me sterk houden. Na de begrafenis ging ik naar huis en het begon plotseling overdreven hard te regenen en bliksemen. Ik woonde tegen die periode bij mijn tante thuis. Terwijl het buiten aan het onweren was, keek ik naar televisie en mijn tante vroeg mij om voor haar naar de winkel te gaan om enkele spullen voor haar te gaan kopen.
“Ja tante, ik zal meteen voor u gaan” zei ik twijfelend, want ik voelde me ineens niet goed, een zware misselijkheid voelde ik opwellen. Ineens wilde ik overgeven, dus rende ik naar het toilet om over te gaan geven. Ik hoorde mijn tante opnieuw roepen en vragen als ik nog naar de winkel ging, want ze had het geld en de boodschappenlijst op de tafel gelegd voor me. “Ja tantie, ik kom eraan … ik ga nog voor u naar de winkel”.
Nadat ik gebraakt had en mijn tanden gepoetst had, ging ik naar buiten om mijn slippers te nemen, maar zag toen onder die bank (waar die slippers en schoenen netjes geregeld waren) een paar voeten. Ik zag verder geen lichaam of iets anders, dan alleen de voeten onder de bank. De twee voeten hadden een rode gympie aan en ik zag de onderkant van een rode broek boven de gympies uitsteken. Ik kreeg vrijwel meteen kippenvel over mijn geheel lijf.
Het liet mij meteen aan mijn beste vriend denken, want hij had tijdens zijn begrafenis ook helemaal rood aan. Was hij dit? Waarom kwam hij zich nu aan mij tonen? Ondertussen ging de regen nog erger tekeer, het bliksemde en donderde alsof er een storm aan zou komen in Suriname. Ik keek naar de lucht, want die bliksemschichten schoten na elkaar. Toen ik mijn aandacht weer vestigde op de bank, waren de voeten verdwenen.
Ik pakte de grote paraplu die mijn tante voor me gezet had bij de voordeur en rende daarmee het onder water gelopen erf uit. Ik ging bij een stroompaal vlakbij ons huis staan, wachtende op de bus. Ik had mijn headphones op, en luisterde naar muziek. Maar plotseling hoorde ik heel duidelijk een stem zeggen “Ashiii pas op!!”, ik schrok en automatisch keek ik rondom mij. Maar ik zag helemaal niemand en ik begon te twijfelen aan me zelf als ik wel goed gehoord had. De stem klonk als mijn overleden beste vriend.
Later hoorde ik zijn stem opnieuw “Ashiii pas op” en deze keer kwam het zo onverwacht en luid, waardoor mijn mobieltje van de schrik uit mijn hand viel. Het viel op de modderige grond die helemaal nat was. Gelukkig is mijn scherm niet stuk gegaan, want de manier hoe ik die telefoon liet vallen was niet mooi. “ik vraag me af vanwaar die stem steeds komt. Ik schrik me kapot …. Ik ga maar naar huis, ik ga niet meer naar de winkel want ik zie die bus ook niet aankomen. En deze regen blijft maar erger tekeer gaan“ zei ik tegen me zelf.
Toen ik me omkeerde om weer richting huis te gaan, hoorde ik die stem opnieuw op dringende toon zeggen “Ashiii pas op!”. Ik wist niet wat ik hiermee aanmoest en stond twijfelend nog zeker tien minuutjes bij die stroompaal. Ondanks ik een paraplu bij me had, was ik toch kletsnat geworden want die regen maakte geen grappen. Het waaide vreselijk, de regen ging alle richtingen op en het was echt niet mooi. Het leek een beetje een scene uit een horror film hoe slecht het weer was.
Ineens sloeg de bliksem die stroompaal vlakbij mij, ik hoorde een luide knal alsof iets ontplofte. Het ging allemaal zo snel en voordat ik kon reageren, zag ik een stroomdraad los schieten en mijn richting op zwaaien. Ik moet eerlijk toegeven, ik zag mijn leven aan mij voorbijgaan. “Dit is het einde, ik ga dood … ik kan hier niet voor vluchten!” Was mijn laatste gedachte. Van de schrik en shock kon ik niet wegrennen of vluchten voor die stroomkabel.
Ineens voelde ik twee ijskoude handen die me vliegensvlug vast grepen en mij ruw een eind verderop trokken. Ik zag dat die kabels precies vielen op de plek waar ik gestaan had. Ik kreeg rillingen over mijn geheel lijf bij het zien van dit voorval. Ik had gewoon dood kunnen zijn, nog erbij op een zeer wrede manier zou ik aan mijn eind gekomen zijn. Deze gedachte schoot door mijn hoofd, en tegelijkertijd vroeg ik me af wie mij gered had en wie mij zo ruw weggetrokken had van die plek. Ik keek gauw rondom mij, maar zag helemaal niemand staan.
Ik rende trillende handen en benen naar huis. Mijn tante had de luide knal gehoord, want de stroomdraad paal waar ik stond was niet ver van ons huis. Ze keek al door het raam naar buiten en zat zenuwachtig op mij te wachten tot ik van de winkel kwam. Tante zag me aankomen en ze kwam me gelijk tegemoet en vroeg als alles goed met me was. I
k knikte en zei dat alles prima was, maar dat ik niet meer naar de winkel geweest was omdat er helemaal geen bussen reden. Ik vertelde haar niks over wat mij overkomen was. Ik weet niet waarom, maar misschien omdat ik het zelf niet begreep en niet wilde dat ze dacht dat ik gek was. Ik ging in bad en wilde daarna tv gaan kijken.
Ik trok mijn kleren uit, stond een tijdje onder de douche en net voordat ik mijn kleren aan zou doen, zag ik op de spiegel die beslagen was de naam van mijn overleden bestie staan. Ik schrok me dood, want ik had hele tijd lopen piekeren over het geval bij de straatlantaarn. Was het mijn beste vriend die me waarschuwde steeds? Had hij mij weggetrokken vanonder die paal? Zeurde hij daarom op dringende toon dat ik op moest passen?
En nu stap ik uit bad en zie ik ineens zijn naam op de spiegel. Dit kan toch echt geen toeval zijn?! Hij was duidelijk degene die mij gered had van de dood.
Ik kreeg kippenvel over mijn geheel lijf. Ik riep mijn tante om even te komen kijken, maar ze hoorde me blijkbaar niet. Ik trok gauw mijn kleren aan en snelde me naar mijn tante. Ik wilde haar deze keer wel vertellen wat mij overkomen was. Want ik begon een beetje bang te worden. Maar ik was net uit de badkamer toen ik een warm gevoel kreeg in mijn ondergoed.
Ik maakte mijn ondergoed open en keek erin, shitttttttt …. Ik zag een hele klonter van bloed in mijn wit ondergoed zitten. Ik was ongesteld geworden. Vreemd! Waarom juist nu?! Ik zou nog niet ongesteld moeten worden en toch was dit nu wel het geval. Ik baalde echt, want ik was net uit bad. Mijn tante vroeg me wat er met me was, want ik keek zo beduusd. “Ik ben ineens ongesteld geworden en ik begrijp er niks van. Want het is nog niet mijn tijd van de maand” zei ik.
Mijn tante ging naar de slaapkamer en gaf mij een maandverband. “Ga je verschonen meisje, is niet zo een ramp hoor. Soms komen deze dingen ineens” zei ze.
Ik ging weer naar de badkamer en ging me wassen, want het rook rauw en ik voelde me niet meer schoon. Terwijl ik zo met me zelf bezig was, wassen tussen mijn benen en kleren aandoen, zag ik ineens mijn beste vriend daar staan. Wat een vervelend moment en hoe durf je, dacht ik. Tegelijkertijd schoot adrenaline door mijn lijf, realiserend dat dit gewoon een geest was. Ik kan dit niet uitleggen, want zoveel gedachtes schoten door mijn hoofd. Kortom, ik beefde en trilde als een gek. Wilde gillen en rennen, want ik was niet van plan met een geest daar in 1 kleine ruimte te blijven.
Hij leek me geamuseerd aan te kijken. Hij sprak niet, want ik zag zijn mond niet bewegen, maar hij sprak tegen me. Telepathisch was het, want ik hoorde zijn stem in mijn hoofd en die zei iets van “wees niet bang meisje, ik ga niks met je doen hoor, ik wil alleen even afscheid van je nemen en laten weten dat ik onze vriendschap zeer waardeerde. Ik zal altijd op je letten en proberen je te beschermen waar het maar kan. Je zal mij voortaan niet meer zien, maar dat wil niet zeggen dat ik er niet meer ben. Let goed op je zelf!”.
Hierna verdween hij met een lach op zijn gezicht.
Het licht in de badkamer flikkerde even alsof het een kortsluiting had. Ik knipperde met mijn ogen en ineens was het alsof nooit iets gebeurd was.
Ik heb uiteindelijk niks verteld aan mijn tante en heb deze gebeurtenissen voor me zelf gehouden. Ook nooit meer last gehad van mijn beste vriend.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna hilton
Reactie plaatsen
Reacties