🟧 Ingezonden door: Wensley J
⚜️HAAR HEBZUCHTIGE DOCHTER⚜️ DEEL 1
—————————
Beste OST lezers, wij Surinamers leren van jongs af aan al dat familie zeer belangrijk is. Wij passen op elkaars kinderen, behandelen neven en nichten alsof ze onze zonen en dochters zijn en oma is onze tweede moeder.
We zullen allemaal ongetwijfeld onze djoegoe-djoegoe in de familie hebben, maar als puntje bij paaltje komt staan we klaar voor elkaar. Helaas blijkt in sommige gevallen dat zelfs de sterkste familieband niet opgewassen is tegen jaloezie en hebberigheid. De volgende gebeurtenissen hebben enkele jaren terug plaatsgevonden en illustreren hoe familiebanden verbroken kunnen worden.
Wegens privacy redenen heb ik een nieuw account aangemaakt om mijn verhaal te kunnen delen met jullie. Het is een lang verhaal, dat begint in Nederland.
Opeens besefte ik het. Ik was echt een 'tatta' geworden. Op het moment dat dit mij duidelijk werd stond ik in de supermarkt met een pakje 'Alles-in-1-nasipakket' in mijn handen. In gedachte hoorde ik mijn oma met haar schelle stem al roepen 'Boy, mi lobi yu yere, maar if yu bai deng lauwlauw sani, da yu a no wang ekte sranan' mang. Mi no spang dat yu no mang mek wang swit-swit nasi lek mi, maar dan yu mus luku fu fini wang vrouw sa mang bori. Dan kande ook tu yu sa gi mi wang achterklein pikin'. Dit uiteraard gevolgd door haar aanstekelijke lach.
Helaas zou oma dit niet meer meemaken, aangezien zij onlangs overleden was. Biologisch gezien was zij trouwens niet mijn oma, aangezien mijn moeder haar pleegdochter was, maar gevoelsmatig was ik gewoon haar kleinzoon en zij mijn grootmoeder.
Mijn oma had een zoon en twee dochters, waarvan mijn moeder dus de pleegdochter was. Haar biologische kinderen woonden allebei in Suriname. Verder had zij vele neven en nichten en kleinkinderen. Degenen die in Suriname woonden waren al druk bezig met alle voorbereidingen voor haar begrafenis, en zoals jullie, beste OST lezers, wellicht weten is het regelen van een uitvaart nog veel tijdrovender dan het organiseren van bijvoorbeeld een verjaardagsfeest.
De familieleden die in Nederland woonachtig waren en de begrafenis zouden bijwonen, maakten zich gereed voor de lange reis naar Paramaribo.
Bij de gate op Schiphol was het een drukte van jewelste. Mijn ouders kwamen om de haverklap een oude bekende tegen waar ze ooit mee op school hadden gezeten; daar moest uiteraard een praatje mee gemaakt worden en ik heb talloze keren te horen gekregen hoe ontzettend ik gegroeid ben. 'De laatste keer dat we je gezien hebben was je zo een kleine bakru, en kijk nu!' Als ik van tevoren had geweten dat dit niet de laatste keer was dat ik te maken zou krijgen met de term 'bakru', dan was ik waarschijnlijk niet in het vliegtuig gestapt...
Op Zanderij werden mijn ouders en ik opgehaald door een familievriend en wij verbleven in het huis van mijn oma. Het was voor mij de eerste keer sinds lange tijd dat ik weer in Suriname was. Ik was de geur vergeten van het land, moest weer wennen aan de kamrawindjes die in het huis brutaal tegen de muren liepen en ik kreeg ineens een dubbel gevoel. Enerzijds was ik erg blij om weer in mijn geboorteland te zijn, anderzijds was de aanleiding hiervan de dood van mijn grootmoeder.
De omstandigheden rondom haar dood waren niet geheel duidelijk. Toegegeven, zij was al op leeftijd, maar zij was nog zeer kwiek en kreeg één keer in de week hulp van een buurman voor de grote boodschappen. Het kwam dan ook als een grote schok voor iedereen toen zij kwam te overlijden. De artsen stonden aanvankelijk voor een raadsel, maar hebben uiteindelijk te kennen gegeven dat een hartstilstand de reden van overlijden moest zijn geweest.
Het leek alsof de zon extra fel scheen op de dag van de uitvaart. Op een gegeven moment wist ik niet meer of iemand aan het huilen of zweten was.
Mijn grootmoeder lag opgebaard in een mooie ruimte, het was duidelijk dat er zeer veel aandacht aan besteed was. Het was de bedoeling dat de familieleden wat tijd hadden om elkaar te steunen en liederen te zingen en eventueel daarna wat woorden te richten tot mijn overleden oma. Eng vond ik het wel om zo dicht bij een overleden persoon te gaan staan, maar ik vermande mezelf.
De zoon van mijn grootmoeder was de eerste die naar de kist liep samen met zijn vrouw.
Nauwlettend hield ik hen in de gaten, want ik had nog niet eerder een uitvaart meegemaakt. Ze mompelden een paar woorden tegen haar en liepen om de kist heen terug naar hun plaats. Nadat ook mijn ouders geweest waren, was het mijn beurt. Mijn hart klopte zowat mijn borstkas uit, ik was bang en nieuwsgierig tegelijk maar uiteindelijk won de nieuwsgierigheid het en wierp ik een blik in de kist. Ik was blij om te zien dat het gezicht van mijn oma nog herkenbaar was.
Haar armen waren gekruist op haar borstkas en terwijl ik doorliep zag ik ineens dat haar rechteroog bewoog. Ik schrok mij wezenloos en bleef versteld staan. Een oom die achter mij liep duwde me voorzichtig naar voren en ik begon door te lopen. Weer keek ik in de kist en alles was weer normaal.
Nu ben ik niet een van die mensen die dan bij zichzelf denkt 'Oh ik ben moe, ik heb het waarschijnlijk niet goed gezien.' Ik wist dondersgoed wat ik gezien had.
Na de uitvaart kwam de familie bijeen om wat te eten en te drinken. Ondanks dat de aanleiding voor dit samen komen het overleden van oma was, was het heel fijn om iedereen bij elkaar te zien. Ik heb gesproken met veel familieleden die ik al hele lange tijd niet gezien had en meer dan eens werd mij verteld dat ik het lievelingetje van mijn grootmoeder was.
De daaropvolgende dagen gingen snel voorbij. Ik had drie weken vrij genomen van mijn werk, zodat ik na de uitvaart nog een soort van vakantie had. Met een paar vrienden van mij besloten we richting de stad te gaan alwaar we een paar biertjes genuttigd hebben. Op een gegeven moment voelde ik in mijn broekzak mijn telefoon heftig vibreren; ik verontschuldigde mij en nam op. 'Kom direct naar het huis van je grootmoeder', hoorde ik mijn moeder zeggen. ‘ Het testament is bekend gemaakt. Wie je ook iets vraagt, jouw antwoord is 'nee', begrijp je me?' Aan mijn moeders stem hoorde ik dat het dringend was, dus ik nam een taxi naar het huis van mijn oma.
Eenmaal binnen gekomen merkte ik dat er een hele zwaarmoedige, nare sfeer in de lucht hing. Enkele naaste familieleden waren aanwezig en de notaris ook. Ik nam plaats tussen mijn ouders en merkte dat geen van de aanwezigen oogcontact met mij maakten. ‘Kan iemand mij uitleggen wat er aan de hand is?', vroeg ik. De notaris schraapte zijn keel. 'Jazeker, jongeman. Zojuist is besproken dat dit huis naar je moeder gaat en het huis in Para naar jouw oom. Alle sieraden en haar spaargeld heeft ze jou nagelaten.'
De (biologische) dochter van mijn oma stond op en nam het woord. 'We weten allemaal dat zij de laatste tijd niet helemaal haarzelf was. Waarschijnlijk klopt dat testament niet.' Mijn moeder maakte een tjoerie en wilde opstaan, maar mijn vader suste haar en hield haar vast. 'Tan tiri mi gudu', zei hij. Ik keek mijn tante aan. 'De laatste keer dat ik haar gesproken had, klonk ze prima. Niets geks aan hoor', zei ik.
Haar gezicht stond inmiddels op onweer. 'Ja maar jij woont hier niet, je weet niet precies wat er hier allemaal gaande is. Je moet niet denken dat je hier de toerist kan komen uithangen en vervolgens met gevulde zakken terug kan gaan. Ze was mijn moeder, ik ben een échte dochter, ik heb recht op tenminste iets!'
Op dit punt was mijn moeder het zat en ontworstelde zich aan mijn vaders greep. 'Eeuwig yu dat jarusu, takru beest yu! , riep zij haar toe. 'Daarom heeft ze je niets achtergelaten!' Binnen de kortste keren was de hele woonkamer een drukke bedoening. Verwijten vlogen heen en weer, oud familiezeer waar ik niets van wist kwam naar boven. Mijn tante had zich inmiddels teruggetrokken op de gang en ik liep naar haar toe.
'Tante', stamelde ik. 'Ik kan me voorstellen dat u verwacht had dat oma u het een en ander zou achterlaten. Ik ben niet hier gekomen om dingen af te pakken.' ‘Excuseer me hoor jongen, het was niet mijn bedoeling om mijn zelfbeheersing zo te verliezen. Ik had gewoon gehoopt dat ma me wat achter zou laten. Ze had me haar trouwring en witgouden ketting beloofd. Je zou me erg blij maken als ik dat kan krijgen van je, zo heb ik toch nog iets van mijn moeder.'
🌺VOOR VERVOLG:
( LEES DEEL 2)
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is
Reactie plaatsen
Reacties