⬛️ Ingezonden door: Sareeta D
⚜️NIEMAND GELOOFDE ONS⚜️
—————————
Geachte OST leden, Ik wil eerst mijn dank richten aan de Beheerder Yvanna voor het accepteren van mijn verzoek aan de groep. Verder wil ik ook graag mijn verhaal met de leden delen.
Deze gebeurtenis die ik nu vertellen zal, heeft zich jaren geleden voorgedaan.
Ik woonde samen met mijn ma, stiefvader en zusje in een klein houten huisje. Mijn zusje en ik sliepen in één bed en hebben het beide vreemde dingen mogen ervaren. Als de lichten savonds werden uitgedaan, zagen wij meestal in de late uren, heb wel geen idee hoe laat het geweest kon zijn, hele enge ogen naar ons kijken. Dit heeft zich een paar jaren afgespeeld en het was zo dat wij met dit in ons achterhoofd elke nacht met enorme angst naar bed moesten.
Wij wisten vooraf dat wij elke nacht bekeken zouden worden en dat wij niet alleen in de slaapkamer waren. Het voelde helemaal niet fijn aan en was behoorlijk angstwekkend, zeker als kind zijnde.
Wij vertelden dit wel aan onze ouders en een ieder dit dit maar wilde aanhoren, maar niemand geloofde ons en wij werden steevast uitgelachen. Het kijken van die ogen in de nacht, begon nadat we onze menstruatie voor de eerste keer gekregen hadden. Het “ ding” kwam in het begin af en toe, maar naarmate de tijd verstreek, gebeurde het steeds vaker. En het bleef niet alleen bij kijken naar ons, het raakte ons ook aan bij onze tenen en voeten. Daarna werden ook de lakens ruw van ons lijf getrokken tijdens het slapen. Uiteraard zorgde dit voor heel veel angst bij ons.
Sommige momenten hield ik mijn deken zo stevig vast en probeerde daarbjj te gillen. Maar er kwam nooit enig geluid uit mijn keel..
Meestal bleef ik dan ik dan als een lijk zo stijf in bed liggen, bevend van de angst, totdat ik niets meer voelde en gilde daarna pas toen het ‘ding’ al lang verdwenen was. Ik heb toen met mijn jongere zus erover gesproken en zij gaf aan ook hetzelfde mee te maken. Ik was dus niet de enige die deze vreemde gebeurtenissen mee maakte. Maar het was nog steeds zo dat niemand ons serieus nam, niemand geloofde ons zodra we probeerden het bespreekbaar te maken.
Typisch Surinaams, werden we gezien als bangerikken gezien en men lachte ons uit. Op den duur vertelden we niemand meer over datgene wat ons overkwam, omdat gewoon niemand dit serieus nam en wij gezien werden als kinderen met een rijke fantasie. We hadden geen andere keus dan ermee te leren leven, want niemand nam de moeite te onderzoeken wat er nou werkelijk met ons gebeurde in de nachtelijke uurtjes.
Toen ik ouder werd en zwanger was (nu alweer 10 jaren geleden) gebeurde er ook iets. Dat "ding" probeerde mij te verkrachten, terwijl ik al een redelijk grote buik had tegen die tijd. Het “ding” rukte mijn laken van mijn lijf en ik lag ik roerloos in bed. Ik kon niet bewegen, want dit is precies zoals altijd gebeurde dat het ding ons vast drukte in het bed. Je kon dan letterlijk geen vin verroeren. Zo ook deze keer, ik deed mijn uiterste best los te komen uit zijn greep.
Ik heb gebeden en Jezus Christus zijn naam aangeroepen, het heeft mij geholpen. Ik heb toen besloten om besloten dat dit nu eindelijk genoeg was. Ik moest gewoon zo snel mogelijk verhuizen. Ik wilde daar niet meer wonen, geen enkele dag zou ik nog doorbrengen in die vervloekte woning die me al die jaren alleen maar ellende gebracht heeft. Ik was nu geen kleine meid meer die geen enkele keus had, dan haar ouders gehoorzamen. Nu werkte ik en had mijn eigen geld, dus ik hoefde dit niet meer te pikken. Ik zou gaan verhuizen!
Eindelijk, na al die verdomde jaren, geloofde mijn moeder mij ...... na eindeloos veel keren geklaagd te hebben sinds we kind waren. Waarom ze nu pas besloot te geloven is mij een vraag?! Het kan zijn dat ze het al die tijd wist, maar er niks van zei om ons niet banger te maken. Of misschien had ze geen geld om te verhuizen en daarom besloot ze ons te doen geloven dat er niks aan de hand was. Ik heb geen idee, maar nu daar ik ouder was gaf ze toe, dat ze ons geloofde.
Wij zijn toen met zijn allen, nog dat zelfde jaar verhuisd naar ons nieuw huis. Mijn zusje en ik hebben sindsdien nooit meer last gehad van dat “ding”. Het leven in het nieuw huis was compleet anders en niks viel ons lastig meer. Wij weten tot heden niet wat dat "ding" was, maar het woonde bij ons in de kamer.
🌺 Heeft iemand misschien uitleg?
Want wij zelf begrijpen er tot heden niks van.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna hilton
Reactie plaatsen
Reacties