🟫 Ingezonden door: Chocoqueen Ally
⚜️IK ZOEK MIJN KINDEREN⚜️
———————————————
Geachte OST leden, ik had een poos geleden al één van mijn persoonlijke ervaringen geshared met jullie. Deze keer heb ik weer een recente ervaring die ik zal delen.
Op Zondag 19 November 2023 heb ik mogen ervaren hoe het is om in trans te raken. En geloof mij, dit was echt geen leuke ervaring.
Mijn vriend en ik reden 17 November naar mijn schoonmoeder om haar met de laatste werkzaamheden te helpen betreffende de voorbereiding van haar feest die op Zondag 19 November gehouden zou worden.
De dag van het feest brak aan en het was ontzettend gezellig. We hebben zitten babbelen met een ieder, er is flink gedanst want de muziek was ook leuk. Wij konden echt zien dat een ieder het prima naar zijn zin had. Toen het feest afgelopen was, werd het tijd om naar huis te gaan.
Mijn vriend herinnerde mij nog om knoflook in één van mijn zakken te doen, voordat wij naar huis reden. Ik deed zoals hij me adviseerde, we hebben gedag gezegd tegen mijn schoonouders en reden daarna richting huis op de bromfiets.
Aan de pronkweg (te Commewijne) heb je een gedeelte dat helemaal donker is, geen straatverlichting, alvorens je bij een gedeelte komt die wel weer voorzien is van licht. Wij reden richting stad en kwamen onderweg een bushalte tegen, waar ik mensen in het donker zag staan alsof ze op een bus stonden te wachten.
(ik krijg nog steeds rillingen bij het schrijven hierover)
Ik zei meteen tegen me zelf: ‘nee, ik heb vast niet goed gezien, zal wel een idee van me geweest zijn!’.
Zoals ik in mijn vorig verhaal al aangaf, ik heb een gave om geesten en entiteiten te zien. Ik zie ze niet altijd, maar soms laten ze zien wel aan me zien en ik heb de gave dit waar te kunnen nemen. En de laatste tijden heb ik gemerkt dat naarmate ik ouder aan het worden ben, ik ze steeds vaker begin te zien.
Zodra November en December aanbreken, eind van het jaar, lijkt het wel een feest van allerlei entiteiten en geesten die zich laten zien. Ik heb geen idee waarom dit zo is, maar ik was dit al gewend dat ze er nu eenmaal vaak aanwezig zijn tegen die tijd van het jaar.
Maar goed, ik ga verder met mij verhaal ….
Ik zag dus die mensen bij de bushalte in het donker, maar doordat ik kippenvel kreeg wist ik dat dit geen normale mensen waren. Ik verschool mijn gezicht in mijn vriend zijn rug en hield hem steviger vast want ik wilde niks meer zien. Na een stuk verder gereden te zijn keek weer vooruit.
Bij die bocht aangekomen, kwam er een zwarte hond agressief op ons af. Mijn vriend had zijn wapen bij zich, dus vuurde hij een schot af om het beest af te schrikken. Onder normale omstandigheden zou een hond geschrokken weg rennen, maar dit deed deze hond niet. Hij kwam maar agressief op ons af. Wij reden met volle vaart weg, zo hard de bromfiets het maar kon.
We reden een heel stuk verder en wij kwamen vreemd genoeg weer een andere pikzwarte hond tegen. Ook deze hond rende agressief op ons af. Maar mijn vriend reed gewoon met een vaart door en liet zich niet afleiden van het beest. Na wederom een stuk verder gereden te zijn … ja, nog een hond die wij tegen kwamen, weer een zwarte die ons aan wilde vallen en behoorlijk agressief was. Deze keer was mijn vriend het zo beu dat hij het beest een harde trap gaf. Wij reden hierna gewoon verder zonder te stoppen.
Sinds mijn vriend het beest getrapt had, kreeg ik sterk de ingeving dat wij achtervolgd werden door iets. Ik wist het gewoon dat er nu iets achter ons aan kwam ….
Ik keerde mij om en zag werkelijk iets achter ons aankomen, maar elke keer dat ik omkeek verdween het snel, alsof het zich voor me aan het verschuilen was. Ik keek toen niet meer om want het maakte me alleen maar zenuwachtiger. Toen wij afsloegen bij de Oost- Westverbin begon mijn hoofd te draaien, gepaard met hevige krampen in m'n buik. Alsof iemand mijn ribben met kracht aan het indrukken was.
Op den duur moest ik mijn vriend vragen even te stoppen langs de weg, omdat ik zo misselijk was dat ik over moest geven. En de krampen werden alsmaar erger …
Hij stopte en ik probeerde over te geven, maar niets kwam eruit. Hij zei ineens “toen we kwamen zag ik aan de Pronkweg een aantal mensen staan langs de weg”. Zwakjes zei ik “ja, ik heb ze ook gezien, maar wilde niks zeggen”. Wij reden de wijdenbosch brug op en opnieuw kreeg ik een ingeving dat wij gevolgd werden door ‘iets’ dat niet goed was.
Ik keerde mij toen om, want ik wilde zien wat het was …
Ik kan niet beschrijven wat ik voelde op dat moment toen ik keerde om te kijken wat het was. Dat ding wat ik zag joeg mij de stuipen op het lijf. Het was een gedaante, die ergens de gelijkenis had van een hindoestaanse vrouw in die geheel in het wit gekleed was. Zij zweefde achter ons aan en het leek alsof ze om ons wilde passeren. Maar tijdens het passeren kwam haar gewaad tegen mijn schouder aan.
Vrijwel direct voelde ik mij onwel worden, ik kreeg het behoorlijk benauwd alsof ik met moeite adem kon halen. Opnieuw voelde ik alsof iemand mijn rippen en borstkast aan het samen persen was. Ik kreeg bijna geen lucht, ik hapte letterlijk naar adem. Op dat moment probeerde ik mijn vriend te signaleren en te zeggen dat er iets mij aan het persen was, het wilde niet lukken, maar plotseling lukte het mij te schreeuwden.
Mensen, het was eng van wat er vervolgens met mij gebeurde. Ik ging tekeer op die brom en wilde alleen maar richting die brug alsof iemand mij aan het trekken was.
Ik ging zodanig tekeer dat mijn vriend mij zelfs niet tegen kon houden (ik ben een magere dame, klein van stuk), ook al hoe erg hij zijn best deed.
Ik was in trans, maar het vreemde hieraan was, dat ik wel bij zinnen was, alleen had ik totaal geen controle over mijn eigen lichaam. Het leek alsof die vrouw bezit wilde nemen van mijn lichaam, maar mijn lichaam leek dit niet te willen accepteren. Alsof er een tweestrijd binnen in mijn lijf was, ik ging vreselijk tekeer schopte met alle macht aan alles en nog wat … en voelde echt niets. Ik probeerde zelfs met mijn vriend te praten en hem uit te leggen wat ik voelde binnen in mijn lichaam.
Het lukte mij niet om te praten, het enige wat over mijn lippen kwam was zijn naam … verder niks!
Ik hoorde mijn vriend z'n ouders bellen om ze door te geven wat er gebeurd was. Mijn schoonvader zei dat hij naar ons toe zou rijden. Terwijl hij onderweg was, belde hij weer om te melden dat hij mijn nichtje probeerde te contacten maar dat dit niet gelukt was. Ook mijn moeder probeerde hij te bellen en dat is wel gelukt. Zij besloot met een buurjongen naar ons toe te rijden.
Ik was ondertussen nog steeds aan het vechten en vreemd aan het doen. Er kwam een man naar mijn vriend toe om te vragen wat er gaande was. Hij had het gedoe met mij gade geslagen en vroeg zich af wat er met me aan de hand was. Mijn vriend vertelde hem in het kort wat het geval was. Die heer is naar zijn auto gegaan om een flesje medicijn te halen die palm bezat, ik rook het meteen. Hij smeerde het over mijn gezicht.
Ik ging nog erger tekeer, het was alsof ik in vuur stond en door draaide op dat moment. Dit ging een poos door tot het leek alsof dat ‘ding’ mijn lichaam verlaten had. Hierna voelde ik pas alle pijn in mijn lichaam alsof ik door een daf truck geslagen was. Zoveel pijn had ik.
Mijn vriend tilde me op en zette mij op die bank in de buurt van die brug. Ik lag daar en wist bliksems goed dat ik niet droomde want ik was klaarwakker en kermde van de pijn.
Ik lag met mijn gezicht naar die brug toe gericht en wat zag ik in de verte? ….. ik zag een enorme groep mensen daar staan op die brug. Ik wist meteen dat dit ook geen normale mensen waren. Een hele sterke ingeving, of misschien was het mijn spirit guide, zei mij dat dit al die mensen waren die in het verleden van de brug gesprongen waren en daar hun leven verloren hebben. Het waren er behoorlijk veel geesten die daar mijn richting op keken. Gewoon verdomd eng en ik kreeg weer kippenvel over mijn geheel lijf.
Ik maakte mijn ogen dicht, want ik wilde ze niet zien en daar was die hindoestaanse vrouw weer in haar wit gewaad. Ze gaf aan dat ze naar haar kinderen zocht …. Zoiets legde ze mij uit, maar ik liet haar weten niks daarvan af te weten en dat ik de verkeerde persoon was om haar ermee te helpen. Die vrouw had vuurrode ogen, alsof ze werkelijk een soort van gloed afgaven.
Bang werd ik wel ervan, maar ineens verscheen mijn bescherm engel (spirit guide) ten tonele, hij liet zich zien als een vors gebouwde marron man. Hij kwam demonstratief naast mij staan, zodat die hindoestaanse vrouw me niet meer lastig kon vallen. Als een bodyguard stond hij er met gevouwen armen naar haar te kijken terwijl ze nog met me probeerde te praten.
Ze zei in het hindoestaans tegen mij “ als je weer probeert te rijden in mijn buurt tegen dit soort tijden, zal het wel een groot probleem voor je worden. Ik heb je deze keer gemist, maar de volgende keer zal dit niet zo zijn, reken daar maar op”. Het vreemde was dat ik normaliter geen druppel hindoestaans versta, maar ik kon haar wel verstaan en alles wat ze me duidelijk maakte begreep ik gewoon.
Mijn vriend belde weer om te kijken waar de anderen waren en ik voelde alsof ik weer in trans zou gaan, want ik lag daar zonder culturele/ spirituele bescherming. Mijn schoonvader en mijn moeder kwamen, na een hele poos gewacht te hebben, eindelijk aan. Mijn vriend tilde mij op om in de auto te plaatsen en ja hoor…ik voelde opnieuw hoe ik als een bezetene tekeer zou gaan. Ik ging weer in een trans, het zou net beginnen toen mijn moeder een culturele medicijn smeerde over mijn gezicht en lichaam. Zelf onder mijn voeten smeerde ze in, terwijl ze haar zegje deed. Daarna heeft ze een touwtje voor mij gebonden aan mijn lijf.
Die Hindoestaanse vrouw heeft ook gewoon netjes plaats genomen in de auto van mijn moeder. Ik weet niet wat haar bedoeling nog meer was met mij, maar ze kwam gewoon mee met ons.
Maar op den duur, naarmate we verder reden van de brug af, zweefde ze ineens door het raam naar buiten. Wij waren blijkbaar te ver uit haar ‘leef gebied’, ze was hoogstwaarschijnlijk gebonden aan een bepaalde plek rondom die brug. Ze vloog weer richting die brug naar de plaats waar ze vandaan gekomen is, dit wist ik gewoon toen ze het voertuig verliet.
En nu zijn wij al enkele dagen verder en heb nog steeds pijn. Mijn moeder raadde mij aan dat ik tussen 10:00-4:00uur niet meer over straat te gaan. Het is mofo yari en die geesten zoeken naar zoveel mogelijk slachtoffers om met zich mee te slepen naar hun wereld.
Ik deel mijn ervaring met jullie, niet omdat ik het zo een prettige ervaring vond, maar eerder als eye opener zodat jullie heel voorzichtig kunnen zijn tegen deze tijd van het jaar. Want er lopen ontzettend veel ‘takroe sanie’s’ rond, ook al kun je ze niet zien wil niet zeggen dat ze er niet zijn. Ik kan ze zien en neem het van mij aan, ze zitten in alle hoeken en gaten te loeren tot ze een kans vinden om toe te slaan. Er zijn al zoveel verkeers ongevallen geweest dit jaar en er hoeven niet nog meer te komen. Wees aub echt voorzichtig en altijd op je hoede.
⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties