STORY 484: MUNDER: IK VOCHT VOOR MIJN LEVEN

🟨 Ingezonden door: Tamka G

         ⚜️MUNDER: IK VOCHT VOOR MIJN LEVEN⚜️
————————

Goeiemorgen OST fans, ik groet jullie. Ik heb iets meegemaakt, Maar dat was heel lang terug en gebeurde aan de Qauranistraat te MUNDER.

Even een korte inleiding over mij :
Ik bleef op Munder, aan de Hamburgstraat #45. Tegen de tijd dat deze tori zich afspeelde, zat ik op de Maria Hartman school aan de zonnebloemstraat. Mijn moeder was werkzaam bij de Esther Stichting.

Op doordeweekse dagen was het een gewoonte dat mijn moeder en ik heel vroeg s’morgens vertrokken uit huis. We reden dan op de fiets vanuit de Hamburgstraat naar het gebouw van de Esther stichting. Ik bleef daar altijd eventjes hangen, maar er altijd voor dat ik op tijd van mijn moeders werk vertrok om naar school te rijden. Als ik van school kwam stopte ik gebruikelijk weer even bij mijn moeder aan het werk om uit te rusten en bij te komen van de zon.

Daarna reed ik tegen 2:00PM naar huis. Mijn moeder bleef tot 3:00PM aan het werk dus reed zij alleen naar huis.

Zo ook deze dag, ...... was ik aan het fietsen vanuit de zonnebloemstraat, in de kernkampweg, daarna de Washingtonstraat en vervolgens sloeg ik de quaranistraat in. Ik was niet zover verwijderd van het taxibedrijf, toen ik een hindustaanse man in het wit gekleed zag, die letterlijk zweefde over de weg met een enorme slang in zijn handen. Hij zweefde boven de straat en ging van de straat richting die goot die daar vlakbij is. Hij zweefde gewoon boven die goot.

Ik schrok zodanig van dit gebeuren, dat ik automatisch keiharde remde, zo hard ik maar kon .... ik trilde als een blad en begon te huilen. Ik was als bevroren daar en ik kon helemaal niet bewegen, ik was bij zinnen maar mijn lichaam wilde niet meewerken. Hoogstwaarschijnlijk zag niemand wat ik zag op dat moment, want niemand keek de zelfde richting en niemand raakte in paniek. Zoals je zou verwachten als men een man zag zweven met een verdomd grote slang in zijn handen. Niks daarvan, iedereen deed zijn ding en niemand zag hem, behalve ik.

Ik weet niet waarom ‘hij’ zich aan mij liet zien. Ineens zag ik die hindoestaanse man mijn richting op zweven vanuit de goot. Hij gaf me met de staart van die slang 1 fikse klap in mijn gezicht. Het deed zo een pijn dat ik meteen me zelf hervonden heb, ik trapte met alle kracht en fietste weg van die plek. Ik wilde daar wegkomen, dat was het enige wat door mijn hoofd ging. Ik trapte en trapte.... ik was zo bang, het leek alsof de duivel achter me aanzat.

Ik durfde niet achterom te kijken maar deed het toch, ik zag niemand... niemand kwam achter me aan.

Ik was ergens opgelucht maar toch vreselijk angstig en trapte nog steeds door tot ik uitgeput thuis kwam. Ik keek nog zenuwachtig om me heen als niks met mij meegekomen was, .. gelukkig zag ik niks, helemaal niks. Toen ik thuis kwam was ik bang om alleen thuis te zijn, dit gevoel had ik eerder niet, want ik was gewend alleen te zijn met mijn moeder. Zij en ik woonden alleen, er was geen man in huis met ons, ik ben enigst kind. Nu was mijn moeder niet hier met me, dus was ik bang.

Ik keek in de spiegel en zag dat mijn gezicht behoorlijk opgezet was aan de kant waar de man me geslagen had. Ik raakte er behoorlijk paniekerig van, want het leek binnen korte tijd meer en meer op te zwellen. Ik zat op mijn moeder te wachten maar ze kwam juist die dag niet op tijd naar huis, soms blijft ze wat langer aan het werk om de mensen te helpen. En juist deze dag was het 1 van die dagen. Ik wilde haar ook niet bellen om haar paniekerig te maken, straks zou ze naar huis racen en er zou haar dan iets overkomen ofzo... dat wilde ik ook niet.

Maar mijn mams kwam dus nog niet en ik begon ineens hoge koorts te krijgen. Ik zat maar door het huis te lopen, zenuwachtig en niet wetend wat te doen. Ik liep kamer in, kamer uit .. ging op het bankstel liggen, rolde van de ene bank naar de andere. Ik herinner me dat ik in de laatste kamer lag van ons huis, ik hoorde ineens het geluid van de poort.. alsof iemand binnenkwam. Kort daarna zag ik een gedaante die het uiterlijk had van mijn grootmoeder.

Tegen die tijd dat dit gebeurde, leefde mijn grootmoeder nog, intussen is ze wijlen.

Ik liep naar het terras om beter te kijken wie het was. Ik vond die gedaante vreemd, en bij het naderen kreeg ik meteen kippenvel over mijn geheel lijf. Ik geloofde niet dat het werkelijk mijn grootmoeder was en ik raakte in een gevecht met deze gedaante. Dit ‘ding’, wat het ook mocht zijn, was mijn vijand en dat was duidelijk te voelen. Het had geen goede bedoelingen met mij. Mijn onderbuikgevoel zei me dit, alle alarm belletjes in mijn hoofd gingen tekeer dat dit geen mens was.

Ik vocht met alle kracht die ik nog in mijn lijf had, ondanks ik koortsig was. Ik was zo zwak maar ik vocht voor mijn leven, dit was mijn vijand en ik moest “het” uitschakelen. Die gedaante van mijn grootmoeder vocht ook behoorlijk terug, die was sterker dan mij.... op den duur had zij me in een wurg greep en ze sloeg me tegen de grond voor de deur. Daarna verloor ik mijn bewustzijn, ik wist niks meer....

Toen ik weer bij zinnen kwam, zag ik dat mijn grootmoeder er werkelijk was. Meteen kreeg ik een warm gevoel, zo wist ik dat deze vrouw wel mijn werkelijke grootmoeder was. Dit was niet die entiteit meer, die zich voorgedaan had als mijn oma. Ik was zo blij mijn echte grootmoeder te zien. Ze had mij blijkbaar het huis ingesleept, want optillen zou ze zeker niet gekund hebben. Zelf slepen, vraag ik me af hoe mijn grootmoeder dat heeft kunnen bewerkstelligen.

Maar goed, ik werd wakker in de keuken van ons huis.... ik lag op de vloer. Mijn grootmoeder boog zich over me heen en ik hoorde haar enkele dingen mompelen! Toen ik helemaal bij was vertelde ze me dat ze wist wat me overkomen was. Ik was in een trans en had haar toen alles verteld. Bleek dat het werkelijk mijn grootmoeder was die langs gekomen was, maar omdat ik me op dat moment in een trans bevond.... zag ik mijn oma als een vijand. Ik was door iets demonisch bezeten.

Normaliter komt mijn grootmoeder niet vaak op bezoek, alleen op feesten en speciale gelegenheden zien wij elkaar. Maar zoals ze vertelde, die betreffende dag voelde zij een hele sterke drang om naar ons toe te komen. En ze deed dat ook, dat was toen ze mij aantrof in woede en ik viel haar meteen aan. Ik was me zelf niet op dat moment. Ze schrok niet toen ik mij zo vreemd gedroeg, want mijn grootmoeder is een culturu sma. Ze wist precies dat ik bezeten was door ‘iets duister’ want ik sprak een andere taal die ik normaliter niet spreek, ik vertoonde gedragingen waarvan ze wist dat die niet mijn eigen waren.

Toen mijn moeder terug kwam van het werk, vertelde mijn grootmoeder haar het heel verhaal. Ik moest precies middernacht met mijn grootmoeder mee naar de plek waar dit allemaal verkeerd gegaan is, aan de quaranistraat. Daar heeft mijn oma heel wat rituelen gedaan met de benodigdheden die zij meegenomen had. Het heeft wel een tijdje geduurd hoor, want me oma moest veel doen om die entiteiten uit mijn leven te halen en mij te beschermen, zodat dit voortaan niet meer gebeurd.

Ik mag niet klagen, ik heb daarna nooit meer last van deze dingen gehad. Mijn oma heeft me niet verteld waarom dit mij overkomen is op klaarlichte dag, misschien wist ze het zelf ook niet. Ik ben in ieder geval cultureel beschermd tegen alle slechte entiteiten nu, dankzij mijn grootmoeder.

🌺 Ik heb sinds deze ervaring nu de gave om dingen te zien die anderen niet kunnen zien, maar ze vallen me niet meer lastig.

⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton