🟧 Ingezonden door: Kar A
⚜️DE GEHEIMZINNIGE EIGENAREN⚜️
———————————
Lieve OST lezers, dit onderstaande verhaal is jaren geleden gebeurd.
Mildred en Tony, een koppeltje die de eigenaren waren van een prachtige woning, zouden een poos in het buitenland gaan wonen. Zij hadden beiden Europees paspoort dus wilden ze weer gaan proberen daar hun draai te vinden.
Vanwege deze reden wilden ze hun huis verhuren om wat extra inkomsten te genereren. De woning was heel mooi, netjes onderhouden en hartstikke ruim. Om het huis leeg te laten staan terwijl ze uitlandig waren, vonden Mildred en haar man hartstikke zonde. Maar tegelijkertijd wilden ze hun woning niet verhuren aan vreemde mensen, bang dat deze problematisch zouden zijn en straks de woning zouden ruineren.
Als oplossing vroegen ze Leona, een nichtje van een familie kennis, om voorlopig haar intrek te nemen in de woning tot ze een oplossing gevonden hadden wat te doen met het huis. De woning verkopen wilden ze ook niet.
Leona trok samen met haar man Gilvan in, in de riante woning die van alle gemakken voorzien was. Maar kort nadat ze ingetrokken waren, werd Leona heel erg ziek. Ze had maandenlang een vreselijke hoofdpijn en het was zo erg dat ze er radeloos van werd. De hoofdpijnen werden alsmaar erger. Ze probeerde verschillende medicatie en huismiddeltjes, niks hielp. Doordat niks scheen te helpen werd zij verwezen naar de neuroloog. Die onderzocht alles en vond ook niets. De arts gaf Leona 6 weken vrij met de woorden dat zij “buiten” moest gaan kijken wat er speelde.
Die zelfde nacht droomde ze over een oude Indiaanse man die haar boos aan keek en soms droomde ze over ‘iets’ dat in de slaapkamer was en haar wilde doden. Zodra ze wilde schreeuwen, werd haar keel strak dichtgeknepen.
Een poos ging voorbij en Leona bleef maar steeds over hetzelfde dromen. Op een dag kreeg ze de droom weer waar de Indiaanse man haar zei dat hij al moe was. Ze begreep niet waarvan hij moe was en de dromen gaven haar alleen meer vragen dan antwoorden. De laatste droom was zo een enge droom dat ze er behoorlijk angstig van werd. Ze besloot hierover te praten met ouderen.
Nadat ze dit gedaan had, adviseerden die haar bij iemand langs te lopen voor een luku (cultureel onderzoek). Nadat er een lukuman gevonden was, en alles geregeld was, vond de luku plaats. Wat bleek,..... er was een bakroe gestuurd door iemand met als doel de huiseigenaar en/of diens vrouw gek te laten worden. Aangezien Mildred & Tony niet in het land waren, ze waren al een week vertrokken, sloeg het kwaad naar Leona toe.
Die bakroe is gestuurd naar het huis waarin het koppeltje woonachtig was. Degene die de bakroe gestuurd had, wist blijkbaar niet dat de rechtmatige eigenaren op dat moment uitlandig waren. Leona was gewoon op de verkeerde plek en op de verkeerde tijd, waardoor ze jammer genoeg het slachtoffer werd van die bakroe die er echt alleen op uit was om alles te ruineren op zijn pad.
Okay... toen dit duidelijk werd, heeft Leona hulp gehad van de lukuman. En gelukkig genas Leona binnen de kortste keren. Zij kreeg een wasie die haar al een heel stuk beter liet voelen. Het huis en ook het erf werden meteen gereinigd door de lukuman. Die zelfde avond zag zij opnieuw die Indiaanse man in haar dromen en deze keer had hij een brede smile op zijn gezicht. Leona bleef enkele maanden probleemloos wonen in de woning en ze werd niet meer lastig gevallen. De luku man had zijn werk uitstekend verricht en ze was zeer tevreden over hoe haar bijgestaan heeft gedurende dit vervelende proces.
Tot er ineens contact opgenomen werd met Leona. Het was Tony die duidelijk maakte op een nette maar duidelijke manier dat hij en zijn vrouw de woning terug wilden. Leona moest daarom een andere plek zoeken om te verblijven, omdat het koppeltje intussen een andere bestemming had voor de woning. Er was besloten dat Tony’s jongere zus Mirelva haar intrek zou nemen in het huis. Ze had dringend een woonplek nodig en Tony had haar beloofd dat ze haar intrek in hun woning mocht nemen.
Het was voor Leona een gedoe van jewelste, want ze woonde er nauwelijks enkele maandjes en dan moest ze weer eruit. Die verhuizing was al zo vermoeiend en enerverend geweest, daarna ook nog die problemen met die bakroe en ziekte. En nu werd ze geconfronteerd met dit probleem dat ze alweer eruit moest. Om zo snel weer een andere woning te vinden ging echt niet makkelijk.
Leona deed haar uiterste best een nieuwe woning te vinden in verscheidene advertentie bladen, online en ook in de krant keek ze, maar ze kon niks geschikt vinden dat betaalbaar was binnen zo een korte tijd.
Uiteindelijk wilde ze het Tony niet te moeilijk maken, ze was geen mens die djugu djugu maakte, hij wilde zijn huis terug, dus ging ze met Gilvan uit die mensen hun huis. Ze werden beiden opgevangen door haar grootouders en ze bleven daar enkele maanden wonen.
Mirelva ging werkelijk in de woning van haar broer wonen, maar zij maakte het ook niet lang daar. Ze kreeg vreselijk veel gezondheids problemen sinds ze in het huis woonde. Blijkbaar had degene die de eerste keer al een bakroe gestuurd had, opnieuw ‘iets’ gestuurd en deze keer was Mirelva de dupe. En wat nog vreemder was, Mildred & Tony, wilden nooit over het geval praten dat er steeds bakroes naar hun woning gestuurd werden.
Ze wisten hoogstwaarschijnlijk wel wie de boosdoener was die zo een bloedhekel aan ze had, maar ze spraken er nooit over. Het was niet duidelijk als ze het niet durfden, angstig waren om één of ander reden of als ze gewoon andere redenen hadden om hun lippen stijf op elkaar te houden.
Leona had in feite de ‘slag’ voor ze opgevangen voor iets dat niet eens bestemd voor haar was. Mildred & Tony waren hierover ingelicht, maar ze beweerden geen flauw idee te hebben wie hun zoiets aan wilde doen. Ze erkenden wel dat ze geloofden dat er iets mis was met de woning, toen ook Mirelva last begon te hebben. Ze haasten wel erbij te zeggen, dat ze geen rivalen hadden, ook geen haters of mensen met wie ze ruzie hadden. “Wij hebben er altijd prettig gewoond en nergens last van gehad, het is dus uiterst uitzonderlijk en vreemd dat nu een ieder problemen heeft in onze woning. Wij begrijpen er letterlijk niks van, want we hebben niemand kwaad aangedaan, hoe kan iemand het dan op ons gemunt hebben?” zei Mildred.
Toen mirelva uit het huis ging, vroeg ze aan Tony “wat is er precies gaande was met het huis, jullie weten toch vast wel meer?!”, maar er werd steeds geheimzinnig gedaan. Of misschien wisten ze ook werkelijk niks. Uiteindelijk vertrok ze zonder antwoord gehad te hebben.
Het koppeltje, beschikt nu weer over hun huis, maar ze verhuren het steeds weer voor anderen, omdat ze zelf in het buitenland wonen. En nog steeds is het zo dat niemand er lang in blijft wonen.
Tony & Mildred hebben ook geen makkelijk leven gehad sinds ze in Europa woonachtig waren, alles leek tegen te werken. Ze boekten geen succes met alle stappen die ze maakten. Het vermoeden is dat ze blijkbaar toch niet zo onschuldig zijn als ze zich voordoen, ondanks ze bij een ieder wel bekend staan als hele lieve mensen. Maar soms kunnen looks misleidend zijn, vele mensen hebben een masker op.
Waarom zou er iemand aldoor bakroes naar die woning sturen? Hebben ze misschien iemand kwaad aangedaan of kan het zijn dat ze stiekem jaloerse vrienden of kennisen hadden? Maar ja, mochten ze iemand kwaad aangedaan hebben, dan slaapt karma niet, zeggen de ouderen altijd. En dan komt ook nog bij kijken, als iemand jouw dood of ziekte gedragen heeft voor je, zoals het geval was bij Mirelva en Leona, waardeer je dat en erken je dat. Je bent degene dan dankbaar voor de ellende die ze voor je opgevangen hebben. Maar niks hiervan, er was geen enkele dankbaarheid te merken, deze mensen deden er zeer geheimzinnig over, heel ontwijkend alsof ze ergens bang voor waren. Durfden ze uit vrees voor iemand geen uitspraken te doen? Kregen ze bedreigingen?
Het was wel vreemd dat een koppel met zo een mooi leven ineens besloot in het buitenland te gaan wonen. Was er meer aan de hand wat men niet wist? Maar goed; Leona vond na 3 maanden een woning die toebehoorde aan een stichting. Hier woont ze tot de dag van vandaag.
De mensen van het huis hebben schuldgevoelens, maar voelen zich te groot dat toe te geven. Ze leven nog steeds en het huis wordt nog steeds verhuurd, het ziet er nog even mooi uit maar niemand kan er lang in blijven wonen.
Dit verhaal speelde zich ongeveer 15 jaar geleden af en 1 van de mensen uit dit verhaal is een familielid van mij, daarom weet ik over deze torie af.
Tot slot wil ik zeggen:
Andermans boek is altijd duister lezen, je kan je niet blindstaren op mensen hun uiterlijk, want je weet nooit wat er werkelijk gaande is in hun leven. Wees ten alle tijde voorzichtig met wie je vertrouwt.
⭐️⭐️= het verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties