🟩 Ingezonden door: Xavië Biegman
⚜️HET KLEINE ZWARTE DING⚜️
———————————
Goedemorgen OST leden, ik ben Xaviera en ik wil graag mijn persoonlijke ervaring met jullie delen.
Eerlijk gezegd, Ik heb er best lang over na moeten denken, als ik dit wel wil delen met jullie, aangezien ik bijna mijn leven kwijt geraakt ben en dit een zeer traumatische ervaring geweest was voor mij. Maar ik denk dat dit gebeuren van mij afschrijven, mij een soort afsluiting zal bieden van een zeer vervelend hoofdstuk in mijn leven.
In mijn jeugd jaren was ik altijd zo actief en flexibel. Ik trok meer op met mijn neefjes, ondanks zij jonger dan mij waren. Wanneer zij in de grote vakantie bij ons kwamen logeren maakte ik samen met vliegers met hun. Een dag probeerde ik samen met één van mijn neefjes en mijn broertje naar het kanaal te gaan om bamboe te kappen en deze dan mee te brengen naar ons huis.
Met zijn alleen gingen we op de fiets. Ik op mijn fiets die ik van m’n vader als cadeau gekregen had en mijn broertje fietste op zijn eigen fiets. Omdat mijn fiets een bagagedrager had, bracht ik mijn neefje achter mij mee.
Wij gingen samen naar het kanaal dat een heel eind verder van ons huis was. Vervolgens gingen wij een klein bos in en we liepen verder ...... wij zagen een hele plek vol bamboe bomen. Ik zei aan mijn neefje en broertje een lange Bamboe stam te kappen die mijn aandacht meteen trok, zodat we daarmee van die abnormale grote vliegers konden maken.
Terwijl de jongens bezig waren, keek ik gewoon rond om te kijken als er misschien iemand in de buurt was ofzo, want ergens had ik het gevoel alsof we niet alleen waren. Ik weet niet vanwaar dat gevoel kwam, want het was rustig rondom ons. Toen ik mij omdraaide zag ik aan de overkant van het kanaal, die ik nog net kon zien vanuit de plek waar ik stond, een klein zwart ding staan.
Uhm, ik wist niet wat ik ervan moest maken wat ik daar precies zag staan. Het leek letterlijk op een klein pikzwart ding dat mij aan keek. Ergens leek het op een kind, met een lengte van een kind van 2 of 3 jaar oud, maar het was helemaal zwart alsof het compleet zwarte kleding aanhad met een capuchon over het hoofd, want ik kon het gezicht niet zien. Het was wel duidelijk dat het daar stond, gericht naar mij en het bewoog nauwelijks.
Ik kreeg er gewoon rillingen van, want het bleef me maar aankijken.
Toen mijn broertje en mijn neefje klaar waren met het kappen, zeiden ze tegen mij als ik kon helpen die andere bamboe stokken te verzamelen. Ik keerde ik mij om, zodat ik kon luisteren waar ik allemaal mee moest helpen. Ik draaide mijn gezicht daarna weer om naar het ‘ding’ maar het was ineens verdwenen. Ik keek van links naar rechts, hopende het ding ergens te zien rennen of weglopen, maar het was nergens meer te zien. Ik vroeg me zelf af als ik wel goed gezien had of als ik me dingen aan het verbeelden was.
Ik stemde af met mijn broertje, dat hij geen bamboe hoefde te sjouwen, omdat zijn fiets ook klein was en de mijne was een volwassen fiets. Tegen mijn neefje zei ik dat ik op mijn bagagedrager zou zitten, hij moest deze keer rijden op mijn mijn fiets. Ik kon dan terwijl ik achter hem zat de beide bamboe takken sjouwen met beide armen. Zo gezegd, zo gedaan ….. we vertrokken!
Ik zat toen op de bagagedrager en mijn neefje reed. Na een 5 minuutjes gereden te hebben, voelde ik alsof die bamboe takken ineens abnormaal zwaar werden. “okay, ik ga deze takken even anders houden” dacht ik. Ik wisselde van stand, maar dat hielp ook niet. Het voelde alsof het gewicht juist zwaarder begon te worden, zo erg dat ik het zelf niet meer kon houden.
Ik liet die bamboe takken toen vallen vanwege het alsmaar groter wordende gewicht, want ik kon het echt niet meer houden. Heel vreemd, maar het leek echt met de minuut zwaarder en zwaarder te worden.
Mijn neefje stopte en ik liep om die bamboe takken te pakken. Net hoe ik bukte om deze op te rapen, nam iets mijn rechterhand ruw beet ... ik keek omhoog. Recht in mijn ogen zag ik dat zelfde kleine vreemd wezen me aanstaren. Deze keer van dichtbij, nog steeds pikzwart als de nacht en nog steeds kort en klein. En ondanks het vlak voor me stond, kon ik het gezicht niet duidelijk zien .. het was alsof het mijn zicht met opzet aan het verstoren was. Het wilde niet dat ik zijn gezicht moest zien, die ingeving kreeg ik meteen.
Ik bleef mijn best doen het gezicht van dit wezen te kunnen zien en het keek toen richting de grond. Het viel mij toen pas op dat het onderste deel van zijn lijf de grond niet eens raakte, het zweefde net boven de straat.
Ik rukte me los, en pakte die bamboe zo gauw ik kon en ging weer zitten op die bagagedrager. Ik gilde vol paniek en zenuwen tegen mijn neefje “trap snel, … haast je, laten we hier snel weggaan, doe snel!!!”. Mijn neefje leek niet te begrijpen vanwaar die grote haast ineens, maar hij deed wat ik zei en hij trapte met alle kracht zo hard hij kon. Ik keerde mij om en zag het ding nog precies daar staan, midden op straat en het keek mij aan. Ondanks ik zijn ogen en gezicht niet kon zien, wist ik dat het me aankeek, want het was gericht naar mij.
Het vreemde was, ondanks mijn neefje zo hard trapte en wij snel vooruit gingen, leek het alsof die afstand tussen dat ding en mij hetzelfde bleef........ ik zei mijn neefje “ik zie een zwart figuur elke keer en het achtervolgt ons sinds we daar bamboe zijn gaan zoeken in het bos!”. Hij stopte en stapte af van de fiets en hij schold uit. Toen ik keek waar het ding was, zag ik ‘hem’ ineens op een verre afstand. Mijn neefje zag niets, hij kon hem niet waarnemen, maar ik wel en duidelijk ook. Ik zag hoe het ding in een soort van vreemde snelheid is verwijderd naar achteren. Geen normale menselijke snelheid. Ik dacht “huh, wat voor rare ka is dit precies?”
Ik zag die bomen zo op en neer waaien, een harde ijskoude wind waaide heel hard langs ons heen, zo erg dat zelf zand in onze mond en ogen ging.
Wij werden behoorlijk bang en wij konden niet zo makkelijk met 2 bamboe takken vooruit komen, dus heb ik uit nood 1 bamboe tak achter gelaten, omdat beide dan te zwaar voor mij waren. We vertrokken met de kleinste bamboe tak. Ik keek weer achter mij toen we vertrokken waren en ik zag gelukkig niks meer. Ik ben naar huis gegaan, daar aangekomen zag ik mijn andere neefjes spelen in de garage. Ik ben gaan douchen en daarna gaan eten.
Drie dagen verstreken, ik lag in bed en wist niet precies als ik sliep of droomde.
Ik zag die kleine gedaante lachend aan de linker voetzijde van mijn bed. Hij was niet alleen deze keer, aan de rechter voetzijde zag ik een soort van vrouwelijk lichaam zonder benen van achter naar voren door de kamer zweven, haar hoofd was gekeerd naar achter .... waarom weet ik niet. Ik werd bang, want het zag er demonisch en behoorlijk eng uit, al helemaal voor iemand van mijn leeftijd.
Ik wist niet wat die dingen engelijk waren, maar ik had een slecht gevoel erbij en kreeg rillingen over mijn rug en armen. Het leek alsof dat bed naar boven begon te gaan, het zweefde een eindje boven de vloer. Ik wilde mij omkeren, gillen voor hulp en bewegen, maar niets lukte, ik was helemaal bevroren... mijn ogen knipperen was het enige dat nog lukte. Na een hele poos vechten om los te komen, heb ik mij kunnen verschuiven en bewegen. Ik viel van het bed die nog steeds vlak boven de vloer zweefde.
De slag waarmee ik van het bed, was alsof ik van een enorme hoogte gevallen was. Mijn heel lijf deed me pijn. Ik schreeuwde heel luid van de pijn en pure angst, en door mijn gegil was het alsof die dingen in mijn slaapkamer schrokken en meteen viel mijn bed weer op de vloer.
Mijn vader kwam haastig aanrennen om te kijken wat er met mij aan de hand was. Ik vertelde het hem huilend en hij zette wat huismiddeltjes voor me. Ik ben weer gaan liggen maar voelde mij vreselijk ziek, ik had hoge koorts, moest aldoor overgeven en was zwak. Aangezien ik zo zorgwekkend ziek was, mocht ik bij mijn ouders in de slaapkamer slapen. Ze wilden mij nauwlettend in de gaten houden gedurende de nacht.
In de ochtend uren zag ik die vrouwelijke gedaante opnieuw, maar deze keer in een ander soort gewaad. Het was niet die kleine zwarte gedaante maar die andere die ik eerder gezien had in mijn kamer met haar omgekeerde hoofd. Deze keer zag ik dat ze lange benen had, nog steeds zwevend, maar die benen waren achterstevoren. Ik keek toen naar boven, met heel veel moeite lukte het me want ik was nog doodziek, en ik zag dat die gedaante haar hoofd probeerde te draaien.
Het scheen haar niet te lukken, om haar hoofd te keren naar mij want ze wilde me aankijken, dat voelde ik gewoon. Ook al hoe ze probeerde haar hoofd te draaien, met geen enkele mogelijkheid lukte dit. Ik zag daarna die kleine zwarte gedaante de ruimte binnen lopen, hij leek deze keer nog kleiner dan de vorige keren. Hij leek op een kleine pikzwarte baby en hij begon als een bezetende rondom mijn bed te rennen. Echt heel snel rende hij, heel erg wild als een bezetene. Ik begreep de bedoeling ervan niet.
Ik wist daarna niks meer ….
Ik raakte blijkbaar daarna in een soort van waas, want ik kwam weer bij zinnen, door het geschreeuw van mijn opa, mijn vader en mijn oom omdat zij probeerden om mijn hoofd heel stevig vast te houden. Dit deden ze omdat mijn nek echt aan het draaien was en schuim uit mijn mond kwam. Ik kon alleen mijn familieleden hun paniekerig geschreeuw horen, maar ik kon letterlijk niets doen. Ik had geen controle over mijn lichaam meer. Ik voelde mijn vader zijn hand, die mijn nek aan het ondersteunen was. Hij hield het krachtig vast, maar tegelijkertijd voelde ik ook een andere koude hand die mijn nek en hoofd juist de andere richting op wilde draaien. Het wilde mijn nek kapot maken!
Ik was zo lomerig en leek alsof ik half bij was, dat ik nauwelijks besefte wat er om mij heen gebeurde. Ik weet wel dat mijn opa en oom met allerlei culturele medicijnen bezig waren, ik weet niet wat ze allemaal nog meer deden hoor. Maar ze waren druk in de weer met me. Mijn oom raakte plotseling in trans en kort erna ook mijn opa. Ze begonnen in een andere taal te praten. Die 2 gedaantes zag ik gewoon naar mij kijken en die kleine begon te lachen, ik zag vieze scherpe lange tanden tevoorschijn komen.
Ondertussen was die andere nog steeds bezig te proberen haar nek te draaien om me aan te kijken, maar lukte nog steeds niet. Tegelijkertijd wilde ze mijn nek kapot draaien richting de verkeerde kant. Het was in ieder geval behoorlijk eng om te zien. Wat ik kon begrijpen, was dat wanneer die gedaante haar nek draaide, draaide de mijne ook precies mee op dezelfde manier. Vandaar dat ik mijn nek zelf ook stevig vast begon te houden en stijf hield, toen mijn oom en opa in trans waren.
Ik weet niet hoe lang dit gevecht duurde, maar ik ontwaakte langzaam uit deze waas. Mijn vader, opa en oom hebben niet zitten wachten tot de situatie erger werd. Zij hebben me meteen gebracht naar een creoolse man. Het was blijkbaar een lukuman. Voordat ik op zijn erf aankwam, kwam die man haastig naar buiten en hij raakte ook per direct in trans. Hij sprak een voor mij vreemde taal, maar alleen mijn vader kon hem verstaan. Ze hebben mij onder een boom laten staan en die man bracht daarna een ei.
Met het ei in zijn hand rolde hij het over mijn geheel lichaam. Je geloof het of niet ......dat ei was helemaal vuur rood geworden, het leek als of er zoveel spieren en bloedvaten om eromheen waren. Hij heeft dat ei op de grond geplaatst en daar palm op mijn voeten gegoten, terwijl hij allerlei spreuken aan het ratelen was. Hoe hij hiermee bezig was, hoorde ik een treiterende lach die mij erg ongemakkelijk en bang maakte.
Terwijl de lukuman het kruidenwater over mij goot. Schreeuwde ik alsof ik in brand stond, want zo voelde het voor mij aan … en tegelijkertijd voelde ik alsof er iets uit mijn lichaam ging, dit deed me heel veel pijn, Ik schreeuwde en schreeuwde ... want ik kon deze pijn echt niet aan.
Ik kon de pijn op den duur niet meer verdragen en verloor mijn bewustzijn, zoals mijn vader me later vertelde. Toen ik mezelf weer kreeg later die dag, was het inmiddels al uren verder. Het was ongeveer 6:00PM. Mijn vader liet mij weten dat alles nu weer in orde met me was, maar ik mocht 3 dagen niet uit huis. Dat had de lukuman hem uitdrukkelijk gezegd, daar moest ik mij dus aan houden als ik geen problemen meer wilde. Uiteraard heb ik dat dan ook gedaan, want zoiets wil ik niet meer mee maken.
Ik moet eerlijk zeggen, ik geloofde nooit in dit soort dingen. Ik zag het allemaal als onzin en bijgeloof, maar nu weet ik dat dit soort dingen bestaan en je moet er geen grapjes mee maken, want het kan echt heel fout aflopen soms.
In mijn geval heeft het mij bijna mijn leven gekost. Ik ben mijn oom, vader, opa en de lukuman heel erg dankbaar voor hun moeite, inzet en geloof. Want zonder de kracht van Here Jezus Christus daarboven had ik dit niet na kunnen vertellen.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties