STORY 482: HIJ SPRAK EEN RARE TAAL

STORY: 482
🟥 Ingezonden door: Astrid E

                  ⚜️HIJ SPRAK EEN RARE TAAL⚜️
———————————

Goedemorgen mensen van OST, ik heb een spuku tori voor jullie. Het gaat over mijn zoon.

Destijds toen dit zich afspeelde was hij 3 jaar oud, bijna 4 jaar .... hij was heel erg vroeg zindelijk. En hij sprak meer dan een papegaai. Zijn tijd naderde om hem op school te plaatsen.

Ik werkte jaren voor broodjes winkel krioro aan de malebatrumstraat en net om de bocht heb je de wagenwegstraat. Ik schreef mijn zoon David in op de SOPFY peuterschool aan de wagenwegstraat. Ik weet niet als die school er intussen nog staat, maar daar stond het toendertijd.

Op een dagje had de school een schooltripje. David ging natuurlijk ook mee. Maar mijn zoon heeft de gewoonte om niet zomaar op vreemde plekken te plassen of te poepen, dat was gewoon altijd iets van hem. Dit merkte ik al sinds hij nog maar heel klein was. Hij is tot nu toe zo, dat hij alleen op voor hem bekende plekken zijn behoefte wil doen.

Nadat het schooltripje voorbij was en ieder weer op de school was, merkte dat schoolleider dat al de kids na elkaar gingen plassen of hun behoefte deden. Maar David was de enige die rustig zat en hij weigerde naar de wc te gaan, dus vroeg die dame hem als hij niet moest urineren .... hij zei “nee, mama of papa komt me zo halen, dan ga ik dat thuis doen”.

De schoolleider dwong mijn zoon en bracht hem met kwaad gezicht naar het toilet. Met een strenge stem zei ze “ jongen, hou toch op! Ga gewoon plassen want ik heb geen tijd voor deze dingen, doe maar snel... haast je!! want anderen moeten ook dringend naar de wc”.

Met deze geïrriteerde woorden deed de schoolleider de toilet deur open en mijn zoon gilde het vrijwel meteen uit van angst. Die dame zei toen aan me zoon “Jonge waarom pier jij je keel zo wijd open, wat is er toch met je aan de hand?!! Wat ben jij een aansteller!”. Me zoon zei toen “ik ben bang, ik wil daar niet gaan, er is een man in die hoek van het toilet en hij kijkt me kwaad aan” en hij liet die dame opnieuw weten niet te willen plassen.

De schoolleider wilde er niks van horen, het was allemaal onzin volgens haar en ze dwong mijn zoon om toch zijn behoefte te doen. David ging vrijwel meteen in trans toen ze hem de wc in duwde. De andere peuter juffies die daar aanwezig waren wisten niet wat ze met de situatie aan moesten, dus werd ik in alle paniek gebeld om met spoed daarheen te gaan.

Ik rende als een bezetene naar de school, ik was helemaal overstuur. Daar aangekomen zag ik mijn zoon met zijn rug gekeerd naar mij toe, hij sprak ook op die manier tegen me.... nog steeds met zijn rug toekeerd naar me.

Precies zo kwam, met zijn rug naar mij toe, liep hij omgekeerd mijn richting op. Ik begreep dit vreemd gedrag van mijn jongen helemaal niet. Ik vroeg aan die dames wat er precies aan de hand was en mij werd in alle details verteld wat er gebeurd was kort ervoor. Ik werd behoorlijk kwaad, waarom moesten ze hem dwingen om iets te doen wat hij helemaal niet wilde. Ik nam mijn zoon toen bij de hand en zei “kom babe, wij gaan weg van hier”.

Hij trok zijn hand heel ruw weg uit de mijne.

Hij zei helemaal niks, en ik begreep niks van zijn reactie want normaliter trok hij nooit zijn hand weg. Ik heb David uiteindelijk wel zover kunnen krijgen om weg te gaan van de school. Toen wij in de buurt van kwatta kwamen, begon hij ineens tekeer te gaan en te regeren als een briesende leeuw. Plus begon hij ineens een hele vreemde taal te spreken, ik had toen meteen door dat ik niet die richting op moest lopen.....

Mensen, vraag me niet hoe ik dat wist hoor, maar een sterke ingeving zei mij om een andere richting op te lopen met hem en dat heb ik gewoon gedaan.

Toen we thuis aankwamen, nadat ik een andere route gelopen had met hem, begon hij opnieuw vreselijk tekeer te gaan vlak voor de poort van ons huis. Hij rolde als een tol van de ene naar de andere kant in het zand, alsof hij een wintie kreeg. De buren kwamen van allerlei kanten kijken wat er aan de hand was, soso bemoei van ze ... als je in een volksbuurt woont, dan krijg je dit soort gedoe dat mensen naar alles van je kijken.

Dus precies zo... toen me zoontje rolde in het zand en gilde als een bezetene, kwam een ieder poolshoogte nemen. Ik hoorde ze roddelen en lullen dat ik mijn kind geen goeie opvoeding gegeven had en dat hij zich daarom zo zat te misdragen. Ze hadden geen flauw idee wat er gaande was, maar ze oordeelden over mij.

Ik had geen tijd met deze bemoeizuchtige buren in discussie te gaan, ik zei kwaad tegen ze “oen’ ka libi no betre moro dief’ mie dus oen kan njang ka!”
(* jullie verdomde leven is geen haartje beter dan de mijne, dus eten jullie maar poep!). Met die woorden tilde ik mijn zoontje van de grond, die nog steeds woest tekeer ging en bracht hem naar ons achtererf.

Toen ik op het achtererf was, deed ik enkele culturele rituelen voor hem. In afwachting van mijn grootmoeder die ik gevraagd had te komen sinds ik ons huis bereikt had. Mijn grootmoeder had mij aanwijzingen gegeven wat ik in de tussentijd diende te doen en zij haastte zich naar ons. Toen ze er eenmaal was, heeft ze David behoorlijke wasie (cultureel bad) gegeven.

Tijdens die wasie begon mijn zoon weer ineens in die vreemde taal te praten. Mijn grootmoeder verstond het gelukkig wel. Ze wist meteen dat het niet mijn zoon was die sprak, maar de entiteit die in hem zat. Mijn grootmoeder zei heel wat dreigende dingen tegen die entiteit die in David zat. “ga nu meteen uit het lijf van mijn kleinzoon, anders ga ik je nog dieper dan 10 voet begraven! Dieper dan waar je nu al begraven ligt!” zei ze. Ze pleegde nog enkele handelingen en rituelen, die uiteindelijk wel geholpen hebben.

Mijn grootmoeder wist precies hoe ze de situatie aan moest pakken, wist precies hoe ze die entiteit bang moest maken. En ook welke rituelen ze uit diende te voeren om me zoon van deze entiteit te bevrijden. Het was geen makkelijke taak hoor mensen, maar ze heeft David geholpen van dit demonisch wezen af te komen.

Dat beest ging met de meeste spoed uit mijn zoon, enigste nadeel was dat hij heel veel lichaamspijnen had toen hij weer bij zinnen was. Verder was hij prima in orde.

David heeft daarna geen last meer gehad, omdat mijn inmiddels overleden grootmoeder een tapoe (culturele bescherming) voor hem gemaakt had.

🌺 Ik dank u allen. Fijne avond verder....

⭐️⭐️= Het verhaal is 80% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton