🟥 Ingezonden door: Melvin A
⚜️PARA: ZE HIELD VAN KINDEREN⚜️
————————
Goeiemorgen OST fans, ik wil graag een spannende tori met jullie delen. Het is een waargebeurde ervaring.
Het was vakantie, ik was toen nog een jongetje van 10 jaar oud. Ik kon me nog zo goed herinneren wat er die dag gebeurd was. Mijn tante was uit Nederland gekomen met haar zoontje die destijds zes jaar oud was. Het was vakantie periode, dus werden er plannen gemaakt om buiten de stad te gaan.
Als kleine jongen al werd ik geleerd om geen gekke dingen te doen als ik buiten de stad was. Dus niet zomaar overal te gaan plassen of poepen, etc..
We waren ergens op Para. Ik zal niet erbij vermelden waar exact, want dat kan dalijk denkt men dat ik het betreffende ontspanningsoord zwart wil maken ofzo...., dat is mijn bedoeling dus niet. Ik kan wel zeggen dat het ergens op Para is.
Wij kwamen aan op plaats van bestemming. Het beloofde een leuk weekend te worden, want we zouden slapen. Mijn ouders hadden een huis gehuurd voor dat weekend. Kort na aankomst pakten wij alles uit. De vrouwen begonnen met koken. De mannen staken de barbeque aan en wij kinderen gingen wat spelen en verkennen. Dat water waar je kon zwemmen was mischien ongeveer 100 meter verwijderd van ons huisje. Het was een kreekje met zwart water..
De eerste dag ging alles goed.
Zaterdagochtend zijn we met zijn allen gaan zwemmen. Iedereen in het water, wij vonden het niet nodig om eerst te gaan baden. Tijdens het zwemmen zag ik mijn neefje (uit holland) alsof hij wilde verdrinken. Hij was aan de zijkant van het water, maar ik zag hem plotseling naar het midden drijven met een vreemde snelheid, alsof iets hem trok onder het water. Hij begon luid te schreeuwen! Me tante raakte in paniek en twee ooms zwommen haastig naar neefje toe om te helpen.
God zij dank, waren ze er op tijd bij, en trokken mijn neefje proestend vanuit de diepte. Zijn ogen waren rood en wijd opengesperd van angst. Hij zag blijkbaar zijn leven al aan hem voorbijgaan. Het was echt behoorlijk angstwekkend om dit te zien gebeuren.
Ik kon goed zwemmen, maar ik was toch bang om tot naar het midden te gaan. Het was mij ook verboden om ver te gaan. Ik moest dichtbij de oever blijven.
We renden allemaal paniekerig uit het water toen datgene gebeurde met mijn neefje. Eenmaal bij het huis aangekomen, schreeuwde mijn tante tegen haar zoontje. neefje “andere keer moet je naar me luisteren en niet doen wat je wil, want het ging echt niet goed daarnet. Wat als je was verdronken?”. Me neefje was aan het huilen, maar hij zei niets. later op de middag zouden we weer gaan zwemmen. Mijn neefje wilde niet meer zwemmen, hij durfde dit gewoon niet meer.
Mijn tante vroeg hem om te gaan zwemmen, maar hij weigerde. Toen werd mijn tante boos en vroeg waarom hij zo somber deed. “Iets trok mij met heel veel kracht de diepte in, ik voelde duidelijk iets als handen met scherpe nagels en die wilden me laten verdrinken” zei hij angstig kijkend. Me tante keek hem aan alsof ze dacht “wat voor onzin is dit nou weer?”. Het was te zien op haar gezicht te lezen dat ze dacht dat hij dingen aan het verzinnen was, en ze vroeg hem waarom hij dit niet eerder aangegeven had.
Me andere tante zei: “kandeh fa ie bar a boi a no beng wan takkie” (mischien hoe je zo tegen hem schreeuwde, wilde hij niet praten). Mijn neefje was de hele tijd stil, hij leek daar niet te willen zijn en hij genoot niet meer van de plek.
We gingen zwemmen en me neefje bleef aan een kant staan. Plotseling vroeg mijn neefje “mama, wie is die oude vrouw daar?”. Zijn moeder vroeg “waar bedoel je? Ik zie nergens een oude vrouw?!”. Hij zei “daar aan de overkant van de kreek.... Ze roept me de hele tijd!”. We keken allemaal naar de overkant, maar zagen niemand. Het was alleen maar bos. Mijn tante zei “jongen praat geen nonsense mang... en maak ons niet zomaar bang hor!”.
Mijn neefje was daarna stil en zei verder niets, maar hij bleef kijken met een angstige blik naar dezelfde richting waar hij beweerde die oude vrouw gezien te hebben. Verder weigerde mijn neefje nog steeds het water weer in te gaan.
Het begon donker te worden en we waren allemaal onder het huis. We waren allemaal netjes gebaad en het eten werd klaargemaakt. Plotseling zei me neefje: “mama, diezelfde oude vrouw is nu hier bij het water, ze is dichterbij en ze roept me nog steeds”. Hij keek richting het water, want vanuit dat huis waar we waren kon je de kreek zien. Hij zei paniekerig “nu staat ze echt aan deze kant en ze roept mij, ik ben bang voor haar, wat moet ik doen? Gaat ze me komen pakken?!”.
Iedereen keek richting de kreek en geen van ons allen zag iemand daar. Tante eveline, een iets oudere tante vroeg me neefje wat hij zag en hij herhaalde opnieuw “ik zie een oma en ze roept mij de hele tijd”. En toen zei tante Eveline aan al die andere volwassenen “ik geloof die jongen, hij zal niet zomaar zoiets zeggen.... er is werkelijk iets niet goed hier, we moeten geen grappen maken met deze dingen. Laten we inpakken en naar huis gaan! Want ik wil niet dat er dingen gebeuren wat wij konden voorkomen, maar vanwege koppigheid toch hebben laten gebeuren!”
Zo gezegd zo gedaan en we pakten allemaal haastig in. We zijn toen naar de beheerder’s huis gereden en hebben de sleutel ingeleverd. Hij vroeg wat er aan de hand was en mijn vader vertelde het aan hem. Hij glimlachte en hij zei: “jullie hoeven niet bang te zijn hoor. Na a sma foe a presi en a sma dat ben lobi ptjieng nengre!”.
(*Het is de eigenaar van de plek en die vrouw hield van kinderen, ze doet die kinderen geen kwaad hoor!”)
Mijn ouders hebben het zekere voor het onzekere genomen en hebben bedankt. We zijn nooit meer naar daar gegaan.
⭐️⭐️= Het verhaal is 85% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties