🟨 Ingezonden door: S.K
⚜️BEWAAR JE ZELF VOOR MIJ⚜️
—————————
Beste OST fans, ik ben Susiantie uit Paramaribo. Ik wil mijn persoonlijke ervaring met jullie delen.
Ik heb mijn levensverhaal maar aan een paar mensen verteld, waarbij sommigen me voor gek verklaarden en de anderen mij adviseren een heel ritueel te starten. Iets waar ik helemaal niet achter sta en waar ik eigenlijk niet op zit te wachten, maar het lijkt erop dat ik het toch zal moeten doen. Ik denk dat ik met de overledene moet praten, en vergiffenis moet vragen.
De overledene, daar bedoel ik mijn ex man Alfons mee. Want ik geloof serieus dat mijn overleden ex probeert mijn leven te verpesten.
Maar goed, laat me bij het begin starten met vertellen zodat jullie me beter kunnen begrijpen.
Alfons en ik waren maar net 2 maandjes getrouwd toen hij op een wrede manier overleed. Ik heb niet echt goed van ons huwelijk kunnen genieten en dit kwam op mijn pad. Er werd veel te laat kanker geconstateerd bij hem toen alles al uitgezaaid was. Artsen konden niks meer betekenen voor hem en sinds dit nieuws bekend werd ging Alfons zijn gezondheid in een rap tempo achteruit.
Op zijn sterfbed was ik naast hem en hield zijn hand vast. Hij liet me beloven dat ik nooit meer een man in mijn leven zou nemen. Ik was zo kapot van verdriet en in de war van dit alles wat ineens op me afkwam, dus gaf ik Alfons mijn woord dat er geen enkel andere man telde voor mij en dat hij de enige was die ik toe zou laten in mijn hartje en mijn leven. “Ja mijn liefste, ik wil echt geen ander en niemand zal mij zo blij kunnen maken als jij gedaan hebt. Als er niet meer bent gaat mijn hart dood. Ik blijf gewoon alleen, dat zweer ik je! Ik wil jou, voor altijd!!! Twijfel niet, spaar je krachten en zorg dat jij snel beter zal worden. Vecht voor mij schat! Vecht voor ons” zei ik.
“Je bent van mij en niemand anders mag jou hebben, je bent echt alleen van mij! Ook al leef ik niet meer, blijf mij trouw en kijk niet naar andere mannen. Als je echt om mij geeft zal je mijn wil eerbiedigen en respecteren, ik wil dat je voor altijd single blijft tot we elkaar weer zien in het hiernamaals! Zweer het dat je dit voor me doet! Zweer het, dat geen enkele man jouw lijf aan zal raken of naast jou zal slapen” Zei hij.
Ik gaf hem huilend mijn woord, zwoor ook alles wat hij mij vroeg op dat moment. En ik meende het op dat moment uit het diepste van mijn hart.
Hij zei verder ook nog dat hij weg zou gaan, maar speciaal terug zou komen voor mij en dat ik mezelf moest bewaren. Ik moest op hem wachten. Ik zat aldoor in tranen en was behoorlijk emotioneel, dus beloofde ik hem alles wat hij van mij wilde horen. Ik wilde gewoon niet dat hij dood zou gaan, hij had zoveel pijn. Met moeite bleef hij door drammen want hij van mij eiste en ik stelde hem gerust dat ik me zelf aan niemand zou geven.
Die zelfde nacht is hij overleden. Nu 6 jaar geleden.
Kijk ... mijn man Alfons, Ik kende hem een jaar alvorens wij in het huwelijksbootje stapten, maar hij was altijd al enorm jaloers geweest. In het begin vond ik het best schattig, maar het begon al gauw ernstigere vormen aan te nemen en toen was het niet meer zo leuk. Hij was ziekelijk jaloers en checkte alles wat ik deed, alsof hij bang was me kwijt te raken en zichzelf ervan wilde verzekeren dat ik geen andere vriendjes had.
Omdat ik zoveel van hem hield en hij mij nooit sloeg, hij behandelde me wel correct, probeerde ik me aan te passen aan de dingen die hij wel en niet leuk vond. Geen enkele relatie is perfect, dacht ik. Hij was wel heel erg dominant. Ik was zijn vrouw en moest hem volgen. Zijn wil was altijd wet. Ik vond het niet erg want hij had zelfvertrouwen en macht. Dat vond ik wel heel mooi. Ook de manier waarop we elkaar ontmoet hadden, de manier hoe hij zich gedroeg: vol zelfvertrouwen, iets wat ik vaak miste bij mijn vorige relaties, zag ik juist in hem. Hij wist wat hij wilde, hij nam alle initiatieven.
Heel snel trok ik bij hem in en wij woonden gauw samen. Het ging wreed snel allemaal! Binnen enkele maanden zei hij “ik ga jou tot mijn vrouw maken” en dat gebeurde niet lang hierna ook. Hij was een man van zijn woord en toonde daadkracht.
Ondertussen werd hij steeds jaloerser, bezitteriger en agressiever. Niet naar mij toe maar naar andere mannen. Daarom ging ik niet graag met hem naar uitgaansgelegenheden, want het ging dan gegarandeerd mis. Vooral niet als hij iets gedronken had. Ik bleef liever thuis omdat ik geen drama en gevaarlijke situaties wilde mee maken met hem. Als even een man naar me keek was dat al voldoende reden om ruzie te maken en op de vuist te gaan. Hij was licht ontvlambaar en er ontstonden vaak hele gevaarlijke situaties in het uitgaansleven.
Iedereen moest weten dat hij mijn man was ook als ik niet thuis was. Ik schaam me wel om dit te zeggen, maar hij beet mij en gaf mij overal zuigvlekken. Heel zichtbaar voor anderen. Dat vond ik niet zo leuk van hem. Ik schaamde me heel erg hiervoor dat ik vol rode plekken zat. Maar los van dit alles was hij toch wel echt de liefde van mijn leven en kon ik niet wachten om met hem een gezin te starten.
Maarja hij werd plotseling ongeneeslijk ziek en ging heel snel daarna dood.
Tot de dag van vandaag ben ik in een soort van rouw. De eerste maand na Alfons zijn overlijden waren er veel mensen om me heen, maar al gauw merkte ik dat mensen bij me uit de buurt bleven. Vooral Alfons zijn familie keek niet meer naar me om. Ik begreep dat niet zo goed. Mijn familie komt niet hier bij mij op visite, maar zo af en toe ga ik wel naar mijn ouders. Maar echt, ik voel me heel eenzaam.
Er was 1 vriendin die mij nooit in de steek liet, dat was mijn buurvrouw Mieke. Ze komt gebruikelijk nooit bij mij thuis, maar ik ga wel vaak bij haar langs en daarnaast bellen we ook erg veel. Ze kent Alfons veel langer dan ik. Hij woonde al vele jaren hier in dit huis alvorens ik hem kende, ook met zijn exen. Mieke woont ook al sinds haar kinder tijden op deze plek, dus zo weet ze veel van Alfons en ik weet nu door haar ook heel veel. Hij mishandelde bijvoorbeeld al zijn exen, vanwege die ziekelijke jaloezie van hem.
Regelmatig kwam de politie thuis. Dat soort dingen heb ik juist nooit meegemaakt met hem.
Alfons was wel echt heel gek op mij. Te gek. Eigenlijk leek hij meer geobsedeerd van me. En dat zagen de buren ook. Ik zag dat destijds niet zo, want ik leefde in een bubble van verliefdheid. Maar goed, waar het eigenlijk om gaat, tot 2 jaar na zijn dood heb ik braaf thuis gezeten. Ik ging nergens, wilde dit ook niet, de behoefte was er niet, ik kwam mijn woning gewoon niet uit. Soms bezocht ik mijn ouders en ging even op de hoek wat boodschappen halen bij de chinees niet ver van de woning en dat was alles.
Thuis voelde ik me goed want daar was Alfons ook. Ik voelde ….. en voel nog steeds duidelijk zijn aanwezigheid. Het maakte me nooit bang, omdat het niet dreigend aanvoelde maar vreemd is het wel. In het begin stoorde de aanwezigheid me niet, het viel me ook niet lastig, maar naarmate de tijd verstreek voelde ik de goede energie niet meer.
De energie sloeg ineens drastisch om in het negatieve nadat ik ongeveer een jaar geleden weer begon te daten.
Ik heb in totaal 3 mannen ontmoet. Maar telkens wanneer het aankwam op seksuele omgang, gebeurde er helemaal niets. Die mannen konden nooit ‘spieren’ voor mij. Niet alleen hier bij ons in huis ging het verkeerd, maar ook in een hotel. Bij de eerste twee dacht ik dat het pech was en ik begon te twijfelen aan me zelf als ik wel aantrekkelijk genoeg was voor die heren. Werden ze daarom niet stijf voor mij? Was ik lelijk misschien? Was mijn naakt lijf zo walgelijk voor ze? Ik zocht de schuld bij me zelf.
Ik zat ermee in mijn maag en vond het allemaal erg vreemd dat dit mij overkwam. Want ik had nooit eerder in mijn leven meegemaakt dat heren niet opgewonden van me werden.
Maar toen het een maandje geleden weer gebeurde werd ik wel een beetje bang. Die mannen hebben daarna ook nooit meer contact met mij opgenomen. Wij hebben ongeveer een maandje intensief met elkaar zitten appen en gaan enkele keren uiteten, maar op het moment dat we klaar zijn om verder te gaan lukt het gewoon niet. En vrijwel direct daarna hoor ik niets meer van die mannen. Het lijkt wel een zware vloek.
Ik ben via een medium erachter gekomen dat mijn man Alfons nog in huis aanwezig is, en dat hij mij heeft vervloekt. Beter gezegd, ik heb mezelf vervloekt. Ik heb hem beloofd dat ik geen andere man zou nemen en hij zorgt er dus voor dat het ook echt niet gaat gebeuren. Die persoon zegt dat ik een aantal rituelen moet doen en dan zal mijn man voorgoed uit mijn leven verdwijnen. Maar ik ben daar zo verschrikkelijk bang voor. Wie zegt dat het waar is wat ze zegt?
Ik geloof eigenlijk helemaal niet in deze dingen. En de mensen met wie ik het heb besproken. Mijn moeder en de vrouw van mijn broer die staan er ook niet achter. Ze zeggen dat ik de tijd moet nemen om te rouwen. Ze weten niets van mijn belofte en van mijn mislukte afspraakjes. Dat weet alleen mijn buurvrouw. En die zegt ook dat ik iets moet doen om Alfons weg te jagen. Ik voel mij nu bang in dit huis. Maar ik voel me tegelijkertijd ook heel fijn.
Juist omdat ik weet dat iets van Alfons nog in dat huis is en over me waakt. Ik leef in een soort van tweestrijd want hij was wel de man van mijn dromen. Ik ben ook maar een mens met gevoelens. Misschien moet ik het huis verkopen en weg gaan naar een hele nieuwe omgeving, maar dan gaat ‘hij’ misschien toch ook gewoon met mij mee. Het zou dus geen oplossing brengen als ik zou verhuizen.
Zijn familie weet van niets. Moet ik hun inlichten? Ik betwijfel het, want we hebben zo nauwelijks tot geen contact, ondanks we geen ruzie hebben. Ik wil ze ook niet lastigvallen met mijn problemen. En gaan ze het wel goedkeuren als iemand het huis komt bevrijden van hun ‘zoon’? Dit is het probleem waar ik nu op dit moment mee zit en ik weet niet wat ik moet doen?!
Op dit moment app ik ook met een leuke heer. Maar ik durf hem helemaal niet te ontmoeten. Het is nu al 3 jaar en ik ben nooit meer met een man geweest. Het lukt niet. Misschien komt het door mijn onzekerheid. Of misschien heb ik gewoon pech gehad.
Ik ben niet bang dat mij iets overkomt, dat ik gevaar loop. Dat niet. Ik ben soms gewoon een beetje angstig geworden. Ook voor de toekomst. Misschien gaat hij mij mijn hele leven stalken en lastigvallen. Ik ben een vrouw van 34 jaar. Ik wil op den duur wel verder met mijn leven. Ik heb geen kinderen, maar misschien wil ik ze nog wel. Maar dat gaat moeilijk als een man niet bij me kan spieren. Ik heb geen haast maar mijn dode man moet mij wel loslaten. En ik hem ook.
Misschien ligt het allemaal aan mij, dat ik die belofte gemaakt heb op Alfons zijn sterfbed.
Ik ben ook veel te jong om weduwe te zijn. Ik had mijn leven heel anders ingevuld als het aan mij gelegen had. Eigenlijk ben ik gewoon heel verdrietig en mis Alfons nog elke dag. Ik ben tegelijkertijd zo alleen. Ik wil liefde, ik wil vastgehouden worden en heb mijn behoeften. Maar ik krijg niks van dit alles en het maakt me gek.
Hoe kom ik over de dood van mijn man heen? Hoe moet ik hem loslaten? Hoe verder? Hoe verbreek ik die beloftes?
Maar kan het zo zijn dat Alfons dit allemaal doet?
Ik kan het bijna niet geloven. Wat moet ik dan doen? Misschien hebben andere mensen in OST ook last gehad van zoiets?!.
⭐️⭐️= Het verhaal is geplaatst 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties