🟧 Ingezonden door: Helga R
⚜️MATTA: IK ZAG HAAR GEZICHT NIET⚜️
———————
Dag lieve mensen van OST, ik was in verwachting van mijn derde zoon. Ik was op Matta, op familiebezoek. Dit speelde zich af in de jaren 90....
Het was vrij rustig in het dorp, dus alles was zo stil. ik baalde zo'n beetje en besloot toen een wandeling gaan maken op straat....ja, de straten hadden geen asfalt.... Ik liep en keek nogal rond, alsof ik een boswandeling nam....er was niet zoveel wind die dag. Het was warm en nogmaals warm...ik liep met mijn buikje door de straten, helemaal alleen..dat deed ik gewoon uit pure verveling...
Ik kwam toen bij een stuk waar er Mauricie bomen waren...ik keek vanuit de straat naar de Mauricie bomen en zag een kleine smalle weg naar binnen. Iets zei me dat ik moest lopen naar binnen...niet een stem, maar mijn gevoel...ik liep toen dat smalle paadje binnen. ik liep en liep en kwam uiteindelijk een kampje tegen...ik zag een oude vrouw die bezig was brood te bakken. Gewoon midden in het bos in dat kampje... Ik keek naar haar, maar kon haar gezicht niet zien, omdat ze met haar rug naar mij was toegekeerd.. Ik groette haar en ze groette me netjes terug, maar ze keerde zich helemaal niet om.
Ik zei : " Hallo tante, Faai tang?"( Hallo tante, hoe gaat het? ) "Sa je doe dja in a boessie ey bakka brede joe wang?" ( Wat doet u hier in het bos, zo alleen brood aan het bakken?)
Zij gaf als antwoord : " Ja mi ptjieng, me bakka brede "..( Ja mijn kind, ik ben bezig brood te bakken ")
Toen zei ik : " Aboeng tante, mi ow gwe now" ( Is goed tante, ik ga nu weg )
Ze zei : "Aboeng mi ptjieng" ( Is goed mijn kind)
Ik wilde haar niet verder storen, want ze was zo druk bezig en ik verliet dat smalle paadje en kwam weer op de straat...en liep nog even verder, voordat ik daarna terugkeerde naar huis.
Thuis aangekomen vertelde ik dat aan die bigie sma's en iedereen thuis wat ik had meegemaakt in mijn boswandeling. Een van mijn bigie sma's zei aan mij dat er geen enkele weg of pad daar was op de plek die ik had beschreven....
Hij vroeg me hem naar die plaats te brengen om hem te wijzen waar het was.
Daar aangekomen bij die Mauricie bomen, konden wij geen enkele pad of weggetje zien naar binnen.. Ik zag niets meer dan alleen die twee mauriciebomen. Ik zag dat smalle paadje niet meer. Het paadje was gewoon nergens te bekennen.
Het was vreemd en kreeg toen kippenvel...
Mensen, Weet tot de dag van vandaag niet wat het was. Ik begrijp er helemaal niks van! Wie was die oude vrouw en waarom liet ze zich aan me zien?
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties