🟩 Ingezonden door: Marissa A
⚜️REÏNCARNATIE : HIJ WAS EEN LAST⚜️
————————
Goeiemorgen OST leden, heel lang terug in het jaar 2003 beviel ik van myn eerste kind. Ik noemde hem Giordano. Mijn zoontje zijn vader (Romeo) is inmiddels wijlen.
Maar goed, tegen de tijd dat dit zich afspeelde leefde Romeo nog. Romeo was van beroep Monteur en ook trainer in een sportschool. Hij vertelde me altijd dat hij geen goeie band met zijn eigen vader had, ze hadden aldoor onenigheden en konden het op geen enkel vlak met mekaar vinden. Het was zo dat Romeo al op jonge leeftijd het huis uit gevlucht was, omdat zijn vader hem letterlijk aldoor het leven zuur maakte.
Dus al op jonge leeftijd was Romeo op zichzelf aangewezen en heeft moeten strugglen om op zichzelf te gaan wonen en iets van zichzelf te maken. Zonder steun van zijn ouders.
Ondanks het feit dat romeo op zichzelf woonde en voor zichzelf zorgde, had hij nog steeds last van zijn vader. Zodra hij hem ergens tegenkwam begon hij zijn zoon lastig te vallen, schold hem uit en ging tekeer als een briesende leeuw. Dit alles terwijl Romeo niks anders deed dan zijn vader uit de weg gaan. Hij wilde niks met die man te maken hebben en hij snapte niet waarom zijn vader zo een haat jegens hem had. In zijn hoofd was zijn vader gewoon iemand die niet meer bestond voor hem.
En toch bleef de vader haatdragend, hij bleef maar zijn best te doen om Romeo’s leven tot een ware hel te maken en viel hem aldoor lastig als hij hem tegen kwam. De vader van romeo wist in welke omgeving hij woonde en hij wist naar welke supermarkten zijn zoon ging, dus vermoedde men dat hij letterlijk zat te wachten tot hij zijn zoon ergens tegen zou komen om hem weer eens tot last te zijn.
De laatste keren was het zelf zo erg dat hij zijn zoon met een bamboe stok te lijf ging, zonder dat er een reden voor was. De buren begonnen dit gedoe van die vader ook enorm vervelend te vinden, want de vader kwam vaker ruzie maken bij de supermarkt op de hoek en ze wisten dat niet niet Romeo degene was die fout zat.
Maar goed, ik werd tegen die tijd zwanger van Romeo. Hij had toen nog geregeld last van zijn vader en dat irriteerde hem behoorlijk.
Ik moet zeggen dat ik geen fijne zwangerschap gehad heb, want ik was 2 maandjes zwanger toen Romeo’s vader ineens overleed. Ik was stiekem blij dat hij niet meer leefde, want hij was een slechte man en maakte Meo’s leven echt tot een hel. En terwijl ik dacht dat alles voorbij zou zijn...... begonnen nu ineens de dromen.
Niet Romeo kreeg last, maar ik begon aldoor vervelende dromen te krijgen met Glenn (romeo’s vader)
Ondanks ik Glenn nooit goed kende, kwam hij me aan de lopende band lastig vallen in mijn dromen. Ik wist niet wat hij van mij wilde en wat zijn bedoelingen waren. Hij zei steeds dat hij mijn zoon van me af wilde pakken, dus begon ik me op den duur behoorlijk zorgen te maken. Ik schakelde mijn oma in, die verstand van culturele dingen had en zij deed er alles aan om mij te beschermen op geestelijk vlak.
Middels allerlei rituelen slaagde mijn oma erin Glenn weg te houden uit mijn dromen. Ik kreeg geen akelige dromen meer over hem en was na een tijdje weer tot rust gekomen. Ik kon weer rustig genieten van mijn zwangerschap.
Maar mensen, je gelooft het of niet ... tijdens mijn bevalling stond Glenn gewoon precies daar in die verloskamer naar mij te kijken. Die hele bevalling heb ik hem precies daar zien staan, alsof het een normaal mens was. Ik heb tijdens mijn bevalling zoveel helse pijnen moeten doorstaan en ik gilde aldoor van de pijn. Ik weet niet als Glenn degene was die het moeilijker, pijnlijker en harder maakte voor mij .... maar ik heb echt een verdomd zware bevallig gehad. Ik dacht letterlijk dat mijn laatste uurtje geslagen was.
Ik voelde steeds alsof het leven uit gezogen werd en hoorde Glenn maar tot vervelends toe herhalen dat hij daar was om mijn zoon van me af te pakken. Ik gilde als een gek “laat hem hier weggaan, zien jullie hem niet in die hoek... laat hem weggaan, hij wil mijn zoon van me afpakken!!! Helpppp me toch?!!!”
Maar niemand zag Glenn in die kamer staan en ze dachten dat ik door de pijn begon te hallucineren... dat was zeker niet het geval. Glenn zijn geest was daar werkelijk en hij keek me boosaardig aan. Hij wilde mijn kind hebben en dat bleef hij maar herhalen. Toen mijn grootmoeder het ziekenhuis bereikt hadden, want de bedoeling was dat ze mij zou vergezellen bij de bevalling, hoorde ze mij schreeuwen tegen Glenn om weg te gaan en mijn kind met rust te laten. Oma wist meteen dat mijn schoonvader me weer lastig viel.
Zij deed haar rituelen, de arts en de verpleegsters in de ruimte keken wel vreemd naar haar, maar ze begrepen het want ze was niet de eerste een zeker niet de laatste die dit soort culturele rituelen kwam doen tijdens een bevalling. Ze zeiden niks en deden hun werk. Tja, dit is suriname eenmaal, ze zullen dit soort dingen al vaker meegemaakt hebben. Ze lieten me oma haar gang gaan en ze probeerden de baby uit me te krijgen, want dat leek enorm moeilijk te gaan.
De dokter wist niet wat steeds verkeerd ging, maar ik kreeg steeds meer pijn, ik begon vreselijk te bloeden en het leek niet te stoppen. De baby wilde niet eruit...
Nadat mijn oma een hele tijd bezig geweest was met haar rituelen, kwam de baby er ineens uit. Alsof iets de baby tegen gehouden had al die uren, maar uiteindelijk toch los gelaten had.
Vrijwel meteen na het eind van de rituelen, schoof mijn baby er ineens soepel uit, alsof er niks aan de hand was. Het bloeden dat niet wilde stoppen verdween als sneeuw voor de zon. Mijn zoon was eindelijk, ..... ik was zo opgelucht. De verpleegkundige kwam mij de baby brengen nadat ze hem in een doek gewikkeld hadden, mensennnn....... ik schrok me kapot, die baby leek ondanks hij zo jong en klein was, precies op Glenn. Onvoorstelbaar maar waar, ... ik zag alle trekken van me schoonvader in mijn zoon.
Maar ik wimpelde het idee weg met het feit dat ik doodmoe was van die Zware bevalling. Misschien zat ik me dingen te verbeelden, want geloof me... ai mi tata, mi schijt nanga a bevalling jere! Toen Romeo later kwam naar het ziekenhuis met zijn moeder, schrokken ze zich beiden kapot... vanaf ze me zoon zagen zeiden ze beiden “meisje, joe mik’ lala lala glenn dja”. (*meisje dit is echt een puur evenbeeld van Glenn ).
Ik had me dus duidelijk geen dingen zitten verbeelden, mijn zoon leek werkelijk op mijn schoonvader.
Ik vraag me nu echt af, als mijn zoon een reïncarnatie is van mijn schoonvader, zal hij ook zo een slecht mens zijn als die man? Hoe meer mijn zoon aan het groeien is, hoe meer hij leek op Glenn. Inmiddels is hij een tiener en lijkt meer dan ooit op me schoonvader. Hij lijkt in mijn ogen een goed opgevoede jongen, want ik leer hem om een goed mens te zijn, maar stiekem heb ik toch de vrees dat hij het slechte innerlijk meegekregen heeft van mijn schoonvader. Want reïncarnatie is niet alleen iemands uiterlijk hebben, maar ook de kenmerken/ karakter van degene meekrijgen.
🌺 Maak ik me zomaar zorgen?
Ben ik gewoon een overprotective mother...
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton
Reactie plaatsen
Reacties