🟥 Ingezonden door: H.R
⚜️KWATTA: IK VERLIES ME ZELF⚜️
———————————
Goedemorgen OST familie, ik ben een javaanse dame met een eigen bedrijfje. Of tenminste, ik had een eigen bedrijfje, nu niet meer …. Ik zal het hieronder uitleggen waarom!
Ik was voorheen 1 van de sponsors van deze groep, waarbij ik af en toe grote taarten ter beschikking stelde voor de trouwe lezers bij winacties. Maar deze keer ben ik er met een andere reden, want ik heb jullie hulp nodig en ik zal even kort uitleggen waarvoor.
Ik woon in een zijstraat van Kwatta, in een woning van mijn grootmoeder waar ik al mijn geheel leven gewoond heb. Mijn grootmoeder is vanwege ouderdom bij de familie gaan wonen en ik bleef alleen wonen in het huis. Ik bleef met mijn baby achter in de woning, maar een beetje met een naar gevoel want mijn oudere broer die maakte aldoor ruzie met mij vanwege deze woning. Ruzies die echt hoog opliepen, dat het vaak niet eens leek alsof hij mijn broer was.
Hij wilde deze woning hebben en mij eruit zetten terwijl hij al zijn eigen woning en gezin heeft. Hij ontbreekt letterlijk aan niks, maar toch wilde hij mij met kracht en geweld uit dit huis hebben. Zijn plan is het huis te verhuren er veel geld ermee te verdienen. Maar dit vond ik oneerlijk, want je gaat toch je eigen jongere zus niet eruit zetten terwijl ik nergens te gaan heb, ik ben dan letterlijk dakloos. Ik heb hier mijn heel leven gewoond.
Ik zou één van de erfgenamen zijn van deze woning, want mijn grootmoeder zou de woning voor al haar kleinkinderen achterlaten. Ik zou er dus niet uit gezet mogen worden, want dit zei mijn grootmoeder altijd tegen mij door de jaren heen. Ik was de enige die haar door dik en dun verzorgd heeft en aldoor met haar in de woning was. Want ze begon dement te raken, ze had dus enorm veel zorg en aandacht nodig, alsof ik een kind erbij had. Oma was soms in de war, maar op haar heldere momenten liet ze vaak weten dat het haar droom is dat wij als kleinkinderen de woning nooit moesten verkopen. Dit herhaalde ze altijd voor mij.
Ze wilde dat wij als kleinkinderen zelf erin bleven wonen, aangezien zij er hard voor gewerkt heeft de woning te bouwen, dus mochten haar kleinkinderen de vruchten ervan plukken. Maar mijn broer had hele andere plannen tegen de wil van mijn grootmoeder. Hij dacht alleen aan geld en iedereen moest wijken voor zijn plannen.
Mijn broer ging zover dat hij mijn grootmoeder zover bracht papieren te tekenen, waardoor de woning als het ware alleen op zijn naam kwam. Dit is eigenlijk illegaal, want mijn grootmoeder is dement en niet in staat om dit soort beslissingen te nemen. En toch heeft mijn broer dit bewerkstelligd, ik zou er een rechtzaak van maken om dit aan te vechten aangezien ik weet dat dit niet correct is en mijn grootmoeder dit nooit toegestaan zou hebben als haar hoofd nog goed werkte.
Maar vanwege financiële redenen en ook vanwege de ergere ruzies en bedreigingen van mijn broer, heb ik toch maar geen rechtzaak gestart om deze frauduleuze handeling van mijn broer aan de kaak te stellen. Het was voor mijn veiligheid dat ik geen rechtzaak begonnen ben.
Ik weet dat mijn grootmoeder hartstikke bang voor mijn broer was, want toen ze nog hier in de woning met mij woonde zag ik haar altijd beven als hij op bezoek kwam.
Hij begon haar dan vragen te stellen over de woning, wie ze het liefst die woning wilde geven als ze niet meer leefde. Uit angst begon ze hem naar de mond te praten en zei “jij krijgt het, want jij alleen bent degene die ervoor zal kunnen zorgen dat het goed onderhouden zal worden”. Ik zag aan haar, dat ze bang was voor hem want het was niet meer de sterke stanvastige oude dame die ik gekend had. Nu daar ze dement was, was ze gewoon een zwak klein meisje in haar denken en gedrag en mijn broer manipuleerde haar, alleen voor de woning.
Op zulke momenten herhaalde hij steeds voor mij, dat het zijn woning was en dat mijn grootmoeder dit wilde. Dit deed mij pijn, want ik weet dat mijn grootmoeder dit echt niet wilde dat dit een huurhuis werd waarmee mijn broer grof geld zou gaan verdienen. Als mijn broer weg was, kwam mijn grootmoeder mij weer toefluisteren in een kinder stemmetje “mijn schat, jij hoeft je geen zorgen te maken, want niemand gaat uit dit huis. Jij blijft gewoon hier wonen zo lang je wil en niemand kan je eruit halen, het is ook jouw huis hoor”.
Niet wetende dat ze al getekend had dat het huis compleet toebehoorde aan mijn broer. Ze wist gewoon niks meer van wat hij haar had laten tekenen.
Maar goed, ik heb ondertussen eindeloos veel ruzies met mijn broer gehad betreffende de woning door de jaren heen. Ik werd aldoor bedreigd spoedig de woning te verlaten, ik heb hier enorm veel stress van gehad en de emoties werden alleen maar erger vanwege het feit dat ik zwanger was en daarna bevallen ben van een baby jongetje. Als zwangere vrouw en daarna jonge moeder, is het enorm zwaar als je ook nog moet gaan dealen met dit soort problemen.
Ik voelde soms alsof ik het gewoon niet meer aankon. Ik probeerde me steeds sterk te houden voor mijn zoontje. Om minder hoofdpijn te hebben, en niet aldoor te leven met de angst uit de woning gezet te worden begon ik maar te zoeken naar huurwoningen zodat ik deze ouderlijke woning voor mijn broer kon laten. Mijn gezondheid gaat voor en leven met deze stress was het allemaal niet waard.
Het is mij uiteindelijk niet gelukt een andere woning te vinden. Vrienden en kennissen hielpen mij mee te zoeken online en in de krant als ze toevallig huurwoningen tegen kwamen die aan mijn wensen voldoen, maar altijd als ik contact maakte waren de woningen al verhuurd. Ik moest steeds achter het net vissen. Dit maakte dat ik nog steeds bleef in de ouderlijke woning, omdat het geen simpele taak is om een huurwoning in Paramaribo te vinden. Ik begon zelf in andere buurten te zoeken, die mijn voorkeur niet hadden en zelf daar was een woning vinden een probleem.
Kortom, ik bleef dus nog steeds in de woning van mijn grootmoeder.
Wel mensen …… enkele dagen geleden gebeurde er iets vreemd. Ik was met mijn baby, ik zal hem Jay noemen voor dit verhaal, in de slaapkamer. Ik werd ineens door ‘iets’ onzichtbaar gesmeten op mijn bed en iets drukte mijn keel dicht, het was mij aan het wurgen. Ik keek geschrokken om mij heen maar zag gewoon niemand. En toch voelde ik de kracht van ‘iets’ dat mij het bed in drukte en mijn keel dicht kneep. Mijn ogen werden helemaal rood, ik vocht ertegen maar dit lukte nauwelijks. Ik was in ademnood maar heb echt voor mijn leven gevochten.
Ik zag Jay op het bed liggen, want ik had hem in het midden van mijn tweepersoonsbed gelegd zoals gewoonlijk. Ik was met hem aan het spelen toen dit ding me ineens gegrepen had. Dus terwijl het ding mij vast hield en wurgde, zag ik ineens dat Jay precies voor mijn ogen als een lappen pop gesmeten werd van het bed. Het zag eruit alsof iets hem sleepte aan zijn voetjes en smeet van het bed.
Ik moest lijdzaam toezien,
hoe dit gebeurde met mijn baby ….
Ik weet niet hoe lang dit duurde, dat ik aangevallen werd, maar voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid. Ik begon te bidden in me zelf en hoopte dat mijn kindje niks overkomen was. Ik hoorde hem wel huilen. De manier hoe het ‘ding’ mijn baby gesmeten had, zou het een wonder zijn als hem niks overkomen was. Na een hele tijd gebeden herhaald te hebben in mijn hoofd, want ik kon niet praten of bewegen, liet het ding mij ineens los. Ik voelde de ‘sterke handen’ rondom mijn nek ineens verslappen en toen stopte het. Het leek alsof niks gebeurd was, …. Alsof het ding de slaapkamer in 1 ruk verlaten had.
Ik rende naar mijn baby, om hem op te tillen en te kijken als alles goed met hem was. Gelukkig was alles goed met hem, ik weet zelf niet hoe hij zo een val zonder kleerscheuren overleefd heeft, maar ik ben de almachtige god hiervoor eeuwig dankbaar.
Ik maakte mijn slaapkamer deur open om uit die kamer te gaan met mijn kindje op de hand. Maar zag toen ineens een man daar staan. Een javaanse heer, hij zag er gewoon uit als een doorsnee iemand, geen vreemd uiterlijk dus. Hij keek me kwaad aan, woedend zelf …. Hij stond daar alsof hij daar woonde en het recht had daar te zijn. Ik schrok me kapot, want hoe kwam die man ineens hier. De woning is voorzien van dievenijzer en niemand kan zomaar binnen komen.
Ik stond als verstijfd naar die man te kijken en hij bleef mij met woedende blik aankijken, recht in mijn ogen en hij bewees me dat hij nergens ging. Ik wist niet wat deze vent van me wilde.
Ik pakte mijn mobieltje op het bed en belde mijn ex vriend, de vader van mijn zoontje, die militair is om meteen naar ons toe te komen. Ondanks wij niet meer met elkaar zijn, kwam hij zo snel hij maar kon naar ons toe. Intussen stond die man nog gewoon daar in de woonkamer. Mijn ex kwam naar binnen en vroeg me waar die man was. Ik wees hem in de richting van de man, maar mijn ex kon hem niet zien. Terwijl ik die man nog gewoon zag staan en toch zag mijn ex hem niet.
Gelukkig geloofde mijn ex mij, want hij zag hoe ik aan het trillen was. “Niemand gaat jullie iets aan kunnen doen, want ik ben nu hier om jullie te beschermen” zei hij tegen me. Ik heb toen samen met hem gebeden en precies voor mijn ogen verdween die man alsof hij er nooit gestaan had.
Mijn ex besloot voorlopig bij mij in te wonen, want ik was doodsbang om alleen in de woning te blijven. Zodra mijn ex aan het werk was, gebeurden er vreemde dingen. Mijn ex had er geen last van, ze lieten zich niet zien aan hem. Ze hadden het duidelijk gemunt op mijn zoontje en ik. Zodra ik even alleen was, hoorde ik voetstappen in de woning. Ook in de keuken hoor ik aldoor geluiden alsof iemand bezig is. Het ding … of die dingen, maken zichzelf echt kenbaar en willen blijkbaar hun aanwezigheid duidelijk maken.
Ik ben hartstikke bang in deze woning, ondanks ik er mijn heel leven zonder problemen gewoond heb. Ik voel aldoor een aanwezigheid, dat ik bekeken wordt. Durf zelf niet eens naar de badkamer in mijn eentje, dit gevoel maakt me gek, om aldoor in angst te leven. Want in deze woning weet je nooit wat er gebeuren kan, het is steeds weer wat anders. Eerst begon het subtiel, dat er aldoor spullen kwijt raakten in de woning en dat werd steeds regelmatiger.
Toen begonnen de voetstappen, geluiden in de keuken … en aldoor die aanwezigheid voelen, dat je bekeken werd, en toen gebeurde ineens dat geval van de slaapkamer van mij en mijn baby’tje.
En vanmorgen kreeg ik ineens een droom, waar mijn overleden moeder en tante voorkwamen. In de droom liep dit huis helemaal onder water met smerig pikzwart water, die stonk en vol met rommel en maden zat. Het was een echte chaos, ik was radeloos en wist niet hoe ik zo een troep op zou kunnen ruimen want het was echt heel erg vies. De geur was verschrikkelijk, ik wist gewoon niet waar te beginnen met schoonmaken. Ineens kwamen daar mijn moeder en tante, die mij kwamen helpen alles netjes op te ruimen. Ik vond het uiterst vreemd, want zelf in die droom wist ik dat mijn moeder en tante eigenlijk niet meer leefden. Ik was me daar echt goed van bewust.
Mijn moeder en tante hadden normale kleding aan, zoals ik gewend was ze te zien, niks vreemd aan beiden te zien. Terwijl mijn moeder aan het schoonmaken was en kleren van de vloer raapte, in het vieze zwarte water, zei ze kwaad “wie heeft dit gedaan? Wie?!!!! waarom hebben ze hier zo een puinhoop gemaakt, kunnen ze niet zien dat er hier kinderen verblijven in die woning. Dit kan toch niet. Niet gezond voor de kinderen … achhh mang!!”. Mijn tante was ook met de zwabber in de weer en ook zij was kwaad en stelde herhaaldelijk de vraag “soema doe a sani dies?!!! Soema?!!!”.
Ik werd daarna wakker en wist niet wat deze droom mij wilde vertellen.
Ik kan alleen insinueren dat dit werk van mijn broer geweest moet zijn, want ken niemand anders die redenen zou hebben “dingen” te sturen naar deze woning. Ik heb met niemand ruzie en heb geen vijanden. Maar dit is toch iets dat nog steeds gaande is in mijn ouderlijke woning. Ik ben altijd bang en durf niet eens te slapen. Ik ben bang dat iets met mijn baby zal gebeuren dus probeer aldoor te waken over hem. Door slaap tekort breekt mijn mental health, ik ben zwak, moe, en voel alsof het leven uit mij weglekt. Het ding in mijn huis lijkt me geestelijk leeg te zuigen.
Ik heb durf niet meer alleen te zijn in de woning, want zodra er niemand in de buurt is gebeuren er steeds weer andere vreemde dingen. Ik vrees voor vooral de veiligheid van mijn zoontje.
Ik Heb pas nog enkele dagen op straat geslapen, in mijn auto langs de weg …. Ik had nergens waar ik heen kon. Ik heb namelijk geen goede relatie, geen ruzie ofzo maar we waren nooit echt hecht. Ik ben al zo lang niet naar mijn werk gegaan, ik kon mijn bedrijfje niet meer runnen vanwege deze situatie. Ik heb dus moeten leven van mijn gespaarde centjes en er is binnenkort niks meer over.
Ik was altijd een sterke vrouw, die niks nodig had van anderen en kon in mijn eigen onderhoud voorzien. Maar kijk mij nu eens, ik ben aan de rand van een afgrond. Ik loop nu met zelfmoord gedachtes rond, want ik heb nergens te gaan en zit nu in deze woning die me rare gedachten geeft. Ik weet dat dit niet normaal is, ik ben niet iemand die aan dit soort dingen denkt & toch betrap ik me zelf erop dat ik deze gedachten steeds vaker krijg.
Ik weet niet wat mijn broer precies gedaan heeft en gestuurd heeft naar dit huis, maar het is echt niet goed en ik kan dit echt niet meer aan ….
Ik ben dus op me zelf aangewezen. Ik dreig me zelf echt kwijt te raken. Ik kan zo echt niet verder, wie kan me helpen hieruit? Wie kan mijn huis komen reinigen van het kwaad dat hier naartoe gestuurd is? Als er dus iemand is die mij kan helpen uit het goede van hun hart, zou ik het enorm op prijs stellen.
⭐️⭐️= Het verhaal is 90% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties