🟧 Ingezonden door: Radjindre ramdhani
⚜️DE DODE IN DE BOOM⚜️
———————————
Dag OST leden, Ik zal een jaar of 12 zijn geweest. Samen met een tiental andere kinderen was ik verstoppertje aan het spelen, rondom de bossen in ons dorp.
Het was mooi, zonnig weer en we hadden schoolvakantie. Dus onze dag kon sowieso niet stuk. Ach, je hebt zelf een gedeelte van je jeugd in Suriname doorgebracht, dus je begrijpt me wel! Het leven was een feest op zo’n dag! Opeens hoorde ik een neef van me luid en angstig schreeuwen. Nu waren we de hele dag al aan het stoeien, ravotten, lachen en schreeuwen, maar deze schreeuw was anders!
Er zat heel veel angst in. Ik was echt niet de enige die de schreeuw zo onderging. Ook anderen erkenden de angst. Aarzelend kwamen we allemaal bij elkaar. ‘Kijk dan! Kijk dan! Hij komt! Hij komt!’ hoorden we mijn neef schreeuwen. Als op bevel begonnen we allemaal tegelijk in de richting van zijn stemgeluid te rennen. Mijn neef stond onder een grote mangoboom en staarde met verwilderde ogen naar de kruin van de hoge boom. Automatisch vlogen onze ogen ook naar boven. Wat we toen zagen, was verschrikkelijk! Gewoon verschrikkelijk! Ik persoonlijk heb nooit eerder zoiets engs gezien!
Een paar maanden geleden had een oom van mij zich opgehangen in diezelfde mangoboom, waaronder we nu stonden. Niemand wist waarom hij zelfmoord had gepleegd. Tot op de dag van vandaag is het een raadsel, waarom die man zelfmoord heeft gepleegd. Feit bleef dat hij zich in die mangoboom van het leven had beroofd door zich op te hangen. Wat zagen wij echter? Juist! We zagen met z’n allen hoe mijn oom handen en voeten gebruikend van tak tot tak, langzaam uit de kruin van de boom omlaag klom.
Om de paar seconden blikte hij omlaag en keek ons onheilspellend aan. Die ogen van hem vergeet ik nooit meer! Ben jij ooit door een dode in de ogen gekeken? Man, wat eng! ‘Oom is dood! Oom is dood!’ schreeuwde iemand. ‘Zijn geest. We gaan dood! Hij komt ons doodmaken!’ schreeuwde iemand anders. De paniek, die toen uitbrak, was begrijpelijk. Iedereen rende alle kanten op. Wegwezen! Weg van die onheilspellende plek! Weg van de dode, die in rap tempo steeds verder uit de boom omlaag klom met wat voor bedoelingen dan ook! Ik rende natuurlijk ook weg.
Om eerlijk te zijn, deed ik het bijna in mijn broek van angst. Sommigen renden naar hun eigen huis, weer anderen renden het dichtstbijzijnde huis binnen en dat was toevallig onze woning. Man, wat een bedoening! Iedereen kakelde door elkaar. Verontruste volwassenen haastten zich naar ons toe. Het hele verhaal kwam in vele vormen naar buiten. Bijna alle volwassenen kwamen bij elkaar. Er werden maatregelen genomen. De kinderen werd verboden om ooit nog in de buurt van de mangoboom te spelen. Belachelijk eigenlijk, want wij waren ons zo lam geschrokken, dat we uit onszelf al wegbleven van die boom.
Verder werden pandiets ( Hindoestaanse priesters) ingeschakeld om de geest van mijn oom te beteugelen. Over één ding waren de volwassenen het namelijk eens: door zijn zelfdoding en dus te vroeg heengaan, kreeg de geest van mijn oom geen rust. Hij had zich opgehangen in de mangoboom. Zijn geest bleef daarom gehecht aan de boom. Hij zou daar ronddolen en misschien onheil en ongeluk over anderen brengen. Vandaar de inschakeling van de pandiets. Het hele ritueel om de geest van mijn oom te beteugelen, is aan ons, kinderen, voorbij gegaan.
Wat ik wel heb begrepen, is het volgende: op een avond hebben de Hindoestaanse geestelijken onder de mangoboom eten en drinken voor hem neergezet. De dag erna was alle eten weg. Opgegeten door de geest van mijn oom, beweerde men. Daags daarna werd een speciale gebedsdienst voor mijn oom gehouden en de nacht erna hebben de geestelijken speciale rituelen voor zijn geest gehouden. Midden in de nacht nog wel!
Twee dagen later kregen wij te horen dat alles veilig was, dat de geest van mijn oom eindelijk rust had gevonden, dat de mangoboom veilig was en dat we gerust konden zijn. Ik kan je verzekeren dat ondanks de geruststellende woorden van de volwassenen, wij als kinderen de mangoboom nog zeker een half jaar hebben gemeden. Zo’n gebeurtenis leg je niet zomaar van je af, alleen door een paar geruststellende woorden.
Ik zal het je nog veel sterker vertellen: vóór de gebeurtenis met mijn oom waren de vruchten van de mangoboom zeer gewild. Na de gebeurtenis heeft het enige jaren geduurd, voordat we langzaam weer van de heerlijke mango’s begonnen te smullen!
⭐️= Het verhaal is geplaatst zoals die ontvangen is.
Reactie plaatsen
Reacties