STORY 394: DNA GEBOUW: MAG IK EVEN PLASSEN?

Gepubliceerd op 5 augustus 2023 om 15:14

🟧 Ingezonden door: N.V

         ⚜️DNA GEBOUW: MAG IK EVEN PLASSEN?⚜️
—————————

Hoi mensen in OST, Ik wil een persoonlijke ervaring van mij met jullie delen. Dit wat ik vertellen zal is langer dan 20 jaren geleden gebeurd. Ik was toen ongeveer 10 jaar oud, maar ik herinner het mij als de dag van gisteren.

Ik was op stap met (nu wijlen) mijn opa. We waren aan het wandelen en reden wat in de stad, tot onze auto ineens vanzelf uitging.

Mijn opa probeerde de auto weer aan de praat te krijgen, wat lukte en wij reden naar de dichtstbijzijnde locatie in dit geval Waterkant. Mijn opa belde mijn oma en mijn oma gaf aan dat zij en de monteur eraan zouden komen. Het zou wel even duren, maar geen nood. Het was toen rond 5:00-6:00PM de zon scheen nog en het ging richting zonsondergang.

Mijn oma kwam na een half uurtje aangereden met de monteur die de auto begon te fixen. Mijn oma zei dat ik met de monteur mee kon rijden, hij zou mij dan thuis afzetten, want mijn oma en mijn opa zouden elders heengaan.

“Prima, maar ik wil wel eerst even plassen. Ik kan het bijna niet meer inhouden” zei ik tegen haar. Haar eerste reactie was “soh, dan pe wo fen wang presie fu plasje a yuru disie?”.
(* zo, waar gaan wij nu een plek voor je vinden om te plassen op dit uur van de dag?)

We keken om ons heen en zagen toen een wachter zitten aan de voorkant bij de ingang van het DNA gebouw. Mijn opa besloot met mij mee te lopen. Terwijl ik dit aan het vertellen ben, kan ik nog die dame haar gezicht helder voor de geest halen. Het was een donkere (creoolse) vrouw en zij had zwart aan. Mijn opa vroeg die dame “mag mijn kleindochter hier binnen gaan plassen, ze moed echt heel nodig haar behoefte doen, want ze kan het bijna niet meer inhouden”.

Ze knikte en ze keek naar mij. “Ja, geen probleem hoor. Maar je moet wel opschieten, want het is tijd voor de dienstwissel, eigenlijk zou ik me net klaarmaken om naar huis te gaan. Maar doe snel, dan is er geen probleem. Kijk daar moet je heen lopen” zei de dame vriendelijk, terwijl ze mij met haar wijsvinger wees waar de toiletten waren.

Mensen, het DNA terrein was verlaten en extreem stil. Alleen de wachter, mijn opa en ik waren er..
Althans dat dacht ik.

Ik was aan het plassen en hoorde het geluid van een dame op hakken op de gang. Ik hoorde het geklik van de hakken richting de toiletten komen, het kwam steeds dichterbij totdat degene het toilet binnen kwam. Ik zocht er niks achter, want misschien was er nog iemand in het gebouw zonder dat ik het wist.

De persoon op hakken kwamen vervolgens het toilet naast mij binnen. Na het plassen kwam ik uit het toilet en zag dat een van de toiletten nog net op slot ging. Degene trok de deur net dicht en ik hoorde het op slot gaan. Opnieuw, niks gek want ik had iemand het toilet binnen horen komen. Het vreemde was wel dat ik niemand in het toilet zag. Ik zag letterlijk geen voeten aan de onderkant, geen schoeisel! Niks! Ik bukte nog uit nieuwsgierigheid want nu twijfelde ik aan me zelf, maar zag letterlijk NIETS. Ik dacht ‘nou ja misschien hurkt die persoon op het toilet, vreemd maar whatever!!’.

Ik besloot toch even te wachten, bleef een beetje dralen, want ik was nieuwsgierig wie uit het toilet zou komen. Er was geen enkele movement … geen geluid, hoorde niemand plassen of poepen, geen ademen, helemaal niets, maar de deur zat wel op slot vanuit de binnenzijde, want je zag aan dat rode streepje dat hij op slot zat. Ik heb mijn handen gewassen en ben de gang opgelopen en heb toen een stukje terug gelopen, puur om de tijd te rekken.

Die wachter keek me vreemd aan, want ze zag hoe langabere ik deed. Ik liep naar haar toe en vroeg haar als er iemand vlak na mij het toilet in gegaan was? Ze zei: “nee hoor, niemand was daar behalve jij!”. Ondertussen keek ze me vreemd aan, want ze begreep niet waarom ik haar zoiets vroeg. Ik besloot er verder niks over te zeggen tegen haar, maar ik vertelde het wel aan mijn grootouders. Ze vonden het beiden ontzettend vreemd.

Ik kon merken dat ze zich zorgen maakten na dit gebeuren, want ze hebben besloten me toch maar zelf naar huis te brengen.

Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik geen kippenvel gehad heb toen dit mij overkwam, maar eng was het wel. Hoogstwaarschijnlijk was het geen slechte entiteit want ik voelde geen dreiging. Achteraf gezien was het natuurlijk wel best eng, want iemand op hakken binnen horen komen in het toilet en vervolgens niemand zien is behoorlijk creepy.

Dit bewijst dat er bij het DNA gebouw wel degelijk vreemde dingen gaande zijn.

🌺 Dit was mijn korte ervaring …..

⭐️⭐️= Het verhaal is 30% herschreven door de OST Beheerder Yvanna Hilton.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Maak jouw eigen website met JouwWeb