⬛️ Ingezonden door: Aura Cheryl
⚜️HIJ KWAM GEWOON MEE⚜️
———————————
Frisse morgen OST leden, ik heb hier een korte ervaring voor jullie.
Ik liep een keer in de Palmentuin, ik kwam vanuit de Sommelsdijk straat naar binnen. Vlak daar heb je een zwart standbeeld van een kleine jongen. Ik stond daar een hele tijd naar te kijken, want ik vond dit beeld altijd heel erg vreemd uitzien. Het was rond de tijd van 6:30PM en toen ik daar van het beeld wegging was het tegen iets van 8:00PM. Ik heb het beeld dus echt een hele tijd bekeken, waarom het zo lang duurde weet ik zelf niet. Maar ergens intrigeerde het mij wel.
Daarom mi knap e luku ing uren lang, maar volgens mij had ‘het’ me door want toen ik naar huis ging is het achter mij aangekomen.
Toen ik die zelfde avond was gaan slapen, voelde ik terwijl ik aan het slapen was, hoe iemand mij bezig was te likken onder mijn voeten. Het was alsof hij met mij aan het flirten was, iemand die je verleidelijk aan het likken was. Ik maakte mijn ogen open en zag een kleine zwarte jongen aan mijn voeten likken. Ondanks het duister was in mijn slaapkamer, kon ik nog goed genoeg zien dat het een donkere kleine jongen was.
Ik keek naar hem en hij keek mij in mijn ogen aan. Ik merkte dat ik mij ineens niet kon bewegen. Ik voelde opeens armen om mij heen, die me stevig vast hielden van achteren. Alsof iemand die achter mij lag mij een brasa gaf. Dus a bing’ brasa mi so bung dus ik voelde die armen van mijn vriend en van nog iemand erbij dus 4 armen tegelijk. Het was bijzonder eng en vooral vreemd. Ik raakte hiervan echt in paniek, want ik was gewoon wakker en droomde niet.
Dat ‘beest’ ging toen door met likken onder mijn voet en het voelde helemaal nat aan hoe het bezig was onder mijn voet te likken.
Ik begon uit angst heel luid te gillen, want het voelde eigenaardig aan en merkte dat hij beetje bij beetje naar boven wilde komen met die natte tong van hem. Mijn gegil liet hem duidelijk schrikken, a beest skreki zodanig dat zijn ogen groot en rood werden. Door de schemering van het maanlicht dat door de ramen viel zag ik de schrik op ‘zijn’ gezicht. Ik weet niet wat hij eigenlijk verwacht had, had hij echt gedacht dat ik genoot van dat gelik van hem?
Van de schrik gelijk a verdwijn, ik kon ineens weer bewegen want het leek alsof ik loskwam van een onzichtbare greep. Ik heb hem toen met alle kracht geschopt in zijn gezicht. Hij maakte dat hij weg kwam, waar hij heen ging en hoe hij verdween weet ik zelf niet maar ik rende meteen om het licht aan te doen. Hij was toen nergens meer te zien.
Ik ben meteen gaan bidden en heb nadien gelukkig geen last meer ervan gehad. Laatst liep ik weer daar langs, mi luku even nomo, ben daarna gewoon doorgelopen. Ik zei wel tegen hem “mi ne fredih gi jere!”(ik ben echt niet bang voor je).
⭐️⭐️= Het verhaal is 30% herschreven door de OST beheerder Yvanna Hilton.
Reactie plaatsen
Reacties